Bruin worden tijdens de halve van Oostland :-)

3Sept17, De halve van Oostland prijkt op de kalender.

OverallMooi moment om te testen hoe het er met de marathontrainingen voor staat.  Met Koos richting het 2e Westland, tussen de “warenhuizen = kassen” voelen we ons thuis.  Voor het 4e jaar ga ik  deze wedstrijd lopen, voordeel is dat je alles goed weet te vinden. Auto parkeren deed ik bijna blind, zo ook het vinden van het schooltje met de “ik waan me weer kleuter” stoeltjes, tafeltjes en WC’tjes, waar Jan ons hartelijk ontving. Startnummer 3 opgespeld en met Marco in gaan lopen. We dwaalde door Pijnacker en ik vertelde hem dat een oom en tante van mij hier ruim 40 jaar geleden een huis gekocht hadden. Het geld was op en een  bierkratje deed dienst als tafel. Door de jaren heen hebben ze het huis in kunnen richten, wonen er nog steeds. Ik graafde in mijn geheugen om de straatnaam naar boven te toveren. “De Rivieralaan riep ik. Marco op zìjn beurt attendeerde mij op het straatnaam bordje :-), liepen we gewoon door die straat. Het nummer wist ik niet, nog even tante Nel geroepen maar er kwam  niemand naar buiten :-). Het inlopen was klaar, voelde niet top aan, bovenbeentjes beetje stram, maar dat kan verdwenen zijn na de start. Helaas, de start was geweest maar de bovenbenen voelde nog stram. Twee vrouwen vlogen mij voorbij na een eerste km van 3.45, laten gaan Carla, gaat veel te hard. De zon scheen vrolijk op mijn lijf, goed weer om mijn huid een extra bruine laag te geven, dank je zon :-).  De zon was daar  goed voor vandaag, voor de atmosfeer was hij minder, benauwd. Onder al dit geklaag van mezelf liep ik wel rustig door, je moet toch naar de finish.

carla1_20170903-2P1A9058Afwisselende omgeving, polder, heel veel bruggen en viaducten, mooie straten met veel publiek, langs het zwembad waar een orkest iets te treurige muziek maakte. Na al dit moois ging ik met kleine pas een hoge brug over, onder mij een N-weg en tramrails. Daar was het natuurgebied Oostland, prachtig groen.

carla2_20170903-2P1A9065Beetje tegenwind liet mijn verhitte hoofd wat afkoelen. Veel atleten waren aan het wandelen, even op adem komen zoals ze zeiden. Zelf had ik ook zin om te gaan wandelen maar mocht niet. De waterpost op 14km, even water drinken, mag ik altijd stoppen van mezelf om goed water te drinken en niet te stikken omdat  het water in de luchtpijp ipv slokdarm terecht komt. Oke, nu weer gang maken, rustpauze gehad en  op naar de finish. Met lopen op zachte ondergrond heb ik iets, alle duurlopen probeer ik daarop te doen. Rond 15km zette ik mijn voeten op schelpjes, heerlijk schelpjes dachten mijn hersenen en er gebeurde iets met het lijf. De benen gingen nu lekker, het tempo nog niet, veel snelheidsverlies door de verminderde afzet op deze ondergrond. Ik zag atleten dichterbij komen, de strijd in mezelf naar boven komen, op naar vrouw nummer twee, ik kom eraan. Met het vorderen van de km’s zag ik Pauline steeds dichterbij komen, jammer dat de km’s zo snel gingen want het was best nog een gaatje met haar. De laatste beklimming om  Oostland uit te komen, Pijnacker in.

