Voor het eerst de Bruggenloop, met hindernissen :-)

Veel over gehoord en nooit gelopen, de druk bezette Bruggenloopin Rotterdam. Waarom niet? zou je zeggen. Te druk, verdwalen tussen wedstrijdsecretariaat, kleedkamer, toilet en de start. Anno 2019 kregen de OphorstRunners via sponsor Agium een gratis startnummer, wat doe je dan, ja zeggen en met de groep naar Rotterdam gaan. Kom doe eens gek en accepteer het nummer. OPhorstrunners Bruggenloop

Laat ik me nu 6 dgn voor de bruggenloop, met  mijn twee voorste kronen  mijn lip  doorboren na een val, waarbij mijn gezicht de klap opving.  Ben niet snel bang maar dacht echt dat ik dood zou bloeden. Het bloed spoot letterlijk uit mijn lip, slagaderbloeding (Dit vertelde de tandarts mij zojuist)  Na de 3e bloeding mocht ik eindelijk naar de centrale huisartsenpost. In paniek kwam ik binnen met de mededeling dat ik echt dood aan het bloeden was. Theedoek, doordrengt met bloed,  deze voor mijn mond houdend. Het was de 8e theedoek op dat moment. Denk dat ik echte paniek-ogen had op het moment van binnenkomen en vertellen aan de assistente. ” Ga eerst eens rustig zitten” en ze loodste me naar de behandeltafel.  ” Oei het is een spuitertje”,  zei ze toen de theedoek van mijn gezicht gehaald werd en het bloed met een straal richting het plafond spoot. Als O.K. verpleegster pakte ze de lip op de juiste manier vast en na 10 minuten leek het bloeden gestopt te zijn.  Het moest  wel gehecht worden, te grote wond en het mocht niet weer gaan bloeden. Heel stil bleef ik zitten tijdens de autorit van Naaldwijk naar Delft. Blij dat het niet weer was gaan bloeden en veilig in Delft aankwamen. Röntgenfoto, om te kijken of er niet een stukje tand in mn lip was gekomen, twee hechtingen erin en een tetanus injectie. Om 3.00 uur stapte we in ons bed. Ik had er een onvergetelijke en lange verjaardag van gemaakt 🙂

Op dinsdag weer wat gaan fietsen en zo training gegeven, lopen durfde ik echt nog niet, mocht wel had de EHBO dokter mij verteld.  Na de training op taart voor mijn verjaardag getrakteerd. Eten lukt me niet, drinken met een rietje en genoot van de atleten die de taarten op aten.

5C66E3AB-FDF5-4A04-8C5C-4CDFEB371129

Bloemen van mijn Top A-Groep atleten, voor mijn verjaardag

Op donderdag naar de training gaan hardlopen, moet toch even testen of dat weer ging Dat lukte  en ik maakte die avond 21 rustige km’s.

Vrijdag en zaterdag fietsen, zondag is dan de Bruggenloop. Besloten te starten en te finishen, het stuk ertussen zo verstandig mogelijk op te vullen. Na de start vlogen de atleten en bekende me voorbij, aanmoedigingen maar ook opmerkingen om mee te gaan. Nee, eigen race, eigen gevoel en vooral lekker lopend deze wedstrijd beleven. Na de Erasmusbrug zat de ademhaling hoog en nam nog meer gas terug. Daarna ging het lopen echt lekker. Nog meer bekende vrouwen die normaal achter mij zitten, gingen voorbij. Zij verbaast en ik denkend, laat maar gaan, het is goed. De van Brienenoordbrug  pakte ik met gemak. Na 12 km kwam de wind vol tegen, kostte me veel moeite en zat weer hoog in de ademhaling. Dan merk je dat je veel bloed verloren bent. de rode bloedlichaampjes (zuurstof-transporters) zijn nog niet op niveau terug.

Bruggenloop 2019De finish in 1.04.04. Maakte me dat blij???? Diep in het hart niet maar voor vandaag wel. Ik kan met een goed gevoel terug kijken op deze drukke maar leuke wedstrijd, lekker gelopen en ik was erbij :-).

