De Mastboscross, een race met oud en jong.

29Jan23; Breda

De Mastboscross, in aanloop naar het NK 10km op de weg en NK in Schoorl is het goed wat wedstrijd hardheid op te doen. Neem alleen al de ochtend voor de wedstrijd, spanning in mijn buik, dat was lang geleden en voor mij een goed teken. Ik had er zin in, zin om buiten lekker lopen ook meer tempo te maken.

Naar Breda, Koos ging gezellig mee, goed voor de foto’s :-). Nummer opgehaald, omkleden en het bos in voor de warming-up. Je komt er en het is of de tijd stil heeft gestaan. Veel bekende mensen, het parcours, start, finish, tenten, vertrouwd gevoel. We zijn alleen wat ouder geworden en bij het inlopen merkte ik ook dat het aantal boomwortels flink was toegenomen. Dat wordt erg opletten voor mij, kampioen in struikelen.

Van start, de race was van seniore tot master V55+. Militair Nederlands en Belgisch kampioenschap, een goed bezette wedstrijd. Doel was niet als laatste te eindigen, bij de start had ik er twee achter mij.
Moest even de mouw van mn trui goed doen, voelde als een hele koude pols, niet fijn.
Mijn start was goed, de benen voelde echt geweldig aan en het koppie had er zin in.

Ging ik niet te hard weg vroeg ik me na de eerste ronde af. Het voelde goed maar zat best hoog in de ademhaling. Na het ingaan van de tweede ronde ga je gewoon door, niet nadenken en zien wat de benen kunnen. Veel aanmoedigingen, ook van Ton en Marco (A-Groep) die aan hert inlopen waren voor hun race, leuk.

Geconcentreerde blik op de grond want daar lopen de vele boomworteltjes
Na twee gele rondes volge twee blauwe rondes, met…… de boomstammen. Mijn god, ik kwam om de bocht, zag ze liggen en zei, nee, moet ik daar overheen?

Springen kan of nee durf ik niet zo goed. De eerste nam ik als stap uit stilstand, dag snelheid. Kreeg een luid applaus en besloot de tweede te springen, gelukt en snel verder. Viel best mee eigenlijk, ze waren niet zo hoog.

De derde ronde, je ziet dat atleten moe worden, ik had power genoeg en haalde 3 vrouwen in, goed gevoel.

De vierde ronde nam ik de twee boomstammen springend, best lekker. Laatste keer alles zien, Snelheid proberen te verhogen, vrouwen in het zicht krijgen. Zou ik ze nog kunnen pakken, twee vrouwen van het militair kampioenschap.

Sprint ingezèt, ging verrassend goed en ik kwam dichterbij. Hier zìe je Frans op de achtergrond, verbaast over de snelheid die ik wist te maken 🙂
Hier merk ik dat ik de vrouwen net niet in kon halen. Jammer maar tevreden was ik al.
Duidelijk, daar is de finish. 8 km cross in 34.38

Blij met het resultaat. Even napraten om daarna de rol als coach op met te nemen. Uitlopen en de mannen aanmoedigen. Ton en Marco maakte er samen een wedstrijd in een wedstrijd van, gaaf om te zien maar ook hoe goed het ging. Top gelopen, feliciteren en snel naast de auto voor verjaardag van zoon Lex.

Werd op mijn schouders getikt, ik had de prijsuitreiking gemist, te druk met coachen. Of ik naar de prijsuitreiking wilde komen. Speciaal voor mij, solo een mooie huldiging en prachtige tulpen. Mensen maken mij zo heel blij.

De Westduincross, laatste van de 1 vd 4 crossen

21Jan23; Westduinpark den Haag

Vier weken in Thailand gewoond, hoe geweldig was dat. Terug met sneeuw maar vandaag aan de start van de 8,3 km lange cross, scheen de zon. De zon maakt de kou goed. Vele atleten om me heen, heel mooi parcours uitgezet is deze altijd mooie omgeving.