carla3_0170903-2P1A9098carla4_20170903-2P1A9101carla5_20170903-2P1A9105

Nog 2 km te gaan en moest nu echt aan gaan zetten. De lange duurlopen hebben goed gedaan, energie genoeg om de km tijden terug te brengen naar 4.04. Haalde 10km lopers in, vele aanmoedigingen kreeg ik. Halve marathonlopers haalde ik ook in en had het idee vleugels te hebben, denderde door de straten. Nog 100 meter achter Pauline, jammer genoeg met minder dan 500m wedstrijd meters. Haalde haar niet in en werd 3e vrouw overall,  ruim 1e V55+ in een tijd van 1.27.56.  Blij met zo’n goede afsluiting van een toch wel zware wedstrijd, de bovenbenen werden mega  stijf na de finish. Klein interview gegeven, Bruun propte de microfoon onder mijn neus nadat hij gevraagd had of ik alweer kon praten, was leuk.  PrijsuitreikingNa veel mensen gesproken te hebben, ruim 3km uit gaan lopen met Marnix, even ontzuren. Opgefrist mocht ik een half uur later twee maal naar de prijsuitreiking voor 3e overall en 1e V55+, ze maakte mij blij met een prachtige grote bos bloemen.

IMG_1408IMG_1402IMG_1406

 

Advertenties

Heerlijke wedstrijd langs de IJssel,  op weg naar een Nederlands Record

Dinsdag avond, rare avond voor een wegwedstrijd, toch ben ik er elk jaar weer bij. Geen training maar met de hele A-groep naar  Capelle ad IJssel. Moest iets eerder stoppen met werken om  de afgesproken tijd van 19.00 uur te halen. De trein werkte ook niet mee, sleutelen  aan het spoor. Ik was op tijd, zelf tijd om even rustig met wat bekende mensen te praten. Op de afgesproken tijd in gaan lopen, hoe zal het gaan, focus is dan vooral op mijn voet. Het inlopen en de versnellingen voelde in ieder geval goed aan.

Start ronde van westNaar de start waar we gezellig op elkaar gepakt klaar om te (vallen) starten.  Was goed weg,  en zocht mijn tempo. Met aantal atleten afgesproken dat ze tot 5 km bij mij bleven, daarna vrij spel. Uit bescherming, niet te hard van start te gaan. Op 2 km gaf m’n horloge 7.40 aan, dat was ietsje sneller dan in gedachten. Soms kwam er een atleet voorbij en dreigde van me weg te lopen. Er ging een belletje rinkelen denk ik in het hoofd, liet zich terug zakken tot naast of achter mij, top. De voet ging ik een beetje voelen, hier bleef het bij en werd gelukkig niet erger.

3 km5 km, richting de van Brienenoordbrug en ik hoopte stiekem dat er nu atleten vandoor zouden gaan, helaas het gebeurde niet. Winston bleef netjes naast me lopen, deed me goed, hij kan een 38-er lopen, zou dat vandaag lukken?. Voorlopig liepen we stevig door, had geen flauw benul van de tijd maar mijn gevoel zei dat het goed ging. Stevige klim, “kleine pasjes” zei ik, kan het coachen niet laten. De afdaling naar de finish voorbij, door naar oud Capelle. Het gezellige kleine straatje door en weer klimmen naar de dijk. Het voelde heel goed bij mij, Voelde dat Winston het zwaar kreeg. Spoorde hem aan met twee bedoelingen. Erwin, net voor me te laten weten dat ik eraan kwam (zet hij aan want de trainer wilt hij voor blijven) Winston deed zijn best het gaatje zo klein mogelijk te houden. De afdaling naar de finish, hard dat dat ging, 2 scherpen bochten en dan finish, 38.41 ( niet gecertificeerd parcours, dag Nederlands record 😦 )  en ook Winston een 38-er, top. De A groep had goed zijn best gedaan, jammer voor sommige atleten dat vermoeidheid of kramp roet in het eten gooide.

Finish 2Na de huldiging gaan uitlopen. Blij, ook nu voelde de voet niet slecht. Na een ronde stopte ze, ik ging nog een rondje, 3 km is het minimum voor uitlopen, Marcel ging met me mee. Na het uitlopen spullen zoeken, bloemen en de beker, tas gepakt, dag gezegd en naar de auto. Tot de Opel garage, fiets uit de auto en met de fiets naar huis. Gelukkig had ik een jasje in de auto liggen want hier in het Westland was het aardig fris.  Goed gevoel en door de late wedstrijd met veel euforie heb ik volgens mij de hele nacht niet geslapen. Zojuist bij de fysio geweest, de voet voelde heel goed aan,  over 3 weken pas  terug, toppie

 

De verbaasde, behulpzame man.