Daar waar ik graag train, nu als wedstrijd

Het strand, een plek waar ik graag loop. Dwalend langs de vloedlijn.tijdens mijn lange duurlopen. Binnen 2,5 km loop ik van mijn huis naar de zee, blij met zo’n mooi trainingsgebied als achtertuin. Vandaag de halve van Monster, genaamd: een monster van een tocht.  Voor vandaag 2 uur na hoog water en de wind, Oost 4, in de rug.  Klinkt niet als een monster, we gaan het meemaken. Het startschot viel en de atleten zette zich in beweging. Ik liep in een grote groep. Beetje onrustig zoekende naar het juiste tempo. Ik had 1 doel, dicht achter de Mannen ruggen blijven.

De koude wind was hard tegen en wilde in het begin zo min mogelijk energie verspillen. Kijkduin, keerpunt en het strand ipv asfalt. De mannen die voor me liepen was ik kwijt. Ze gingen te hard naar mijn zin. De ademhaling was nog niet optimaal,  20% kom ik nog tekort om in te ademen. Het losse zand naar de vloedlijn, even hard zand maar daar was de beruchte zandmotor, los zand, ribbeltjes zand, duintjes en zoeken naar de kortste weg. Ik koos verkeerd en stond voor het binnenmeer. Links erom heen gelopen en via pittige duintjes kon ik de vloedlijn onderscheiden, snel erheen. 9B93FA08-8E94-4439-A19E-56ADE4A55E55Zo liep ik lekker door. Soms met een atleet maar meest alleen. Bij Hoek van Holland tegen de oh zo losse zandduinen op, altijd zwaar. Slokje water en ik vervolgde de weg via het Noordlandse pad. Dit om de wedstrijd 21,1km te maken, het is echt een blokje om:-)  Draaide naar rechts, een klim tegen het duinfietspad op en dan  de wind vol tegen met de bijbehorende kou. Via het duinpad mocht ik de weg naar de finish  vervolgen.

Die wind, dat was knokken. Weet je wat zo raar was, normaal krijg je het van tegen de wind inlopen warm. Nu voelde ik de benen, armen en handen kouder en kouder worden. Ik bleef lekker beuken, zeker als ik een paar mannen in kon halen :-). Zo liep ik met groot genot naar de finishlijn, als eerste vrouw mocht ik deze passeren. 1.33.54 Werd de eindtijd, deze tijd viel me niet eens tegen. Ik had de hele weg niet op mijn horloge gekeken, zo had ik echt op mijn gevoel te kunnen lopen.  Gaaf om eerste vrouw te worden in je eigen Westland.  Gauw naar binnen, warme kleding aan en naar buiten voor de cooling down. Ik had het door het nakletsen erg koud gekregen, nu wilde ik de cooling down als een  een soort van warming-up gebruiken. Dat lukte en 4 km later had ik het heerlijk warm. De prijsuitreiking  was goed met vele prijzen en de verloting van de fiets. Ik mocht 2 maal het podium op. Voor de 1e  vrouw overall  en de 1e V45+ Twee maal een prachtige orchidee en applaus, dat blijft zo fijn. De fiets ging aan mijn neus voorbij.

Was tevreden maar ook weer niet helemaal, de benauwdheid wordt minder, die laatste 20% moet ook weg. De reden dat ik na zo’n wedstrijd weer schor ben, het bewijs van TE veel moet adem halen. Nu op naar 100% vrije ademhaling. De komende 24 uur rust voor de longen en benen. Hebben zich toch aardig moeten uitsloven 🙂

15km met een verkeerde wegwijzer :-(

10Nov19; 15km Klaverbladloop Zoetermeer

201911102P1A5203

Zij aan zij met Jia-Lian tijdens de eerste 6 km van de wedstrijd, het liep lekker ondanks dat ik het nog steeds benauwd heb

201911102P1A5212

Volle concentratie, ik had Koos niet in de gaten tijdens het maken van deze foto

201911102P1A5212_crop

Focus op de vloer, altijd, omdat ik zo makkelijk struikel :-). Eenmaal in het groengebied ging het mis.  Op 6 km werd ik linksaf gestuurd. Op een gegeven moment vond ik het raar dat ik de ademhaling van Jia-Lian niet meer hoorde, ik versnel toch niet?. Keek om en zag ze op de dijk lopen. Krijg nou de hik, wat gebeurd hier? Een vloek van mijn kant, ik was boos met dit gebeuren. Ze hadden niet eens geroepen dat ik verkeer liep. Omdraaien en proberen het gat te dichten. Door de benauwdheid (allergenen in de lucht is een ramp voor mij) voelde ik dat ik dat niet moest doen. Nog een sta stil baal en reset mezelf moment, na 15 seconden weer door gegaan. (in totaal had ik 30 seconden verloren) Tot 10km bleef het lastig en daarna ging ik weer lekker draaien. 