De ondergrond was redelijk bevroren. Voordeel, nu zakte je niet ver weg in het zand. Nadeel was dat je goed moest kijken waar de voeten te plaatsen. De bevroren voetstappen waren een doelwit voor de enkels. De aanloopronde ging goed maar in ene file. Staan er 3 schotse hooglanders op het duinpad. Ze doen niets maar zijn erg groot met hele grote horens. Voorzichtig voorbij en weer verder. De grote ronde was een klim het duin op, een ronde over de zandvlakte. Deze was easy omdat er een vlak zand deel in zat en keihard bevroren. Het bos door om daarna de duinen over via het paardenpad te rennen. Nogmaals de koeien passeren. Ze waren wel wat doorgelopen maar nog steeds op het paardenpad.

Het zand werd langzaam zachter, meer ontspannen ging ik mijn voeten neerzetten en daardoor harder lopen. Het was echt een heerlijk gevoel dat ik zo lekker liep. In Thailand 4 weken, elke dat 10,2 km hardgelopen, geen tempo’s maar alles easy. Het onderhouden werpt nu vruchten af, uitgerust en gretig de wedstrijd ingegaan.

Steeds had ik een ander maatje die bij liep, of ik bij hem, was in ieder geval gezellig.

Het stuk naar de finish, de man achter mij heeft 2 ronde meegelopen, was heel blij met mijn constante tempo, vertelde hij me nadat we gefinished waren in 40.59. Heel tevreden en blij dat ik deze cross zo fijn heb mogen lopen.

De Uithof cross, dichtbij huis, uitdagend parcours

10Dec22; Den Haag

Een koude, mistige maar mooie start in het Uithofgebied.

Ik liep erg lekker ondanks fysieke handicap. Een gekneusde kleine teen en mega hoesten waren de boosdoener. De teen in de tape was voelbaar bij de start, daarna geen last gehad. Het hoesten was onder controle tijdens de race, eigenlijk liep ik wel lekker.

De 7,3 km lange cross liep ik in 36.19. Heel tevreden met hoe het gegaan is en gezellig met vele atleten lopen.

De halve van Monster kunnen lopen, droom, of werkelijkheid?

19Nov22; Monster

Het lukte me om aan de startstreep van de halve van Monster te staan. Het voelde heel fijn een nummer op te spelden, veel kleding aan te trekken, het was in ene zo koud en niets gewend. Het startschot en daar ging ik. Vanaf de eerste stap geen pijn voelen, lekker.

Het was februari 2022 NK indoor, niet gewend om tegen een helling aan te lopen, 3 km lang. Het 60e goud was binnen maar een zere grote teen was het begin van een lange periode ongemakken.

De zere grote teen werd een zere hiel, achilles? In juli kwamen de fysio en ik erachter dat het de peroneus longus was. Intapen de voet, 2 weken niets doen, wel fietsen dan opbouwen.

Dook tijdens het zwemmen tegen een onderwater trapje aan, bacterieële infectie onderbeen, AB en smeren en 2 a 3 wkn niet hardlopen, wat deed dat een pijn.

Opbouw kon verder, ga ik met de racefiets onderuit, week niet lopen door zere knie.

Opbouw verder, ogen laten liften, week niet hardlopen.

Nu echt opbouwen, gaat best oke tot ik 10 september met 2 voeten achter een stroomdraad blijf hangen. Beurse hielen, de fysio heeft het druk met mij. Moest doorgaan met de opbouw vd fysio, pijn tot 5 op de schaal van 10. Dit was voor mij een hele moeilijke, vooral mentaal, periode. 2 Km liep ik met pijn, daarna minder pijn, de doorbloeding was nu optimaal, goed voor het herstel en ook lekkerder lopen met een goede voetafwikkeling. Vaak was ik in conclaaf met mezelf. ˜”Ik stop, maak het kapot, ik wil dit niet maar het is de weg naar herstel, eens is het over”. Zo sleepte ik me door de trainingen, het normale lopen zou mij naar100% herstel voeren.