Het werd een weekend van racefietsen.  Door irritatie aan de voet door een verborgen maar gevonden bobbel in de hardloopschoen moesten deze voor straf op de plank blijven staan.  Zaterdag een lekkere rit gereden van 50km totaal met….. de laatste 3 km een lekke band.  s’Avonds nieuwe band erom heen en de ander geplakt, kon niets vinden in de buiten band ????????

Zondag op pad voor een rit over 60km, het ging  zo lekker tot 25 km, weer lek 😦  Fiets op de kop, achterwiel eruit. Er kwam een man langs fietsen, stopte en  gaf raad. Heel lief van hem maar ik volgde mijn eigen manier van “zo snel mogelijk weer op de fiets zitten”.  De binnenband eruit, goed de band en velg nakijken, ja hoor, een klein nukkig steentje prikte net  in de binnenband, eruit gehaald. De nieuwe binnenband erin, even wat lucht in de band door middel van een CO2 patroon. Het gezicht van die man, was zo leuk om te zien. Hij had nog nooit zoiets meegemaakt  en vond dat ik goed voorbereid op weg gegaan was. Tot 2 maal toe een wielrenner die passeerde en vroeg of ik hulp nodig had. Ik zei dat het goed ging met de reparatie, heel attent van de mannen. Ondertussen zat de buitenband erom, lucht erin, altijd even oppassen met die patronen dat de band niet klapt. Wiel erin, even ruzie met de ketting maar hij zat. Nog een wielrenner die stopte en vroeg of het ging. De man zei, “nou dit vrouwtje redt het wel, daar kan je nog wat van leren”.  Fiets rechtop, spullen verzamelen, helm en bril op. de man dag gezegd en ik vervolgde mijn rit.  Lekke band 13Aug17

Zomerspektakel, 10km vakantieloop

Een wedstrijd in de zomervakantie, het zomerspektakel in Maasdijk. Ik heb nog geen vakantie (weet je hoe lekker het is als iedereen vrij is of Nederland even verlaten heeft, lege treinen,  fietspaden, werkplek)  Maasdijk  kon gewoon in de agenda. Om 12.00 uur fietste ik erheen, zin in  een lekkere zomers wedstrijd.

3km

2 km punt, lekkere felle wind tegen maar met zo’n groep heb je daar weinig last van. De 5 en 10km lopers nog gezellig bij elkaar

3 km -2

Ik had mijn ritme gevonden. Soepeltjes maar gebruik makend van de mannenruggen ging ik op weg naar de 3e km.

6 km kruisweg

Alleen 10km lopers zijn hier nog aanwezig. Ik voelde me heel sterk, hoorde de mannen hijgen, en soms stampen met de voeten, ach, ik voelde me eigenlijk heel goed en volgend mij veel beter dan de mannen om me heen. Geeft mij vleugels 🙂

6km close up

De bocht richting de wind tegen, het enige lastige stukje in het parcours. Richard nam hier kop over, kon ik lekker achter zijn rug schuilen, nog mijn dank daarvoor Richard

Finish

Amriet en ik gingen de laatste km, voor de wind, nog even de strijd aan met de tijd. Het werd een rappe laatste km met een finishtijd die sneller was dan gedacht, 39.20  BLIJ 🙂

Prijsuitreiking 1

Alle winnaars van de categorieën op het podium met mooie zonnebloemen, die passen goed bij het zomerspektakel

Prijsuitreiking 2

Mocht blijven staan op het podium, nu voor de overall prijsuitreiking,  3e dame overall geworden

Je hebt wedstrijden en wedstrijden.