201911102P1A5229

De laatste km, op weg naar de atletiekbaan

201911102P1A5236

De power zit er nog goed in, de man in het blauw achter me, mocht mij niet voorbij 😉

201911102P1A5240

Naar de finish, versnelling om onder de 1.02 te blijven, helaas 1.02.01. Zegt de speaker, Zo, Carla Ophorst is ook eindelijk binnen, zou je hem niet :-). Hij moest eens weten van al mijn hindernissen onderweg

D73F75AC-A2DC-438D-BAD9-C884EE48486C

Derde vrouw, doordat de  laatste 5 km de power in het lijf kwam, blij met deze race.

57420173-934F-429F-8409-4FB0E09532E4

En dan, deze prachtige bloemen, wordt je. nog meer blij van.

Het was niet veel maar het was wel iets.

Sinds oktober geef ik sportlessen en kooklessen op een basisschool. Hoe fijn is het om met kinderen te mogen werken, je hobby’s als werk te mogen uitoefenen.  Ik ben een gezegend mens en weet mijn tijd altijd goed in te vullen. Maar met dit werken kan ik een steentje bijdragen aan de maatschappij, dat voelt heel goed. Als je op school werkt, draai je de vakanties mee en zo kreeg ik na 3 werkweken alweer een volle week vakantie.

IMG_2407Ons huis in na een jaar klussen bijna klaar, de schuur stond nog op de lijst. Nieuwe stellingkast halen, oude eruit slopen en bouwen maar. Niet alledaagse bewegingen waren voelbaar de dagen daarna.  Ook de vloer moest nog geverfd worden, op de knieën en verven maar. Beton zuigt vreselijk en na 3 maal verven, lees 3 dgn ivm droogtijd, was de vloer klaar.

IMG_2555Het was donderdag, trainingsavond. Tijdens het lopen voelde ik vele spieren als een boog gespannen staan, rustig aan Carla. Een wolkbreuk liet mij als coach aanwijzingen geven vanuit ” het bushokje”.   Als coach sta je op een droog plekje langs de atletiekbaan. Niet fijn, je krijgt het koud en de medelijden met de atleten die doorweekt over een atletiekbaan rennen, die langzaam veranderde in een zwembad, steekt me. Tijdens het uitlopen werd het droog en ik weer warm.   Op vrijdag voelde ik me niet 100%,  de dag met klusjes vullen laat je niets voelen. Zaterdag, de 10km van Gorinchem staat op mijn lijstje. Een goede 10km is er nog niet gelopen in 2019, vandaag doen?  Op naar Gorinchem, gevoel was niet optimaal. Mijn stelling; niet proberen is niets 🙂 kwam boven drijven.  Ingeschreven en inlopen. De volle zon, 20 graden en een harde zuid wester, mijn ademhaling was heel slecht. De versnellingen voelde dramatisch, was uitgeput na 100 meter.

76682073_425746398126814_2964732301415546880_n

Inlopen met Petra Sloots

Nu was de ademhaling de hele week al moeizaam, alsof de ambrosia pollen in de lucht hingen (pollenradar geeft 0% aan, ik voel 100% ) De start, beetje twijfel, zal ik wel, zal ik niet. Ook hier klinkt de stelling; niet proberen is niets. Van start, 4 minuten per kilometer beginnen en dan aan het einde zien wat er nog in zit. Iedereen vloog over mij heen een ik opende in 3.58, top. De wind vol tegen, een brug over en mijn tong hing op mijn hielen, jeetje mina, zo voel je je echt oud. Groepje atleten opgezocht om zo samen wat afleiding te krijgen en wind te breken. De loop ronde, nee heen en weer parcours was een verre van uitdaging.  De km’s onder de schoenen door laten gaan was het enige. Na 5,5 km het keerpunt, voor de wind nu. Dit voelde iets beter aan terwijl het zweet van mijn lijf gutste. Ik haalde Petra in en daarna Anne ??????? voelden die zich ook zo rot?  Anne bleef in het zuigje hangen om de laatste km wat aan te zetten. Ik had daar geen zin in, mijn hoofd gonsde van de hitte. Gezond finishen was het belangrijkste. Ik finishte en zag 41.18 :-(. Wat een drama tijd maar klopte wel bij mijn gevoel. Werd nog 3e overall en 1e V45+, zo slecht is dat ook weer niet, pleister op den wonde. Uitlopen, zware bovenbenen, 4 km gelopen om het een beetje soepel te maken.

