Misselijk aan de start, geen gewoonte laten worden :-(

Een week  alsof ik in de tropen op vakantie was. Ben dol op warm weer en het kan me niet snel te warm zijn. Slim je dag indelen om toch dat te doen wat je wilt doen. Alle trainingen gegeven of zelf gedaan. Sta je goed voorbereid aan de start in Maasdijk, denk je. Laat ik nu op het NK atletiek, op vrijdagavond,  iets gegeten hebben wat niet helemaal goed in mijn lichaam terecht kwam. Koos was meteen misselijk, bij mij sluimerde het tot ik in Maasdijk klaar was met inlopen. Met gemengde gevoelens stond ik daar, aan de startstreep. Getver, voelde me echt niet lekker, wilde een ding en dat was geen herhaling van Kwintsheul. Kan ook angst zijn en pepte mezelf of. Gewoon van start en laat het gevoel je deze wedstrijd bepalen. Daar ging ik, geen valpartij, dat was een positief gegeven. Lekker tempo zoeken zodat de maag rustig kon meedeinen op het loopritme. Liep rond de 4 minuten per km, is toch een lekker tempo en  meerdere atleten vonden dat ook. Er had zich een aardige groep groep gevormd toen we bij Maassluis rechtsaf mochten. Richting de manege, oei stinkpaarden, mijn maag maakte spontaan een duikeltje.

De wind kwam vanaf de waterweg en paarden poeplucht maakte plaats voor een heerlijke frisse zilte zeelucht. Deed me goed, het ritme voelde goed, de benen deden lekker mee en de maag bleef onder het punt van vervelend misselijk.

Carla_3_Maasdijk_20190727-2P1A2292Vele atleten liepen rechtdoor naar de finish, ik mocht nog een ronde. Net onder de 20 minuten liep ik de eerste 5 km.  Daar nam in een  vrouw waar, vlak voor me. Verbaast dat ze voor me zat en zette mijn doel op:  passeren om de 2e positie in het vrouwenveld in te nemen. Dat was vrij makkelijk en op 6 km was ik er voorbij.

Met Wim, Amriet en nog 2 mannen vlogen de laatste 4 km onder onze voeten door. Aan het gehijg hoorde ik dat de mannen het zwaar hadden, terwijl mijn misselijkheid over was en de kracht in mijn lijf flink toenam, lekker gevoel.

3 mannen sprinten van me wegsols naar de finishGaan de mannen de laatste 300 meter een versnelling inzetten, jeetje daar had ik niet van terug en zag ze snel bij mij vandaan lopen. Finishte net niet onder de 40 minuten. 40.02 een werd 2e vrouw overall.  Dat was een grote meevaller maar het meest blij was ik dat een herhaling van Kwintsheul uitgebleven was. Met een aardige groep uitgaan lopen. Daarna natuurlijk weer veel te lang staan kletsen zodat ik op een holletje, ongewassen naar de prijsuitreiking moest. Belangrijkste, ik was op tijd.

Na 2 maal een huldiging, 1e V45+ en 2e overall, met mijn atleten van de A-groep een foto gemaakt. Maasdijk  omgetoverd tot het wilde westen gaf me deze leuke foto . We waren met 5 en alle 5 een podium plaats. Een trotse trainer, een blij atleet fietste  naar huis om daar uiteindelijk een verfrissende douche te kunnen nemenfullsizeoutput_26aa

