De omloop van ter Heijde, heerlijk buffelen

Op vrijdag de 13e, mijn bij geloof in de kast gestopt, ingeschreven en op de fiets naar de omloop van ter Heijde. Te leuke, mooie, zware wedstrijd, dichtbij huis, die kan ik niet overslaan. Zeker na de lange jaren zonder wedstrijden weer een goede voor het wedstrijdritme. Steeds weer blij de oude bekende te zien, jaartjes ouder maar nog steeds actief met hardlopen. Omkleden en in gaan lopen. Niet een zo stijf, ik liep 2,5km in om echt soepel te worden.

Om 20.15 uur de start en ik liep in mijn eigen tempo weg, niet gek laten maken. Het viel me op dat vele snellere bij me liepen, ga ik zo hard? Op het duinpad bleef ik over en de snellere gingen er vandoor, toch goed gevoeld. Windje in de rug, fijne benen op weg naar de eerste klim bij het Schelpenpad.

Marcel liep de hele wedstrijd bij me, gezellig. Hier de klim Schelpenpad

De beruchte Zandmotor strekte zich voor mij uit. De meest verstandige route gekozen, scheef naar de vloedlijn, lekker door het losse zand. Mijn schoenen liepen vol zand en ik liep behalve over de duintjes ook op bergjes in mijn schoenen. Een harde ZW wind tegen, kop over kop met 4 atleten, ik genoot. Weet je dat ik het liefst tegen wind loopt met zachte ondergrond.

Hier mag ik even wat kopwerk verrichten, fijn is dat (meen ik, is echt fijn de mannen op sleeptouw nemen)
Om en om op kop, bedankt mannen.

Het duin bij ter Heijde was nu aan de beurt, een mega klim om bovenop het duin te komen, fijn met beton onder je voeten, de steile afdaling en de passage door het dorp. Veel aanmoedigingen en zo de volgende ronde ingegaan. Wind in de rug, asfalt onder de voeten, toch minder lekker dan het zand.

Na het Schelpenpad duin mocht ik weer, zandhappen en “ploeteren”. Heerlijk en ik liep echt te genieten langs de vloedlijn.

Nog een keer het hoge duin over, de afdaling, de mannen stoven bij me weg om te kijken wie het eerst over de finish zou komen. Ik vervolgde in mijn eigen tempo de wedstrijd en finishte als 2e vrouw overall de streep. Eindtijd 49.55 over een lengte van 10,2 km ( Het is maar hoe je naar de vloedlijn loopt, met een ommetje dus 🙂 ) Het voelde goed, lekker gelopen, genoten van de wedstrijd. Dat ik 2e overall werd was een verrassing en leuk dat ik het eerste podium op mocht bij de V55+ en ouder. Het bleef lang gezellig in het buurthuis. De knorrende maag liet mij weten dat het tijd was om op de fiets te stappen en naar huis te gaan.

Gekozen voor een andere omgeving en snellere duurloop

01May22; Noordwijkerhout

Aan het begin van de week viel mijn oog op de omloop van Noordwijkerhout. Mooi parcours van 21,1km door de duinen, over het strand en door de bollenvelden. Zin om in een andere omgeving mijn lange duurloop in een iets hoger tempo te lopen. Wedstrijdritme pakken op een andere manier. Ingeschreven en met Koos op zondagmorgen richting de bollenstreek. Bij het ophalen van mijn startnummer bleek het parcours van de halve aangepast te zijn. Een vergunning was last minute ingetrokken en de organisatie was genoodzaakt snel te handelen. Dan twee ronde van 10,2 km. Ik baalde, gekozen voor een mooie ronde, krijg ik er twee voorgeschoteld. Positief benaderen, snel handelen van de organisatie maakte het mogelijk toch te kunnen lopen.

Na het inlopen, had erge stroeve benen en dat inlopen was zeker nodig, naar de start. Succes gewenst en om 11.20 uur vertrokken we. Grote groep 10,2 km en 20,4 km lopers. Ik pakte meteen mijn tempo, voelde goed en iets sneller dan duurtempo.

Ik liep langs de bollen, mooie kleuren maar ook hele velden aan het einde van hun bloei. Richting de duinen waar een prachtig bos me tegenmoet kwam.

Het was lekker lopen en genieten van al het groen om me heen. 22 minuten op de 5 km, was er tevreden mee. Wat klimmen en dalen, over het wildrooster (eng al die spijlen) het bos weer uit.