74527622_425746414793479_871512747701960704_nPrijsuitreiking, kijk dat maakt het leuk en een goede afsluiter. Blij te horen dat 90% van de atleten hetzelfde ervaren hadden als ik ervaren had .  Het was niet alleen de klus vakantie week, de zorgen om mijn zieke vadertje en op moment van schrijven een zere keel te hebben en snotverkouden. Het was vooral de benauwde warme en stormachtige omstandigheden. Vergeten we deze 10km snel, nee, dit hoort er gewoon bij. Als het maar niet teveel voor gaat komen :-). En je ziet; Niet proberen is niets.  Het was niet veel maar het was wel iets 🙂

Portret juli 2019

Nat, natter, het natst. Breda zoals ik Breda niet ken

06Oct19, Singelloop Breda.
Breda een wedstrijd van de Brabantse gezelligheid. Een stad vol mensen die je letterlijk naar de finish schreeuwen. Dit jaar maakte we deel uit van het Agium/ OphorstRunners team op de halve marathon.
De week voorafgaande aan Breda, maakte ik mij (te) druk om de dingen goed geregeld te krijgen voor mijn atleten. Op zondag bleek dat inderdaad top te zijn, blij daarom.
Als je vader van 89 jaar een tia krijgt, met als bijkomstigheid last van een DeLier, is dat verre van leuk. Onrustig is hij vooral in de nacht, besloten om met de 5 kinderen, in afspraak, bij hem te slapen, op het gemak te stellen. Van donderdag op vrijdag was het mijn beurt. Het was een vrij goede nacht maar je slaapt niet echt, meer wakende slapen. Op vrijdag voelde ik me niet zoals andere dagen en lag die avond vroeg op bed en sliep heeeeeel diep.
Dan is het zondag, Breda, de regen komt gestaagd uit de lucht. Vol goede moed naar Breda. De auto stond op 1 km van de verzamelplek. Daar werden we goed ontvangen, alles goed geregeld en na wat regenbestendige kleding aangetrokken te hebben, in gaan lopen met een aantal atleten. Na 2,5 km terug, de regen bleef en wat is nu verstandig om aan te trekken. Een zweethemd onder mijn singlet, vet op de benen en armen, poncho aan en naar het startvak. Wist me in het eerste vak te krijgen (business was het tweede vak, een wedstrijdpopen mag voorin vond ik 🙂
De start was goed, goed weg, tegelijkertijd begon het harder te regenen. Carla_Breda_1_20191006-2P1A4181Na 2 km was de wind tegen, jeetje wat een koude armen kreeg ik, had meteen geen zin meer. De tussentijden verbaasde mij, die waren snel en de benen voelde goed, nu het hoofd nog:-). Lange lussen maakte we, beetje overzicht van de wedstrijd houden. Klinkertjes, koppelstones en asfalt.

Carla_Breda_2_20191006-2P1A4184Lopen op de asfaltweg was glibberig, als ik op het rode fietspad asfalt ging lopen, was het glibberige weg, beter. We liepen richting het 10km punt, de kleedgelegenheid aan de linkerkant. Ik zag veel atleten uitstappen, op weg naar een droge ruimte.