Een vraag vanuit de groep, “wie gaat er donderdag de 5000m bij PAC lopen”? Ook mij bereikte die vraag en dacht, ach, eigenlijk wel een goede training en gezellig. Met dat deel van de groep die niet met vacantie was, deze wedstrijd op t programma gezet. Ik mezelf ook ingeschreven, wil in 2017 wel een baanwedstrijd gelopen hebben. Na de gecancelde NK 1500m en 5000m (kuiten), de 1500m verleden week (kleine teentje), nu een nieuwe kans.  Ik was er ruim op tijd, serie 5 was voor mij en zou klaar zijn als de meeste atleten van de groep nog moesten starten, vind ik fijn. Inlopen door een voor mij onbekend stukje Kralingse bos, gelukkig wisten enkel mannen goed de weg om ons op tijd bij de baan terug te brengen. Serie 5 melden, opstellen en van start. Liep lekker met Marco op. Samen hadden we rondjes van 90sec in gedachten. Soepeltjes maakte ik mijn rondjes. Na de 6e ronde voelde ik dat ik mijn eigen race moest gaan lopen, beetje afstand van Marco genomen, de manier om  in mijn eigen ritme te komen. Klink raar maar waar. Ik kan ook niet met een haas lopen, geeft mij zo’n gehaast gevoel🐰. Ala, een meter of 3 erachter liep meteen veel lekkerder door de ontspannenheid die ik weer terugvond.

Carla zweefEen paar hijgende mannen achter me doet mij ook  goed, geeft  een gevoel van macht. In de laatste km gingen de ronde tijden weer terug naar 90, goed zo. De finish in zicht, de mannen knalde nog even over mij heen, ik zette aan voor wat ik kon maar haalde ze niet meer in. 18.55, een tijd waar ik heel blij mee was en een baanwedstrijd anno 2017 in de benen. Voor mij een hele goede training, zeker omdat ik de baantrainingen nooit meedoe. De pet van coach ging op en de mannen lieten mooie races zien. Het werd een prachtige, wel een beetje late, avond.5000m PAC 13:7

De dag erna was ik op het NK baan in Utrecht voor coaching. Het viel me weer op dat de “echte top” het af liet weten. Waarom vraag ik me dan af.
In mijn toptijd liepen we veel wedstrijden, wedstrijden richting je piekmomenten. Niet in je uppie al die zware trainingen afwerken. Nee, een zware training zette ik om in een wedstrijd. Heerlijk met atleten om je heen. In opdracht lopen ging me toen al goed af. Je moet natuurlijk niet van elke wedstrijd in aanloop naar je doel, een ” ik ga tot het gaatje” wedstrijd van maken. Steeds een stukje sneller, laat je gezicht zien, loop met de andere atleten. Als ik sponsor was van een topatleet  ( Nu wilde ik nooit een sponsor, liever mijn eigen plan trekken, geen verplichtingen en eigen kleding en schoenen uitzoeken)  zou ik liever zien dat ze een training in een wedstrijd zouden lopen dan een wedstrijd in de training. Geef de atletiek glans, maak jezelf blij met een wedstrijd, de organisatie wordt ook blij van jouw aanwezigheid. Een wedstrijd om de week zal je sneller en sterker maken, je doel komt steeds dichterbij op een hele fijne en doeltreffende manier.

Ze geloofde me niet :-)

Vrijdagavond, bar de Burchtloop waar ik 33 jaar geleden mijn eerste wedstrijd ever liep.

Zaterdagmiddag, kadeloop, 33 jaar geleden mijn 2e wedstrijd ever.

IMG_1909

Drie vrouwen, 19 uur geleden met elkaar, nu tegen elkaar.

