11 november 2012 à 19januari 2013

Dat is meer dan twee maanden, een lange tijd. Tweede kerstdag zat ik met zoon lex op de racefiets en deden het parcours van de Ruitenberg halve aan. Ik zei tegen Lex, als ik deze weer rustig kan lopen de 19e januari zal ik heel blij zijn. Rustig lopen ging steeds beter en de km voerde ik langzaam op, stiekem richting de 21.1 km. De fysio vroeg mij begin januari wat mijn doel was. Beter worden stond op plaats 1. Plaats 2;  Het NK halve marathon op 23 maart in Venlo, Plaats 3; De halve op 19 januari. Hij deed er alles aan om mij die halve te kunnen laten lopen. Als duur training mocht ik gaan, wat heerlijk. Die ochtend was het koud, sneeuw voorspeld, (daar mocht ik nu net niet in hardlopen, onzekere pas!!!) Ik kreeg 1 afmelding  van een OphorstRunner, ongelooflijk, ze gaan allemaal, wat een bikkels. Op de fiets met 4 lagen kleding aan, op de fiets naar Maassluis,  -7 °C met een hele harde oostenwind. In de sporthal telde ik 13 OphorstRunners met koude gezichten. Om 12.20 uur in gaan lopen met de hele groep, we hadden veel lol en ik merkte dat het vandaag volle bak zou gaan. Goed aangekleed naar de start, iedereen succes gewenst en naar voren. Ondanks dat ik niet hard mocht, ga ik toch graag op de eerste rij staan. Start, fel tegen de wind in in een lekker tempo. Vele atleten gingen mij voorbij met goed bedoelde opmerkingen, dit waren ze niet gewend. Ik heb er geen moeite mee om rustig te lopen en me aan mijn opdracht te houden. Opende in 4.45, netjes. Ik kreeg last van mijn teen, zit mijn sok weer te vervelen, vergeten binnenste buiten te doen. Op 6 km, achter een busje schoen uit, sok omdraaien en schoen weer vast. Handschoen aangewumd en verder. Zie ik Marja wandelen en ging naar haar toe, ach het toch een duurtraining voor mij. Aangemoedigd om te gaan dribbelen en al dribbelend vertelde ze mij dat ze misselijk werd en overgegeven had. Onder de A20 weer gestopt, het ging niet en wachtte hier op haar mannetje. Ik verder naar de splitsing, 10 km en de halve. Het ging steeds harder sneeuwen maar de weg bleef goed. Ach genoeg pekel om de sneeuw te laten smelten en ik ging voor de 21.1 km. Groepje voorbij en de opmerking, he dat heb ik altijd mee willen maken, lopen met Carla Ophorst. We bleven 5 minuten als groepje, Ik ging te hard voor ze en lieten mij gaan. Het bos kwam eraan en dan die  sneeuw, jeetje het ging nu steeds harder sneeuwen en de weg werd steeds witter. De twijfel kwam, wat is verstandig, in ieder geval ontspannen lopen en de pas goed afmaken. Langzaam veranderde ik in een sneeuwpop. De wimpers plakte aan elkaar, mijn haar vol sneeuw en zag de sneeuw onder mijn ogen liggen. Ogen gingen zeer doen door die fijne kleine sneeuwvlokje in mijn ogen. Ondanks dat alles genoot ik met volle teugen. Alles voelde goed en ontspannen aan.20 km, gaat snel. De laatste heuveltjes op het fietspad richting de finish en dan de klok, 1.38.27 liep ik. Ongeveer 5 minuten verloren met de schoen en misselijke atleet. Het maakte me niet uit, ik heb hem gelopen zonder problemen. Meteen naar de sporthal. Daar hoorde ik dat iedereen heel goed gelopen had, veel PR-en, gaaf. Was nog 3e V50+ geworden en even op de prijsuitreiking wachten. Rond 16.30 uur op de fiets naar huis, Door een prachtig wit landschap, zag de fietspaden bijna niet en reed als eerste door de verse sneeuw. Na 3 kwartier was ik thuis, weer als sneeuwpop. Wat een dag en wat een ervaring, voelde de elfstedenrijders uit 1963 zich zo na het uitrijden van de toch der tochten. Ik  voelde me euforisch en vond dat ik wel een kruisje verdiend had vandaag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s