Links de provinciale weg, rechts de bollen en vele toeristen. Deze waren tevens publiek, moedigde aan en het voelde gezellig. De 1e ronde (44.45) zat erop en ik had geen moeite om nog een ronde te lopen. Eigenlijk wilde ik stiekem nog een keer genieten van het mooie groen om me heen. Nu liep ik met veel minder atleten om me heen maar had wel een loop maatje. Af en toe zeiden we wat tegen elkaar, tot verbazing van de toeschouwers. “als je niet praat, heb je meer energie voor het lopen”. Ja zeiden wij, het moet ook een beetje gezellig zijn :-).

Zo vervolgde we onze weg. Hij wees me op de vele herten in het duingebied, de zweefvliegtuigen en zo leerde ik wat van de omgeving, leuk. Op 18 km ging mijn maatje versnellen, ik twijfelde wat te doen.

Op een gegeven moment had ik ook wel zin in een wat sneller tempo en gaf wat gas bij. Dat waren 2 heerlijke km’s, met een voorfietser want ik bleek de 1e vrouw te zijn. Finish in 1.29.30 en was tevreden. Heel vlak gelopen, daar was ik heel tevreden over. De prijsuitreiking volgde snel en mocht op het 1e podium. Nooit gedacht dat ik daar vandaag zou staan met een mooie bos tulpen en een bruine enveloppe, blij. Nog een stukje uitlopen om soepel te worden en na een Bakkie met Koos reden we terug naar het Westland.

Vreemd, halve marathon met weer een startnummer.

12Mar22; Dordrecht.

De CPC stond op 13 maart in de agenda. Door Corona onzekerheden besloot de organisatie dit grote evenement te schrappen. Jammer maar de optie voor een andere, misschien wel mooiere halve marathon was er. In Dordrecht zag ik een mooi parcours voor de halve op 12 maart en ik besloot in te schrijven. In het schema genoteerd en vele atleten besloten de coach te volgen. Met een grote groep aan de warming-up begonnen. Korte broek, t-shirt, met de zon, zuid oosten wind en 16 graden was het warmer dan we tot op heden gewend waren. dat kan wel een dingetje worden. Eigenlijk is alles een dingetje als je, zoals ik in het startvak hoorde, meer dan 2 jaar geen halve marathon als wedstrijd gelopen hebt. De mentale zekerheid wat je kan op 21km is geen 100%. Het tempo moet je ervaren, 21,1km lang. De eerste test is vandaag. de start in een aangenaam tempo. Ik had mezelf als doel gesteld, lekker lopen en niet kapot gaan. De wind in de rug, fijn groepje om me heen, die ook weer verdween, zo liep ik richting de Biesbos.

Het tempo, ik keek elke km op mijn horloge, wilde het zo’n 1e wedstrijd een beetje in de gaten houden en niet TE langzaam lopen. 4.10, 4.15, 4.20, daar schommelde het tussen. Het voelde lekker, geen last van de warmte, wel van de slechte luchtkwaliteit (beetje veel stuifmeel). De ronde in de Biesbos was geweldig, rust, groen, water, knotwilgen, ik genoot ervan. Het genot was zo sterk aanwezig, het tempo zakte, dat was niet de bedoeling. 2 Mannen kwamen langs en ik haakte aan, het tempo ging terug naar 4.10/km, ook weer niet de bedoeling en liet ze gaan. De wind had ik hier tegen, niet als tijdens het merendeel van de wedstrijd, van opzij, ZO 5 is een stevige bries. Nog 2 km te gaan, ik voelde me sterk en besloot tegen de wind in de brug op wat atleten in te halen, dat lukte.

De scherpe bocht en de dijk af, daar lag een atleet op de grond, had het niet best maar hulpverleners snelde toe, ik mocht voorbij zonder stoppen. De baan op, atleten van de A-Groep moedigde me aan. Ik finishte als 1e V55 in 1.32.38, een tijd waar ik vandaag heel blij mee was. Heerlijk gelopen, op de brandende voeten na. Ik moest meteen schoenen en rechter sok uittrekken, of die in de fik stond. Een bijna blaar op de Haxus en de hiel gloeide van schuren. Ik zei ‘rot sokken” weet niet of deze de boosdoender waren maar voelde gewoon even niet zo fijn. Op blote voeten naar de sporthal, t-shirt aan, ieder atleet vragen naar hoe hun wedstrijd gegaan was. De meeste hadden het na de helft lastig gevonden, tempo verlies, concentratie verlies, dit is dus waar wedstrijd ritme zo belangrijk voor is. Sok aan, schoenen aan en uit gaan lopen, voet voelde gelukkig niet zo branderig meer en 3 km rustig uitlopen was lekker.