Carla_Breda_3_20191006-2P1A4195Ik was bijna gestopt, ook naar de warme droge ruimte. Een stem in mijn hoofd zei dat ik dat niet kon maken tegenover mijn atleten. Loop dan maar rustig verder maar loop hem wel uit. Ik luisterde naar die stem. Je zag de snelheid per km “instorten” en mij doorlopen. Even werd het droog, even werd het lekkerder lopen. Rond 16 km begon het weer te stortregenen. De kuiten voelde stram, mijn rechter lies begon te trekken. Nog iets langzamer dan maar. En ondertussen zag ik geen of heel weinig toeschouwers, Breda was uitgestorven. Ik gaf ze geen ongelijk, Thuis bij de kachel was het beste wat je kon doen vandaag. 19km, he he, ik was er bijna. Nog 2 km lange brede stille wegen en dan het centrum in. Glibberende keitjes, de klok met een tijd waar ik niet blij van kon worden maar ook niet de moeite nam om onder de 1.31 te finishen.
Carla_Breda_4_20191006-2P1A4249 1.31.02 werd de eindtijd, ook nog 3e V45+ (wat later bleek, ik niet als wedstrijdloper ingeschreven was, wel mijn licentienummer opgegeven had en al 35 jaar wedstrijd atlete ben 😦 ) beetje jammer. Je stopt en meteen trekt de kou door je hele lijf, dribbelen op zoek naar de kleedruimte, dat viel niet mee, lopende door een voor jou onbekend park. Tas gevonden en zo snel mogelijk alle natte zooi uit en lekkere warme kleding aan. De atleten hadden top gelopen, de een na andere PR, dat maakte mij heel blij. Met het Agium/OphorstRunners team wonnen we de eerste prijs, het podium op, medaille, bloemen, gaaf.
IMG_2490
Kijk, dit alles maakte het toch wel een heel bijzondere en leuke dag. Alleen de wedstrijd was een tegenvaller, verder alleen maar meevallers. Je denkt maar zo, het kan niet elke week feest zijn met het lopen van een goede wedstrijd en goed weer. en die onrustige week vooraf gaande aan Breda is niet goed voor het mentale deel. Op naar beter. IMG_2491

Geuzenloop, 3e jaar op rij naar winst

Geuzenloop Zoetermeer, derde jaar op rij. Steeds kan ik de finaleloop in s’Gravenzande op zaterdag niet meedoen, Heb die zaterdag  cursus op Papendal. Daar spotte ik deze paddestoel van kabouter Prikkebeen 🙂
IMG_2456.JPG
De Geuzenloop op de zondag erna, is een heel mooi alternatief.
Gisteren zag het er slecht uit met heel veel regen die voorspeld werd. Bij het opstaan oogde het wat vriendelijker, een blik op de voorspellingen deden mij besluiten naar Zoetermeer af te reizen. Inlopen voelde goed, had het zelfs wat warm. Naar de start in singlet en korte broek, meer was echt niet nodig, mits de regendruppels hoog in de lucht bleven. De start, pal tegen de wind in en ik plakte me vast aan het groepje voor mij. Het tempo lag net iets te hoog dan dat ik wilde, maart even slim lopen  nu.
71557531_913128229065218_7788657285575737344_o.jpgEr liep, een voor mij onbekende vrouw, in het groepje, op 4 km heb ik ze laten gaan. In mijn eigen tempo verder, voelde lekkerder en die vrouw, ach misschien ga ik er later in de wedstrijd wel overheen. Ze liep zwaar, voorovergebogen, het zag er zwoegend uit. Ik voelde mij daarentegen, ontspannen en soepel lopende mijn km’s maken.
fullsizeoutput_27b3Het park door waar het asfalt slecht was, grote putten , opletten geblazen. Slingerende paden door het groen, blaadjes die het glibberig maakte maar oh zo mooi. Na een klein lusje zag ik de vrouw voor me het moeilijker krijgen. Langzaam liep ik op haar in en toen, eroverheen. De man die bij me liep, stak triomfantelijk zijn duim omhoog. Was zo leuk om te zien. Het tempo even wat hoger houden om het mentale tikje te versterken. Langzaam hoorde ik haar voetstappen niet meer, top. Onder de A12 door richting golfterrein. Een hele lange rechte weg, wind in de rug, super benen. Ik zag Patrick op kop lopen die, op het moment ik net onder de brug doorgelopen was, hij de brug overging. Een schreeuw deed hem opkijken. Even zwaaien naar elkaar. De voorfietser  vond het knap dat ik iemand vanaf die afstand kon herkennen  Als je  atleten langer meemaakt worden ze  verraden door de  loophouding. Draaien en nu 1,5 km de wind pal tegen. Snelheid zakte maar het goede krachtige gevoel bleef. De prachtige brug over en daarna het Westerpark in. Raar maar ik voelde me sterker en sterker worden. Haalde mannen in die mij op 4 km voorbij gegaan waren. Ook mijn meeloper kon niet meer volgen en de laatste 2 km denderde ik door. Finish, top gevoel en met 1.28.47 was ik heel blij. Gewoon omdat de benen zo goed voelde, het lopen zo makkelijk ging. Uitlopen met Patrick, ook hij had gewonnen. Na het uitlopen richting de prijsuitreiking, dit keer binnen door de regen die zo nu en dan hard naar beneden kwam.
fullsizeoutput_27b7Mooie bloemen, een ware huldiging maakte ze ervan. Nog even nakletsen om daarna voldaan naar het Westland terug te rijden. 
fullsizeoutput_27bc