Bij het streepje deed het pijn, onderste sprong gewricht de boosdoender

Drie weken geleden, rechts voelde goed, links had een week langer nodig. Jee ik liep zonder pijn, alle ongemakken van 9 mnd leken verdwenen. De trainingen gingen steeds beter, snelheid ging ook weer ergens op lijken en het hardlopen werd weer echt leuk. Niet meer bang voor pijn als je de deur uitgaat voor een training maar genieten vanaf de eerste stap.

En dan loop je hier, door de duinen, in een lekker tempo, warm worden in de koude wind. Je kan je voorstellen dat het voor mij een groot genot was. De benen voelde heel goed aan. Richting de zandmotor. Strand en zandmotor lager er heel goed bij. De vele jaren dat ik hier gelopen heb, 6 maal gewonnen, was het strand niet zo mooi. Denk speciaal voor mij gedaan. :-). Op mijn horloge keek ik niet, puur op gevoel, zoals bij de duurtrainingen.

De vloedlijn vloog onder mijn voeten door en snel in s’Gravenzande.

Zelfde pasinzet, leuk om te zien

Klimmen tegen de duinen, iets meer los zand, paar flinke duinen over en dan asfalt en de wind tegen. In het begin koud maar al snel warmer door het tegen de wind in lopen. Een dame kwam mij voorbij, dat wilde ik niet en voerde het tempo op. Met de 3 musketiers mee (zo had ik ze bij het passeren genoemd). “Nu met 4 musketiers zei een vd lopers”. Het tempo omhoog, vrouw voorbij en ze moest lossen, lekker. De benen voelde super aan, volgen, blijven volgen tot de finish. Op zo’n moment is het een echte wedstrijd, lopen voor je plekje, heerlijk gevoel. De finish was in de sporthal, lekker warm na al die kou. 3e V50+ en 1.41.47. Super blij en ik voelde me emotioneel worden als ik er met atleten over sprak. Ik heb het gedaan, de halve, in een mooie tijd, 4km strijd geleverd, zonder pijn, een brok in mn keel en natte ogen. Advies van de fysio en huisarts opvolgen, je eigen gezonde verstand gebruiken en vertrouwen houden. Het komt goed en het kwam goed. Eenmaal op het podium, super de super, applaus was me heel dierbaar.

De laatste wedstrijd van het Westland Agiumcircuit, wat doe je?

24Sep22; s’Gravenzande

Ben nog in de opbouw na mijn blessure. Voor vandaag mocht ik weer 2 km meer duurloop doen. De laatste wedstrijd, 10EM in s’Gravenzande wilde ik eigenlijk wel meedoen, heb ik ze namelijk allemaal gelopen. Aan een echte wedstrijd ben ik nog niet toe maar…….. Als ik nu 3 km inloop in 5 min/km. Van start op de 10EM en 4.50min/km loop. Na de finish 3km uitloop in 5min/km, dan kom ik op 22 km in duurtempo. Ik ken mezelf goed genoeg, dat tempo zal ik netjes lopen.

Hier op 2 km, kijk wel heel serieus naar de groen. Was zoekende naar het tempo na een iets te snelle start. Op 3 km was het tempo goed en bleef heel stabiel gedurende wedstrijd
Op de Bonnenlaan, hier waaide de wind van opzij en stukje tegen. De mannen kregen het lastiger en ik?. voelde goed en bleef mijn tempo lopen
Was best gezellig, op de elleboog die ik per ongeluk in mijn bovenarm gepord kreeg van de man in het rood. Hij schrok zich rot en bood ook meteen zijn excuus aan.

Vanaf 12 km was de wind tegen, bij mij liep het erg lekker en moedigde mannen aan om achter mij te blijven lopen. Ik hou de wind wel weg 🙂 Vanaf 14 km zag ik dat de vrouw voor me het zwaar kreeg. Je gaat twijfelen wat te doen. Beetje versnellen en kijken of je eroverheen kan?. Langzaam schroefde ik het tempo op, had al een keer een km in 4 min/km, zonder problemen, gelopen, moet goed gaan. Dichter en dichter kwam ik bij. De laatste 200 meter moest ik echt gas gaan geven om haar te pakken, Voelde heerlijk om zo in volle vaart op de finish af te gaan en nog als eerste vrouw ook. Jeetje dat had ik niet kunnen dromen, duurloop en winnen.