Advertenties

Kadeloop, Pang, na 25 meter, boem

Kadeloop, wat ben je toch een prachtige en spectaculaire loop :-).
Spectakel 1; 1993, Ik zwalkte door uitdroging over de finish zo de ambulance in, die mij naar het ziekenhuis bracht.
Spectakel 2; 2018, Net hersteld van een knieblessure gleed ik bij het betreden van de kleedkamer uit, op mn knie, dag kadeloop
Spectakel 3; 2019, Laat dat vandaag gebeuren.
In 1993 en 2018 droeg ik startnummer 13, bijgelovig voor dat nummer en zei; zie je, nooit meer nummer 13.
Vandaag geen startnummer 13, alle atleten, en ik, opgelucht. Na het inlopen met de groep naar de start. Werd aangekondigd, praatje en meer gekkigheid voor de start, ik had er zìn in. Pang, op weg naar Vlaardingen. Was geen hectische start. De verkeersdrempel nam ik met de nodige voorzichtigheid. Niet de voet tegen het oplopende deel zetten, dat lijkt vaak tot een valpartij. Soepeltjes liep ik over de drempel. En toen in ene was er waarschijnlijk iemand achter mij die ook het idee had zijn voet niet tegen het oplopende stuk te zetten maar er bovenop. Helaas was mijn voet nog daar en ik wordt hard tegen de zool van mijn schoen getikt. Het was zo’n harde tik, eer ik het mij realiseerde, boem en ik lag op de grond. Snel naar achteren kijken of er niet die hele drom atleten me zouden verpletteren. Gelukkig werd bleef ik vrij van voetstappen op mn rug. Ik zei een vloek en dacht; “dag Kadeloop”. “Wat, dag Kadeloop, ben je helemaal gek geworden, al die OphorstRunners die hier hun best doen en jij als trainer toont geen karakter, en stapt uit”. Echt niet en ik krabbelde op.fullsizeoutput_267b
Mijn heup deed pijn, schaafplekken van mijn enkel tot aan mijn schouder, pols en hand onder het bloed. Ik zette de eerste stappen, stijf. Elke stap werd minder stijf en ik vervolgde mijn weg. Sprak wel met mezelf af, dat, als het meer zeer zou gaan doen, uit te stappen. Ik kan gelukkig goed naar mezelf luisteren. De Zouteveense weg op. Steeds een atleet naast me die de valpartij had gezien en vroeg of het wel ging, lief. Vanaf mijn pols droop het bloed mijn handpalm in, de armbandjes maakte de net gestolde bloedlaagjes weer kapot en ik bleef bloeden. Mijn redder in nood was Amriet, heel lief gaf hij mij zakdoekjes; “Kan je het schoonmaken”. De energie om schoon te maken had ik niet, zat heel hoog in de ademhaling en was blij dat ik het leven had. De zakdoekjes zorgde wel voor een schone hand en het druppen van het bloed, voelde alsof in geslacht werd, stopte. Op 3 km werd de heup minder stijf, ik blij. De motivatie om hard te gaan was wel verdwenen, alleen maar uitlopen:-). Het was warm voor de wind naar Vlaardingen. Blij de kade te zien, mijn lieveling pad draaide ik op en kreeg de wind vol tegen. Alleen liep ik daar, de wind koelde mijn lijf, koelde mijn hoofd. De mooie omgeving drong diep bij me binnen en ik prees me gelukkig dat ik hier mocht lopen. De motivatie nam toe, kreeg zelf weer zin om te versnellen.

DSC01566Deed dat maar voorzichtig, ben wel gevallen en moest “normaal” blijven doen. De finish kwam in zicht, ik dacht aan de mensen van de EHBO na de finishlijn, die mijn wonden schoon zou maken en me even zouden vertroetelen:-)

49.30 over 12km en 3e vrouw, mooi voordeeltje welke ik mee pikte. De WOS zoomde in op “De gehavende Carla”. Kon even mijn woordje doen en daarna werd ik heerlijk vertroeteld door de mevrouw van de EHBO, was echt heel waardevol voor mij. De OphorstRunners waren daar “Wat heb je nu weer gedaan?” ze kennen me langer dan vandaag. Eerst alles verteld maar daarnaast was ik heel nieuwsgierig naar hun verhalen. Uitlopen en bijpraten is de goede combinatie.