Oostland halve marathon, elk jaar weer een verrassing

Voor de zevende maal werd de Halve van Oostland gehouden, voor de vijfde maal zou ik eraan deelnemen.  Een atleet heeft altijd iets voorafgaande aan de wedstrijd maar vandaag had ik echt een zere keel. Nu loop je niet met je keel maar met je benen, duimen dat het virus niet de benen zou aandoen. Inlopen ging wel oké, beetje benauwd.

IMG_2341De start ging heel goed en ik voelde dat het een goede race ging worden. Op 500 meter na de start, op kop van een grote groep mannen, moedigde een groep toeschouwers ons aan. In ene de stem van een klein kind, die goed hoorbaar zei: “he, er loopt ook een oma mee”. De hele groep barstte in lachen uit. Die kleine had wel gelijk, ik ben oma, ik ben 60jaar maar voel me, zeker als ik hardloop met zo’n grote groep jonge mannen achter mij aan, 25 jaar. was kleine confrontatie :-).  We vervolgde onze weg, het groen van Oostland in. vele viaducten moesten we door om van de ene groene zone naar de andere te lopen. Bekend stuk in Berkel, het is een nagemaakt stukje grachtenweg van Delft. Elk jaar geniet  ik van lopen door deze straat, elk jaar worden de kindertjes groter en nu stonden ze hard aan te moedigen, super. Oud Berkel door en dan een beklimming, de groene wal naast de HSL op. Ik liep in een gezellige groep en maakte er een spelletje van om zoveel mogelijk af te snijden. Dan moest je wel over een hobbelig grasveld, oppassen voor putten en bulten maar die paar meter had je weer :-). Het tempo van 4.10 , wat ik vooraf in gedachten had, werd stabiel gelopen.  Een nieuw stuk in het parcours, huizen maakte plaats voor groen, door de weilanden ergens tussen Berkel, Pijnacker en Berschenhoek. Rond de 15km zag ik in mijn ooghoeken iets in oranje achter mij, mhhhh een vrouw?. Ik liep in tweede positie en wilde dat graag zo houden. Ja hoor, ik kreeg gezelschap van Moniek, ze heeft me al een paar keer geslagen dit jaar, nu niet :-).  De buitenkant van mijn kuiten waren vanaf drie kilometer al wat stram. Had vooraf getwijfeld, wel mn ON schoenen aan met hieldrop van 5mm, een week na de 10EM? Of verstandig kiezen voor de Mizuno?  De versnelling op ON voelde zoveel beter en besloot het risico te nemen. Al snel voelde ik dat het toch niet de meest verstandige keuze was geweest,  op 15 km was het uit te houden maar de stramheid was goed aanwezig. Kleine verkeerde beweging van Richard en ik viel bijna. Adrealinebenen was het gevolg, Na een minuut trok het weg. Tijdens deze gebeurtenissen was ik Moniek kwijt  geraakt.  Kijk niet om maar probeerde in mn ooghoeken te zien waar ze was. Bij de bocht op 18km zag ik dat ze ruim 500 meter achter me zat. Geen zorg. We haalde nu de 5km en 10km lopers in en met nog 2 km te gaan mocht het tempo wel omhoog. Het voelde lekker maar verlangde wel naar de finish. Daar was hij, 1.27.22 en als 2e vrouw overall. Heel blij mee en een super vlakke race geweest. Snel mijn andere schoenen aan gaan doen om de kuiten de rust te geven die ze verdiende. Met de hele groep uit gaan lopen. De een soepel, de ander “gebroken”.  Een paar kilometer uitlopen doet de atleet goed.  Om 16.00 uur een dubbele prijsuitreiking en met armen vol bloemen zocht ik mijn auto op.

IMG_2347Mooie dag geweest. En mijn keel, die doet nog meer zeer, tijdens het lopen was hij mij niet tot last, beter 🙂

fullsizeoutput_26f7