De prijsuitreiking, prachtige bloemen en een kadobon voor mij 1.17.24 als finishtijd en tempo gemiddelde van 4.50min/km. Trots
Alle drie op het podium, mooi

Daarna nog 3 km uit gaan lopen, netjes in 5 min/km om te het van te voren beoogde 22km te komen. Plan geslaagd, meer dan geslaagd eigenlijk.

De foto’s zijn van Carry Wilmink, prijsuitreiking foto’s van Augusta

Maasdijk met gemengde gevoelens

14Jul22; 10km Maasdijk

Het voelde goed tijdens het inlopen, benauwd had ik het wel maar de hiel voelde ik niet. Voelde me wel een beetje onzeker wat te doen, besloot gewoon te starten

Van start, beetje behoudend lopen, voelde me niet top genoeg om te knallen. Gewoon lekker meedoen
Het was een heerlijke zon, warm maar toch goed loopweer door de noordenwind. het lopen viel me redelijk mee kwa benauwdheid, gelukkig
Hier lekker de wind tegen, afkoelen op 3 km en 7 km, de wedstrijd telde 2 rondes
De weg naar de finish,
Bocht om en dan was ik er. Finish als 1e V45+ in 43.26
Alle prijswinnaars op het podium
Even zwaaien met de bloemen, het was leuk maar na de wedstrijd ging dec hiel weer pijn doen en de voet werd heel dik.

Ik was het zat en zei de fysio dat ik er nu echt vanaf wilde. Ingetaped voor een week en na 2 weken niets heel rustig opbouwschema volgen. Trouw gevolgd en daarbij mee rust gekregen door: bacterieële ontsteking onderbeen door bots met onderwatertrapje tijdens zwemmen in open water. Deed super veel pijn en 2 weken niet hardlopen. Daarna ongeluk met de racefiets en lag open aan de rechterkant, week niet lopen. Oog operatie en even week rustig aan. Al met al een zomer vol looprust maar veel racefiets kilometers gemaakt. Steeds weer stukje verder in de opbouw. Wedstrijden even van de baan, eerst maar weer eens normaal kunnen trainen

De kadeloop, de echte na afwezigheid van 2 jaar

Twee jaar lijkt lang afwezigheid, is ook best lang. De reden dat ik zo nu en dan een lange duurloop over de kade uitzocht. Eenmaal deden we met de OphorstRunners een 5 km wedstrijdje, de Kade van Vlaardingen naar Schipluiden. Die steentjes, het smalle pad, het water maar bovenal de rust in dit gebied, kan en wil ik niet missen.

Archief foto, de rust straalt hiervan uit, net als op de kade.

Nu voor het echt, voet achter de startstreep na een interview voor de WOS. De woorden “ga je winnen” benadrukt. Mensen, ik wordt ouder, minder snel, loop en geniet nog steeds, ook al wordt het meer en meer in de achterhoede. Met mijn 63e jaar mag en kan je geen jeugdige top prestaties meer verwachten, Master V60 prestaties. Met deze uitleg ging ik op weg. Tempo zoeken en zeker met mijn hiel, die goed door de fysio behandeld wordt, mijn hielkap aangepast, vandaag zoekende tempo vlotte duurloop. Het liep lekker, beetje wind maakte de temperatuur aangenaam. Genieten van de mensen langs de kant. Bekende atleten die je voorbij gingen en vroegen “gaat het wel”. Jazeker, was steevast mijn antwoord, met de rem erop. Het tempo voelde al snel goed aan, de waterposten gebruikte ik om mezelf nat te gooien. Water voldoende in mijn lichaam met de mijn bekende; 1/2 liter water 5 minuten voor de start. De kade was daar, dan gaat het echte genieten beginnen. De kade lag er goed bij, de benen voelde goed aan. Bij Vlietzicht even van de kade af, zo daar achter het gebouw was het heet, niet normaal. Snel terug naar de kade, windje vanaf het water maakte het aangenaam. De molen kwam in zicht, met de trambrug, de kenmerken van Schipluiden. Een nichtje moedigde me aan en met luid applaus passeerde ik de finishlijn. 4e vrouw overall, 1e V55+ en een tijd van 53.17, best tevreden mee.