De heup was stijf maar het ging en 4 km gemaakt. De prijsuitreiking liet op zich wachten, het was gezellig en dan kom je er pas achter hoeveel mensen van je vallen gehoord hebben. Ze even bij praten en ondertussen waren daar de uitslagen en de prijzen.Ik was 3e overall en 1e V55+. De regen was na de huldiging gestopt en fietste droog naar huis, zonder last van de heup.
Nu duimen dat ik “mooi” gevallen ben en er geen nare dingen aan over ga houden. Stijf zàl ik worden, dat is zeker na het spektakel van 2019.

Coach en atleet, van 19.30 – 22.30uur

De 1500 meter op de thuisbasis, Rotterdam Atletiek. Mooie wedstrijd op de trainingsavond, training maakt plaats voor de wedstrijd. Om 19.00 uur zocht ik een parkeerplek, normaal veel ruimte, nu stond alles bijna vol. Het was ongelooflijk druk op de baan, toeschouwers, atleten, muziekgroep en een lekkere zon, prachtig sfeer, fijn om te zien. Na het ophalen van mijn nummer besloot ik alvast  in te gaan lopen. Voor een goede 1500 meter warming-up  veel te vroeg maar ik wist als de wedstrijd om 20.30 uur van start zou gaan, er voor mij geen warming-up meer in zou zitten. Langs het Vroesenpark, de A20 over en ronde door park 16-hoven gemaakt. Terug via de rechterzijde vn het Vroesenpark en na 9 km was ik terug bij de baan. De atleten druppelde binnen. Met ieder een woordje gesproken over hoe of wat. extra kleding aan en naar de startlocatie. Het coachen kon  beginnen. In elke serie had ik 1 atleet, het meest ideale  om te coachen. De tijd vloog om en de 8e serie ging beginnen. Geen atleet in deze serie, tijd voor mezelf. WC bezoek, versnellingen, wedstrijdschoenen aan en dat alles in 7 minuten. Klaar voor de start.Leuk om met 4 OphorstRunners in serie 9 te lopen. De start was goed, op 50 meter ging ik naar baan 2, deed ik dit telepatisch, in baan 1 ontstond er nl een stuikel partij. Ik bleef  vrij van struikelen door mijn positie in baan  2. Richting 100 meter, het ging te langzaam en wilde op kop lopen. Door onervarenheid liep het 2 breed, ik erlangs was 3 breed en geheel niet slim om te doen. Ingehouden wat een tempowisseling opleverde die mij  niet ten goede kwam in de race opbouw.

66645002_2368873806509666_1246959328221462528_oKwam op 300 meter door in 63 seconden, de tijd die ik wilde lopen, maar  een 61 als opening had beter geweest. Daarna was het op gevoel. Ik had gehoopt op rondetijden van de mensen langs de kant richting de atleten om mij heen. Niets hoorde ik. Een 1500 meter tempo gevoel is, door het ontbreken van baantrainingen, niet goed ontwikkeld bij mij. Ik deed mijn best In ene hoorde ik: “je zit 2 seconden onder je streeftijd van 5.15”. Zo he, dacht ik verbaast, dat gaat lukken.

66120545_2368860326511014_3107117751542480896_oFleur kwam mij met nog 300 meter te gaan voorbij, ik haakte aan. Het werd een snelle laatste 300 meter en ik dacht op een prachtige eindtijd af te stevenen.

65685920_2368873606509686_3311657782238773248_oZag ik 5.27 op de finishklok staan. Het eerste wat ik zei was; “wat een waardeloze tijd”.  helemaal niet verwacht. 2 Seconden onder de 5.15 was onjuist opgevangen informatie geweest die mij op het verkeerde been gezet heeft. Ik baalde vreselijk.  Aan de andere en reëel kant wist ik dat, als ik echt het Nederlands record wil lopen er goede baan trainingen aan vooraf moeten gaan. En een betrouwbaar persoon langs de kant hebben staan die mij de ronde tijden doorgeeft. Dan gaat het lukken om onder de 5.18 te lopen, dat weet ik zeker. Voor 2019 genoeg 1500 meters gelopen en de 5.27.24 is iets waar ik nu, een dag later zeker genoegen meeneem. Het was als atleet iets minder maar als coach een top avond.