De prijsuitreiking, de A-groep bezette veel podia en zelf mocht ik de hoogste trede beklimmen. bloemen, enveloppe, applaus, alsof het nooit weggeweest is.

Daarna douchen, kon ik meteen door naar een verjaardag.

Crossen in de Voornse duinen voelt als een NK Cross

26Feb22; Oostvoorne

Geen NK cross, een gemis in de voorbereidingsperiode richting marathon of juist de kortere afstanden. In 2021 had ik een reeks crossen georganiseerd, een heel circuit van gemaakt omdat er toen helemaal niets was en ik de atleten wedstrijdscherp wilde houden. Zelf genoot ook ik van de crossen. GPX cross nummer 8 voelde als de mooiste, meest afwisselende en deze omgedoopt tot NK cross A-groep en OphorstRunners. Om 10 uur verzamelen op de parkeerplaats nabij het parkoers. Hoedjes uit de auto en een verkenningsronde gestart. Op de moeilijk te onthouden bochten liet ik een hoedje vallen. Het was genieten, volle zon, geen wind, parcours wat er goed lag. Het laagste punt was steevast een. blubberput die nu 100 meter lang was, erg nat ook.

Omkleden, blij dat ik een korte broek meegenomen had en dun shirtje met een klein mouwtje, meer dan voldoende kleding voor de echte cross. Er werd een strart- / finishstreep getrokken, aftellen en iedereen stoof weg. Ik liep met Berne en Linda als hekkensluiter, die snelle mannen zijn echt niet meer bij te houden. Ik had goede benen en mijn hoofd had zin in een wedstrijd. Door het bos, was nog een beetje fris, richting de duinen. Ook in het bos waren het vele heuveltjes op en af, geen easy parcours. In de duinen, langs het water, de weidsheid was geweldig. Ik genoot enorm. Berne achter me, die had het zwaar (Corona nasleep) maar volgde me op de voet, linda moest een gaatje laten vallen. Het smalle pad richting de blubberput op. Niet voorzichtig nee dwars erdoor heen. Even uitkijken met wegglijden en schoenen die in de bagger blijven hangen, het ging goed. De eerste ronde zat erop en ik was blij dat ik nog een ronde mocht. Het tempo bleef heel stabiel, het voelde steeds makkelijker aan. Er waren veel wandelaars onderweg, publiek wat heel enthousiast reageerde en aanmoedigde. Na de 2e ronde terug via de aanlooproute, hekje door en langs het water terug naar de start.Alex stond klaar om foto’s te nemen, leuk omdat Koos. niet mee was voor de foto’s. Heel voldaan finishte ik in 47.19 over de 10,2km lange cross. Was zelfs 34 sneller dan in 2021.

Tevreden atleten = tevreden coach. iedereen had genoten van de mooie cross en gestreden tot de laatste meters.

Extra shirt aan en uit gaan lopen. dat werd nog een ronde, de hoedjes moesten opgehaald worden. Steeds als er een hoedje kwam hoefde ik niet te bukken, de atleten raapte ze voor mij op, lief.

Terug bij de auto met 23 km op de teller meer dan voldaan. De blubber schoenen en sokken uit, droge kleding aan en voldaan reed ik met Stefan en Linda naar huis.

Als je je 60e gouden medaille zo graag wilt winnen

12Feb22; Apeldoorn Omnisport Indoorhal

Al even hanger er 59 gouden medailles te wachten op nr 60.

Schoorl, 10km NK afgelast. NK cross in Hellendoorn afgelast. Corona kent een moeizame terugkeer van wedstrijden en NK’s. Het NK master indoor ging wel door. Het begon te broeden in mijn hoofd, zal ik deze 3000m eens lopen? Nooit een indoor wedstrijd gedaan in mijn 38 jaar lange hardloop carriere. Binnen, te warm, kleine rondjes, scheve baan. Nu zou ik alle negatieve omstandigheden omzetten in positief. Gewoon proberen en gaan voor goud.

Ingeschreven en zaterdag 12 februari om 16.55 uur zal mijn start zijn. Op donderdag wat 5x200m snel, gedaan, de benen wilde niet vooruitkomen. Slechte generale hoeft niet erg te zìjn. Op vrijdag werd ik wakker met hele stijve buikspieren, de onderste buikspieren. Hoe kom ik daar nu weer aan, nog belangrijker, hoe kom ik er voor morgen vanaf? Wandelen voelde niet lekker en lachen moest ik helemaal niet doen. Na analyse kwam ik erachter dat ik te diep op mijn nieuwe fiets gezeten heb. Vanaf dinsdag gebruik ik hem dagelijks voor 30 km woon werk verkeer. De benen van donderdag waren er al een teken van. Naar de fietsenmaker en het stuur 2 cm omhoog laten zetten.