Vroegen ze tijdens de 38e editie bij de start wie er meer dan 21 keer gelopen had en ik stak mijn vinger op, 33 jaar geleden de 5km in 16.51 lopen en 32 jaar geleden voor het eerst de 12km lange kadeloop. Op 6 jaar na elke jaar aanwezig geweest in Schipluiden, gewoon omdat het zo’n  bijzondere wedstrijd is.  Bijzonder mooi om na het asfalt richting Vlaardingen over de schelpjes via het trekpad  van het paard, (heel lang geleden liepen hier  paarden om de boten door het water te trekken) langs de Vlaardingse-vaart terug naar te  lopen Schipluiden.  Ik heb hier veel meegemaakt, in Schipluiden. Hele warme wedstrijden, soms stortregen bij de start om daarna bijzonder benauwd weer te worden. Editie 1993, in strijd met Anne van Schuppen, de enige waterpost die er toen was, te missen. De 5 km ging in 17.45 en dat terwijl het 32 graden was, ik wilde winnen. Het mooie van lopen over het trekpad is het zien van eerst de molen en daarna de trambrug, nog een paar km te gaan. Ook in 1993 zag ik die brug en was heel blij dat het einde er bijna was. Ik had zo’n dorst dat ik zin had om de hele vaart leeg te drinken. Onder de trambrug door kreeg ik een koud hoofd. De draai het dorp in ging ik slingeren en liet me in het gras vallen, helaas geen winst dit jaar, het leek alsof mijn einde nabij was. Uiteindelijk met de ambulance afgevoerd  naar het ziekenhuis met allemaal elektrodes aan mijn lijf.  3 uur later mocht ik weer naar huis. Een hele maand van slag geweest, de elektrolyten huishouding had ik danig in de war geschopt.  Een groot pluspunt was dat de organisatie na 1993, zeven waterposten ipv een  waterpost langs het parcours gemaakt had, ik had mijn steentje bijgedragen 🙂

P1030460Dit jaar was het zweten naar Vlaardingen. Eenmaal op het trekpad langs de vaart een lekkere stevige noorder wind tegen, dag zweet. Ik genoot, lekker knokken met de wind en de schelpjes onder je schoenen te horen knisperen. Later kwamen 3 mannen bij me lopen en haalde de wind soms bij me weg. Voelde me super woman, zo lekker liep ik. Zonder kou of slingerende benen kwam ik over de finish, als 2e vrouw overall. De 26e editie kadeloop zat in de pocket, hij was weer bijzonder.

IMG_2257

33 Jaar geleden werd ik hier ontdekt

Het was Juli 1984, het was een weddenschap, de bar de burchtloop was nieuw. Carla stond aan de start van deze wedstrijd in haar eigen Honselersdijk. Kwam zag en overwon, verloor alleen de fles Chablis die de collega op deze uitdaging gezet had. Het begin van mijn 33jaar durende hardloop carriére.

IMG_1662

1984, 26 jaar en winst bar de Burchtloop

De bar de Burchtloop verdween, Carla bleef en rende en won wedstrijd na wedstrijd.

20170630-2P1A8470
In ene was daar weer “de bar de Burchtloop in 2015”. Twee jaar lang liet ik de loop voor wat het was maar dit jaar ging het kriebelen, waarom loop ik niet in mijn eigen dorp, voor mijn eigen mensen? Een team van drie  had je ervoor nodig. Marlies, Janna en ik, staan tijdens  de regionale wedstrijd meest met zijn 3-en op het podium, waarom vraag ik die meiden niet?  De reacties waren heel enthousiast, ze wilde heel graag meedoen in het team OphorstRunners. Mooie roze shirts gekocht, we wilde ook als een echt team aan de startstreep verschijnen.

20170630-2P1A8451

Zie je ons klaarstaan 🙂

Als derde team van start (elke 2 minuten start er een nieuw team)  Janne en ik waren zelf een beetje nerveus 🙂 . Afgesproken niet als een dolle te vertrekken, geen zin in zure beentjes na de eerste ronde.  250Meter door de dijkstraat, 180graden om je as draaien en de weg terug.

20170630-2P1A8481Het liep lekker en al snel hadden we 6 keerpunten achter de rug. Ik ging steeds lekkerder lopen en kon het niet laten een eindsprintje te trekken, even voor eigen publiek.

De 2 km liepen we met z’n drieën in 7.40 en werden daarmee het eerste  vrouwen team. De bloemen die Janna bij de start  had gezien en graag wilde winnen, kreeg ze nu, staande op het eerste podium, Marlies en ik ook ook zo’n mooie bos. Groot applaus van “mijn” dorp.

20170630-2P1A8514
Het was geweldig om dit als team te hebben mogen realiseren.  En na 33 jaar weer deze wedstrijd te hebben mogen lopen, als je goed nadenkt is dat best bijzonder (vind ik 🙂 )