In Kwintsheul voelde elke km anders

fullsizeoutput_264d

Bijgeloof voor 13, misschien gaat het helpen als je de 1 zwart maakt 🙂

Voorafgaande aan de wedstrijd, alle vrouwen hadden een startnummer die met 13 begon. Ik voelde me er niet comfortabel onder en besloot het met een zwarte stift “onzichtbaar” te maken. Richting de start om exact 5 minuten na de 5 km van start te gaan.  Er werd geschoten zonder knal. Sommige atleten liepen weg, de meeste bleven staan. Iedereen weer achter de lijn. Na 1 minuut weer een startschot zonder knal Gaat een leuke avond worden zo :-).  De volgende minuut waarin we moesten wachten, afgesproken om met zn alle af te tellen. Geeft sfeer als je van 10-9-8 enz naar 0 telt, weer geen knal, maar gelukkig wel van start. Het gedrang viel   mee. De eerste 700 meter door het dorp, stoep op en af,  wegversmalling en voor de bocht een tijdmat waar je zo met je schoen achter zou kunnen blijven hangen. Dat ging allemaal goed en ik mocht aan de grote ronde beginnen. Asfalt is lekkerder, voelde beetje zwaar aan maar probeerde  het tempo wel vast te houden. Carla_Oranjeloop_2_20190621-2P1A1737

Met Eddy Doorschot naast me passeerde we het 2 km punt. tempo 3.55 per km. Niet slecht maar nu volhouden. De benen voelde wat stijf aan en was er niet gerust op. Bij 3 km werd ik ontzettend misselijk.Carla_Oranjeloop_1_20190621-2P1A1734

Waardoor vroeg ik me af. Was het de tegenwind op de Harteveldlaan, de stinkende paardenstal, genoeg redenen te bedenken. De wind in de rug, de paardenstank weg en de maag draaide kleine in plaats van grote rondjes, gelukkig. 5 Km tijd stemde me tevreden, 19,45.  Eddy deed verwoede pogingen om bij me te blijven, was wel gezellig.

Carla_Oranjeloop_3_20190621-2P1A1757Op 6 km stond Koos en zei hem snel dat het best zwaar was. Na die woorden voelde ik mij krachtiger worden, alsof Koos mij een beetje energie gegeven had :-). 7,5 km en daar was de tegenwind weer. Ja hoor, de maag maakte de draai rondes groter en de misselijkheid kwam in alle hevigheid terug. Wilde er niet aan toegeven maar bij het passeren van de paardjes was het bijna mis.

Carla_Oranjeloop_4_20190621-2P1A1771Blij de Middelbroekweg op te mogen draaien, frisse lucht en nog 1 km te gaan. De 700 meter door het dorp, beetje aanzetten en ja hoor 39.40 werd mijn finishtijd. Blij voor even want oh lala, mijn maag kwam vreselijk in opstand, je probeert het weg te slikken maar helaas. Gelukkig niet helemaal in het zicht kon ik mijn maag omkeren. Schaamde me kapot maar blij dat ik het kwijt was. Acheraf had ik vandaag al een paar tekenen gehad dat het niet helemaal goed zat daarbinnen. Er kwam een meisje aan met 2 emmers water en kon alles netjes opruimen. Na alle blije verhalen van de atleten gehoord te hebben, gaan uitlopen. Voelde niet top in mijn buik maar het was te doen en 2,5 km al kletsend volgemaakt. De prijsuitreiking, was 3e overall en mocht het podium op voor de huldiging, altijd leuk.

Iprijsuitreiking-1Nog een poging gedaan om met een aantal mensen te praten  in de feesttent maar de muziek stond te hard, kon het niet “overschreeuwen”.