Zaterdagmorgen voelde het beter aan, gelukkig. Met 6 atleten van de A-Groep zou ik al als coach gaan, tijdens het inlopen tussen het coachen door beslissen of lopen wel of niet verstandig zou zijn.

Stap ik in de auto, geeft hij een melding, motorvermogen te laag, jeetje dat heb ik weer, wat nu? Mijn hersenen draaide op volle toeren voor een oplossing. Besloot naar de garage te rijden met de hoop iemand te treffen. Ja hoor, 2 mannen vd verkoop waren aanwezig. Ik vroeg of ik met dit brandende lampje naar Apeldoorn heen en weer mocht. Hun antwoord was NEE. Duidelijk. Wat nu? Mijn auto daarlaten voor reparatie op maandag, kreeg een leenauto mee maar deze moest wel voor zondagavond terug. Blij en zo reed ik in een leenauto naar Apeldoorn. Ik had wel wat hindernissen te nemen alvorens te mogen starten.

Om 14.00 uur parkeerde ik de auto bij het de Omnisport hal. Door de Corona controles heen, startnummer ophalen en ja hoor, daar zaten de atleten

De atleten zaten al op de tribune voor aanmoediging

Het werd coachen, inlopen, coachen, inlopen, coachen, klaarmaken oor de race. De buikspieren voelde ik wel, het werd niet erger tijdens het coachen (was ik in rust na inspanning) en ik durfde het aan. Melden in de callroom, controle kleding en schoenen, horloge afgeven, deze mag om de een of andere duistere reden niet om. Naar de start met 7 vrouwen in de categorie 45-50-55-60-75. Ik was de enige vrouw 60+. De medaille limiet van 13.47 was mijn tegenstander. Moet geen probleem zijn maar toch je weet nooit, indoor, never done. De baan op, klaarmaken voor de start en daar gingen we. 200 Meter is echt een klein rondje. Ik wilde rustig van start en bleef lekker hangen achter een V50+. Rondjes 47 had ik ook in gedachten, dan zou ik het Nederlands record verbreken. 7-4-1-8- zo telde ik de klok. Na de 4e ronde was het 0, te langzaam en ik nam de kop over. Probeerde het tempo te verhogen maar door de scheve bochten, je moet bijna naar boven lopen om niet “naar beneden te vallen”.was dat lastig. Je bent teveel aan het corrigeren. Als je nl op de witte lijn gaat staan volgt diskwalificatie. Langzaam werd mijn keel schraler, de benen voelde wel goed en ik liep eigenlijk gewoon lekker. De rondetijden ontgingen mij. De 200meter rondjes bevielen mij wel, was je snel weer bij de klok :-). De laatste ronde ging in en mijn achtervolgster knalde over mij heen. Ik probeerde bij haar te blijven, dat sprint vermogen had ik helaas niet “meer”. Een finishtijd van 12.10.52 , de witte lijn niet aangeraakt en het 60e goud was binnen. gelukt!!!!!!

Ik m,ocht mijn eigen medaille en roos pakken (Corona regels)
Daarna huldiging en fotomoment op het podium.

Onder het motto, de aanhouder wint reed ik in mijn leenauto, iets stijve buikspieren met mijn gouden medaille naar huis. Eerst werd er een pizza gegeten met atleten van de A-groep. alvorens de reis terug te maken.

Mooie bijzondere dag geweest. Zelf goud maar de atleten behaalde ook goud (Marlies 3000m) 2x zillver (Ton 2 x op de 800m en 1500m) Brons (Ton op de 3000m). Jammer dat Patrick af moest melden ivm een onbetrouwbare hamstring.

Daar ligt hij, mijn 60e 🙂

De GPX crossen, goed om zo toch te kunnen crossen en opbouwen

29Jan22; Den Haag

Het Paddepad in den Haag, daar ligt de start van een van de mooiste en zwaarste crossen. Een serie van 8 crossen via GPX, in 2021 in het leven geroepen omdat elke vorm van cross wedstrijden van de agenda verdwenen was, door Corona. Nu beginnen de evenement langzaam op te starten, te langzaam voor de opbouw en daarom een GPX cross uit het archief gehaald. Aan de bak op deze mooie zonnige zaterdag.