Foto; http://cultuur.middendelfland.net/schipluiden/trambrug.htm

Na afloop kreeg ik spontaan de prijs van een atleet, die ik train, in mijn handen. Als dank wat ik allemaal voor haar doe. geweldig gebaar wat mij heel blij maakt. Mocht nog naar voren voor de 1e prijs bij de V55+ .

Daarna stukje uitlopen met 2 mannen, lekker napraten en de beentjes soepel maken. Na afloop bleef het nog lang gezellig op het terras. Mooie loop, goede organisatie en veel gezelligheid.

De oranje loop in de zinderende hitte

17Jun22, De Oranjeloop. Lang naar uitgekeken om weer eens over dit heerlijke parcours te snellen. Nee, loopt de temperatuur gedurende de week flink op met als hoogtepunt, 31 graden, s’avonds om 19.00 uur. Nu is het tijdens de oranjeloop wel vaker warm. Dit is wel heel extreem met weinig warmte gewenning want het is steeds 2 dagen per week heet en en de rest van de dagen “koud”. Als snel had ik me voorgenomen er een snellere duurloop van te maken. Na mijn ziekenhuis ervaring tijdens de 32 graden warme Kadeloop in 1993, weet ik beter, het kan iedereen gebeuren. Niet dat de angst hoog zit, wel de realiteit van lopen in de hitte.

Na het inlopen, dat voelde als een baksteen aan mijn lijf, klaarmaken voor de wedstrijd. Halve liter water 5 minuten voor de wedstrijd opgedronken en wachten op het startschot. Rustig aan weg en genieten van alles om me heen. Het nieuwe parcours, langs de Lange Watering, leek van te voren lang en saai. Het tegendeel was waar.

De Westlandse “zuip”schuiten, die geen muziek meer mogen maken, vaarde daar op het water, vol supporters. Wat een gezelligheid en ik genoot vandaag van de muziek en aanmoedigingen. Aan het einde van de van Luyklaan, tunnel door en brug over het water, daarna over de Lange Wateringkade terug naar het dorp. Weer de boten, de muziek en de supporters. Het lopen ging in mijn geplande tempo, dat voelde warm maar niet vervelend.

De tweede ronde tempovastheid tot 8 km. daarna voelde ik mij nog krachtig genoeg om wat aan te zetten. Was nu toch bijna bij de finish, dit was verantwoord. Met een goed gevoel, niet van de tijd, wel van mijn fysieke vermogen, kwam ik over de finish. 4e vrouw overall, 1e V55+ in 44.37

Zie hoe blij 🙂

Een cooling-down met de mannen van 3 km, dat voelde best lekker nu de zon steeds verder in de zee zakte. De prijsuitreiking was karig met alleen de nummers 1,2 en 3. Geen categorieen helaas. Na de prijsuitreiking nog wat mensen gesproken op het feestterrein. Voor donker, geen licht op mijn fiets, naar huis. Ondanks de hitte een wedstrijd geworden waar ik met plezier op terug kan kijken.