Prijsuitreiking 2

Beter naar huis te gaan met bloemen en een tas vol tomaten.  Eenmaal thuis eerst mijn mooie witte schoenen met groene zeep schoongemaakt, die hadden veel van de maaginhoud tegen zich aangekregen.  Het zwart maken van de 1 om het getal 13 weg te halen is  gelukt, ben niet gevallen. Toch was de 1 aanwezig in mijn buik en zorgde toch voor het ongelukkiger voorval na de wedstrijd.  Je kan er natuurlijk altijd een mooie draai aangeven :-).  De 39.40 is wel een verbetering van 4 seconden van mijn 60+ record, toch een beetje geluk gehad??????????

Storm in den Hoorn

De regen verdween, groot pluspunt. De wind is minder erg dan regen tijdens het sporten. Praten we over wind, niet over storm :-). Op de fiets naar den Hoorn, door de polder voelde ik op de open plekken dat  de wind storm was, dat gaat lekker beuken worden vandaag Carla :-). Inlopen ging oké, was best warm en ik besloot dat topje voldoende zou zijn. Bij de start was het een gezellige boel een ontspannen gingen we er vandoor. De straatjes met gemene vluchtheuveltjes door om daarna over te gaan in een mooi fietspad langs het water. Zag een aantal vrouwen voor me lopen die ik altijd achter mij heb. Die gingen te snel weg want ik voelde dat mijn tempo hoog was en liet ze gaan, die haal ik vanzelf wel weer in.

Carla_Stefen_DenHoorn_20190608-2P1A1599[1]De benen voelde goed en veel kracht in het lichaam en koppie. Na 2,5 km waren de bomen, die bescherming gaven voor de wind, op. De wind volle bak tegen. Op kop en ik had zìn om de wind te doorbreken.

Carla_DenHoorn_3_20190608-2P1A1608Voelde me echt heel sterk. Een aantal atleten achter mij om het gevoel van kracht te versterken. Doorkomst na de 1e ronde was 20.21. Wetende dat de 5km 150 meter te lang is, de storm moest trotseren, dit alles gaf mij een goed gevoel. Vele aanmoedigingen en op naar de volgende 5,15km.

Carla_DenHoorn_2_20190608-2P1A1602De benen voelde nog steeds goed, zo niet beter. Ik keek niet achterom maar had het idee dat dezelfde passagiers nog in het treintje zaten. Op 7,5 km weer volle storm tegen. Het  was nu erger, werd gezandstraald alsof klaas Vaak daar stond om zand in mijn ogen te strooien. Snel de ogen beschermd, daar wil je geen zand in hebben, zeker  niet als er ook nog eens een contactlens in zit. De laatste km, keek even om en kreeg meteen te horen; “Je bent mijn haas en ik haal je niet in”. Prachtige, rustgevende opmerking.

Carla_DenHoorn_4_20190608-2P1A1664Carla_DenHoorn_5_20190608-2P1A1669Carla_DenHoorn_6_20190608-2P1A1673Ik haalde na die opmerking wel Peter in maar in de laatste 100 meter gaf hij nog een versnelling, nu wilde hij voor mij eindigen :-).  40.49 werd de eindtijd over 10,3 km en een wind van 58km/uur. Heel tevreden was ik vandaag.

IMG_1813Werd 3e overall en 1e V50. Na het uitlopen het podium op en  ontving mooie bloemen.  De weg naar huis met de bloemen in de hand, dat gaat best had ik tegen een atleet gezegd die mij wel naar huis wilde brengen. Ik kwam bij de brug over de A4, normaal al een windvanger en nu…… nooit gebeurd maar ik stapte van mijn fiets om wandelend naar de overkant te gaan. Ik voelde dat me het, met die bos bloemen in mijn hand, niet ging lukken zonder weg te waaien.  Aan de overkant, weer op de fiets gestapt en beukend tegen de wind, veilig thuis gekomen.

Royal Ten – 4 nachtjes slapen – Golden Ten

 
Na de zware Royal Ten heb ik het lichaam goede rust moeten geven. Training geven gaat gewoon door, liep rustig mee op de maandag. Dinsdagochtend voelde ik mij verre van hersteld, zelfs van fietsen werd ik moe. De A-groep training op dinsdagavond werd voor mij kleine stukjes heen en weer lopen en coachen, ik had echt rust nodig. Een goede nachtrust er achter aan en ik voelde mij woensdag weer oké.  De woensdag geen tuin werkzaamheden gedaan, slechts 30 planten gepoot :-). Donderdag, het voelde goed. de fietstocht naar Delft ging soepeltjes en ik had vertrouwen in de wedstrijd. Bij het gemeentehuis verzamelen voor Agium/OphorstRunners en A-groep atleten, 14  atleten waren aanwezig. Startummers uitdelen, inlopen en naar het startvak, super om al mijn atleten in het voorste vak te hebben. Klaar voor de race. De start is in een heel nauw straatje en daardoor eng. Valpartij bleef net aan uit en ik was goed weg. Over de grote markt, druk met publiek en waanzinnig vaak hoorde ik mijn naam. Voeten gingen snel, de benen voelde goed aan. Op naar de Delftse hout, rennen door het mooie frisse groen. Wind in de rug, schaduw van de bomen gaf goede verkoeling.

Carla_GoldenTen_1_20190530-2P1A1198Carla_GoldenTen_2_20190530-2P1A1200Carla_GoldenTen_3_20190530-2P1A1202Carla_GoldenTen_4_20190530-2P1A1205Het 5 km punt passeerde ik in 19.31, sneller dan de Royal ten, het voelde ook vele malen beter aan. Nu kregen we tegenwind en vele bochtjes in het parcours. Ik voelde dat het bochten nemen vandaag niet mijn sterkste kant was, schildpad bochtjes :-). Het gemaal naar beneden, niet klimmen dit keer maar het was goed uitkijken om niet te struikelen over de ongelijke stukken beton.

Carla_Peter_GoldenTen_20190530-2P1A1207[1]Natte bosgrond in de volgende bocht, glibber niet weg Carla. Zo was ik steeds bezig om op de been te blijven. Tussendoor voelde het nog  goed aan, iets stijve kuiten. Dat was het gevolg van “slechts 4 dgn herstel van een 10km”.  Doorgaan en analyseren of de kuiten niet te veel vol zouden lopen of in de kramp wilde schieten, dan zou  het meteen stoppen worden. Op 8 km onder de A13 door, een blik op mijn horloge, heel verbaast over het getal wat ik zag. Het km bord zal wel verkeerd gestaan hebben want de tijd klopte niet met mijn gevoel.

Carla_GoldenTen_5_20190530-2P1A1260Carla_GoldenTen_6_20190530-2P1A1268Carla_GoldenTen_8_20190530-2P1A1285Door, de rijen mensen werden meer en meer. het grote plein over, elk jaar weer een kippenvel gevoel. Het publiek is geweldig in Delft. Nog 500 meter, bocht om en de finishklok. MMMMMMMMMMMMHHHHHHH, die klok klopt ook niet terwijl je weet dat deze niet liegt. 40.01 betekend een hele minuut verval tijdens de 2e helft vd wedstrijd. Tuurlijk, er waren veel bochten, er was een stevige wind en het was warm. Ik had heerlijk gelopen met een goed tempo gevoel en dan zìe je dat. Bale maar niet te lang want een lekker gelopen wedstrijd geeft meer voldoening.  Andere schoenen aangetrokken, hogere hak om de kuiten meer te ontlasten. Het uitlopen was goed te doen en de kuiten voelde beter. Naar de prijsuitreiking met Marco (3e overall), ik was 7e overall, er waren maar 5 prijzen.  Voor de teams ook een prijsuitreiking, goed dat ik er was want wij waren 2e geworden met Agium/ OphorstRunner. Had ik toch een mooie bos bloemen. Met Marco  teruggelopen, tas gepakt en op een holletje naar de fiets, Koos was mij kwijt en wilde terug gaan fietsen,  samen is net zo gezellig.  Ik was nog op tijd bij de fiets 🙂

Het gevoel komt niet altijd overeen met de uitstraling

Voor de Royal Ten mocht ik 8 atleten meenemen van de A-groep. De lijst was snel  gemaakt. Een week voor aanvang kleine aanpassingen moeten maken maar uiteindelijk stonden we met zn zevenen aan de start van de 10km. Luxe positie, vooraan in het startvak, goede omkleed, douche gelegenheid, blij dat ik mijn atleten dat aan kon bieden.