Met de “grote” mannen van de A-Groep

Een 10km wedstrijd waar ik weinig plezier aan beleefde

04Jun22; Den Hoorn, de Dios Lenteloop. Onderdeel van het Agium zomercircuit en alweer de derde wedstrijd. Drie wedstrijden, (2 x 10km op de weg en 1x 5000m NK baan) in een week is wat veel maar goed voor het opbouwende ritme. Op de fiets erheen, het was fris maar als ik het weerbericht moest geloven zou het 25 graden worden. Zomeroutfit zat in mijn tas, net als mijn halve liter 5 minuten voor de start water. (Kom je zeker weten geen vocht tekort op 10km, geleerd naar mijn wedstrijd in 1993 waar ik met uitdroging in het ziekenhuis terecht kwam). Nummer ophalen, atleten begroeten, omkleden en als een speer de kleedkamer uitrennen om de 5km atleten van de A-Groep aan te moedigen. Was al ver op het parcours en besloot alleen in te lopen, was toch al bezig. Het voelde raar aan, ik was al moe van 1 km inlopen en ging steeds even wandelen. Het werd warmer en warmer, de wind werd ook steeds sterker. Op naar de start, waar ik klaar stond voor het startschot. Weet je, ik had helemaal geen zin meer in deze wedstrijd. Dat maak ik niet vaak mee, dat is wel een geluk. Ik heb mezelf echt moeten toespreken, “Ga gewoon, misschien gaat het wel lekker”.

De start van de 10km race

Startschot en ik was op weg en ja hoor, dat voelde best goed aan. Het stuk door het park was leuk, lekker met koelte vd bomen.

Daarna een lange rechte weg, vol in de zon en het zweet gutste van mijn lijf. Op 4 km draaide we, de wind vol tegen en met een te warm lijf was het knokken.

Na 5 km over de finish en start van de tweede ronde. Ik had zin om te stoppen maar deed dat natuurlijk niet, ook weer zonde en die kater die daarop volgt is groter dan dit zwakte momentje. De zesde km, mijn hoofd begon te suizen, de ademhaling was zo zwaar en ik moest gewoon even gaan wandelen anders ging het niet goed. Na 20 seconden weer door maar of dit lekkerder ging, niet echt. Onder de bomen in de schaduw, daar voelde ik me lekker en kon normaal doorlopen en ademhalen. In ene zag ik iemand van het rode kruis tegen het parcours in rennen en ik voelde dat daar iets mis was. (Bleek een atleet vlak achter mij een hartaanval gekregen te hebben. Hulpdiensten en atleten begonnen meteen met reanimeren. Trauma helikopter erbij en de atleet is na 1 uur, aanspreekbaar, naar het ziekenhuis vervoerd). Ondertussen ging mijn wedstrijd verder omdat ik dat alles nog niet meegekregen had.

Op 7 km liep ik weer te bakken in de zon en ik voelde mn lichaamstemperatuur oplopen. Bleef tegen mezelf zeggen, niet wandelen, dan maar een rustiger tempo maar WANDELEN MAG JE NIET. Draaien over 180 graden en de volle harde Noordoosten wind tegen me aan blazen. Oh wat had ik het slecht, alle power was uit mijn lijf. Lekker door harken naar de finish, trots dat ik niet ging wandelen, zeker omdat ik menig atleet dat wel zag doen. Ik was niet de enige die het zwaar had.

Beetje gek doen naar de A-Groepers
Best een grote tong 😦

Daar was de finish, aanmoedigingen van de A-Groep atleten, stak mn tong uit om te laten weten dat het zo zwaar was en ik er echt genoeg van had. 43.15 Als eindtijd en 1e V50, een mooie pleister op den wonde. Napraten en daar kreeg ik het bericht van de hartstilstand te horen. De prijsuitreiking werd geschrapt, niet gepast na dit gebeuren. Uitlopen met Nixon, was gezellig en blij dat de benen het nog een beetje deden, heel rustig tempo. Na het uitlopen naar de organisatie en achter de schermen onze prijs gekregen en de bos bloemen, zonde om die weg te moeten gooien zei ik en ja hoor, ik kreeg ze. Op de fiets naar huis met benen die na 12 km nergens meer zin in hadden, zelfs niet in fietsen. Gelukkig waren het nog maar 3 km om tot de achterdeur te komen, dat is gelukt. Toen echt gaan herstelllen van een “DATMAAKIKNIETVAAKMEEWEDSTRIJD”.

NK masters 5000m in Harderwijk, volle groep V60+ :-)

29May22; Harderwijk

Uniek wat ik zag in Atletiek.nu, een volle groep, lees 3 vrouwen 60+, ingeschreven voor het NK 5000m. Dat maak ik niet vaak mee.