28dc733c-fcde-41b8-8943-13102e67564c

Na een goede warming up, 15 km fietsen en 4 km inlopen, voelde ik dat het een warme wedstrijd ging worden. De wind waaide hard, zeker tussen de hoge gebouwen aan de Mariannelaan.  Ook daar is inlopen goed voor, weten wat je te wachten staat. De start was goed en mocht op weg naar Marlot. De lange Bezuidenhoutse weg af, windje in de rug en proberen niet als een malle deze 3 km te lopen.

Carla_RoyalTen_1_20190526-2P1A1108Carla_RoyalTen_2_20190526-2P1A1110Het tempo ging goed, rond de 3.55 vond ik heel mooi vandaag. In Marlot gutste het zweet van mijn hoofd. Goed dat de harde tegenwind nu kwam, kon het zweet opdrogen. Met een jonge jongen voor, naast of achter mij vervolgde we de weg.Carla_RoyalTen_3_20190526-2P1A1111

Op 5,5 km draaide we het bos in.  De lus hadden ze er op deze plek uit gehaald, de koning woont nu hier en meer safety. De klinkertjes in het bos leken nog schever te liggen dan voorgaande jaren en wat een berg waren het er. Het tempo bleef hangen op een verkeerd getal, 4.00 en kreeg de kilometertijd er niet meer onder, hoe ik ook mijn best deed. Met Peter en de jonge jongen rende we verder en verder. Keerpunt en bosgrond, heerlijk verlost te zijn van de klinkers.

Carla_RoyalTen_5_20190526-2P1A1141Carla_RoyalTen_6_20190526-2P1A1144Carla_RoyalTen_7_20190526-2P1A1146Carla_RoyalTen_8_20190526-2P1A1154Koos stond op 8 km foto’s te maken en kon het niet laten hem even te vertellen dat het zwaar was, het was niet aan mij te zien geweest vertelde Koos me later.  Een kleine 400 meter verder zei de jonge jongen dat het niet meer ging en hij liet het tempo zakken. Ik maande hem om erbij te blijven, nog even vol te houden. Hij kwam weer bij  en zie, het ging nog best. Bos uit, richting de hoge gebouwen met fikse rukwinden.  de benen voelde vermoeid, probeerde er nog een versnelling uit te persen toen we de laatste bocht omgingen. De wind pal tegen en versnelde maar het tempo kreeg ik niet omhoog. Voordeel was dat het tempo nu ook niet zakte. 39.44 werd de eindtijd. De kleine jongen bedankte me, hij had nog nooit zò hard gelopen. Ik denk dat ik de meeste voldoening van deze wedstrijd uit het begeleiden, stimuleren van dit jeugdige talentje haalde.  Een troost op den wonde was dat van de 10 atleten die bij mij trainen er maar 1 lekker gelopen had, de rest had veel moeite met de 2e helft gehad. Geven we de warmte de schuld :-). Na het uitlopen zou de prijsuitreiking volgen. Helaas een storing bij MyLaps en het feest ging niet door. Sprak nog even met de organisatie, was 5e seniore geworden en 4e bij het Haags kampioenschap. Mocht een bos bloemen, die waren voor de prijsuitreiking, uitzoeken. Super cool. De 3e bos deze week en je weet, bloemen houden van mensen en ik heel veel van bloemen. Met de bos in de hand, 15 km wind tegen op de fiets naar huis, was best lekker en de bloemen zijn heel gebleven. Een zware wedstrijd maar een mooie dag.IMG_1760