Op tijd naar Harderwijk, mega druk op de weg, wat afsluitingen door een ongeluk of onderhoud aan de wegen, A20, knooppunt Gouwe en de ring bij Hilversum. Bij de afslag naar de atletiekbaan zei ik tegen Koos; “Ton gaat nu van start”, 5 minuten later stond ik langs de baan te coachen. Toch nog een beetje op tijd. Na Ton volgde Patrick, om na de finish van Patrick te gaan inlopen voor mijn eigen NK 5000m. Het was goed dat Koos bij me was, hij Appte dat ik nog 3 minuten had om me te melden, startnummer op te halen. Zat zo in mn rol dat ik daar helemaal niet aan gedacht had. Rende naar de tent om me aan te melden, stapte in een diepe put, enkel sloeg dubbel maar had gelukkig niets. Iedereen was wel wakker in de tent door mij. Nummer bij me en toen kon ik op het gemak in gaan lopen. Voor een route gekozen waar ik niet zou verdwalen. Je zit aan vastgestelde tijden vast, 10 minuten voor aanvang in de Call-room aangemeld zijn. Dat ging allemaal voorspoedig. Controle op nummers, schoenen en horloge. Deze moest ik inleveren, een regel sinds 2022. Je zou via je horloge met je coach kunnen communiseren. Dan denk ik waarom via je horloge? De coach staat vaak langs de kant met doorgeven van rondetijden en / of aanmoedigingen, dat hoeft niet via een horloge. Sorry maar deze regel is echt achter een bureau verzonnen zonder praktijk ervaring. Regel is regel en het horloge ging in een tas. Nu ben ik al mijn eigen coach, best handig alleen heb ik nu niet de mogelijkheid tot klokken van mijn rondetijden. Druk op de knop elke 400 meter, in de display staat groot hoeveel seconden per ronde, kwijt, weg, nu nog meer op het gevoel lopen. Daar gingen we, als groep onder begeleiding naar de start. Nog een versnelling, succes van Koos, achter de lijn, heel klein beetje zenuwachtig.

Startschot en weg. Ronde 1 gaat altijd harder dan nodig en opende in 90 seconden. De eerste ronde kan je dat makkelijk via de klok zien, daarna moet je gaan rekenen, lastiger. Grote groep vrouwen ging over me heen.

Wist dat ze in de 19 minuten wilde lopen en ging, verstandig, niet mee. Daar loop je dan, alleen, zonder strijd, niet de juiste reactiviteit in de voeten, je NK te lopen. Rondjes volmaken, schatten wat je loopt, denken dat het 100 seconden is ipv 97 – 98. Rekenen en schrikken “wel onder de 21 minuten graag”. Wetende dat je het zelf leuk moet maken.

Ik verzette mn gedachten en liep weer de Golden Ten, tussen veel atleten. Het groen van het Delftse hout kwam voorbij. De markt vol publiek, geweldig. Zo liep ik niet meer alleen en ronde na ronde maakte ik vol. De bel voor de laatste ronde, 4 vrouwen 45+ en 50+ denderde me nog net voorbij, op naar hun finish, met strijd, leuk.

Ik een beetje versnellen want ik zag dat ik wel onder de 21 minuten ging blijven. De finish in 20.48.68 en goud behaald. Na praten, feliciteren van de andere atleten met goud, zilver of brons. Dit maakt het toch weer bijzonder en leuk.

Het was best fris, kleding aan en uit gaan lopen alvorens de prijsuitreiking zou beginnen. Ik liep door ‘het hondenbos”. Na hond 6 werd me dit verteld. Leuk dat ze een bos speciaal voor honden hebben, jammer dat ik voor dit bos gekozen had. Uitlopen ging lekker, had duidelijk ontspannen gelopen :-). Na 5 km uitlopen naar de prijsuitreiking. Leuk, een vol podium V60+, geeft extra charme aan het kampioenschap en zeker het podium. Huldiging, zoenen mocht ook weer, foto’s maken, leuk.

Daarna met mijn gouden atleten, Ton en Patrick, op de foto.

Op naar de douche, fris voor de terugweg en een hapje eten in een restaurant.