Veel atleten van de A-groep hadden zich verzameld voor de cross

Het inlopen ging voor mij vanaf de Haagse beek. Een aantal atleten liep met mij mee naar het Paddepad. Daar was de rest van de groep aanwezig. Met de hoedjes in de hand parcours verkenning. Bij de lastigste punten liet ik een hoedje op de grond vallen en vertelde de atleten daar links of juist rechtsaf te gaan. Het zand was erg zacht en vele voetstappen in het zand maakte het positie zoeken om je voet goed neer te zetten lastig. Dit gaat een hele zware cross worden dacht ik bij mezelf. Na de inloop ronde klaarmaken voor de start. Het was zonnig, 9 graden en ik had het warm. Korte broek en t-shirt aan, meer dan voldoende. De start en iedereen schoot weg Ik deed iets rustiger aan, positie zoeken en wetende dat er 10,6 km zand op me lag te wachten

De eerste afdaling, Anouk was heel hard gestart en op dit punt wist ik haar in te halen
Langzaam liep ik weg an Anouk. Het was wel ploeteren naar de top van het duin
Heerlijk in de zon, een stukje vlak op weg naar de 2e ronde
Heel ontspannen vervolg ik mijn wek. Lijkt niemandsland maar het was best druk in de duinen
Ronde 3, ik ging steeds lekkerder lopen
Piegen in de zon, beetje zware bovenbenen van al het klimmen maar zeker niet ontevreden
Genieten en ik was bij het ingaan van de 4e ronde niet ingehaald door de snelle mannen. Mijn grootste overwinning
Op weg aar de finish. 10,6 km in 54.48. Was heerlijk.
Veel klimmen en dalen, in los zand, dan weet je het wel. Toch raad ik hert ieder atleet aan om deze GPX cross te lopen
Het parcours, veel zand he 🙂

Na de cross werden er Pannenkoeken en chocolademelk uit de tas getoverd door Alex. Donderdag zijn proefschrift met succes. verdedigd en mag zich nu Dr noemen. Wij genoten van al het lekkers. Daarna nog een stukje, zonder zand, uitlopen. Bij de Haagse beek met 4-en nog eew kopje koffie gedronken, mijn dag kon niet meer stuk

De Uithofcross, mooie cross zo dicht bij huis

11Dec21; Den Haag

Inlopen naar de cross in het Uithofgebied. Tasje met trailschoenen op mijn rug en wat kleding om te kunnen kiezen wat het beste was te dragen, kwa temperatuur. Na 3 km had ik het al mega warm. Broek oprollen, alleen trui uit en in t-shirt verder gegaan. Na 6 km was ik bij Trias, daar inschrijven en andere atleten ontmoeten. na de coronacheck en ID bewijs naar binnen. Het was gezellig druk. met een aantal OphorstRunners parcours verkennen. Dat lag er goed bij, voor een cross. Veel blubber :-). Om 12 uur van start vanaf de wielerbaan om daarna het bos in te duiken en in de file voor de eerste heuveltjes te staan. Voordeel is dat je dan niet te snel weggaat. na de heuveltjes even gas erop. 50 meter een breed pad voor wat inhaal manoeuvres. Nu liep ik “vrij”. Geen voeten voor me, vrij zicht is heel prettig hier. Het mountainbike parcours is aangelegd met veel keien, de punten van deze keien steken soms gevaarlijk uit. Struikelen is met die opstakels heel makkelijk, dat wilde ik vandaag niet doen.

Na de stijle afdaling bij het labyrint, hoorde ik “vrouwen”gehijg achter me. Het klopte, de vrouw in het geel liep zij aan zij.
Een kleine kilometer tot “de Wigwam”. Daar gemene klimmetjes en afdalingen. Ik bleek over de meeste kracht te bezitten en liep van haar weg. Het gevoel was geweldig. Mede door de trail schoenen. de keien voelde ik niet onder mijn voeten, De angst om weg te glijden was er gewoon niet. Door denderen alsof je op mooie bosgrond loopt. Op 3 km even een stukje bredere weg, iemand schreeuwde, ga er voorbij. “Ja, dan heb ik wel ruimte nodig” zei ik. Spontaan gingen de 3 mannen voor me opzij en bij het ingaan van het smalle bospad liep ik voor ze.
De 2e ronde, Koos spotte me door de bomen 🙂
Ik werd achtervolgd door een oud trainingsmaatje. Na afloop zei hij, lekker blijven plakken en dan richting de finish erover heen. Dat deed hij nipt.

De finishtijd was 34.28 over een parcours van 7.4km. Heel tevreden en goed gevoel van deze wedstrijd. Uitlopen met de mannen, nog 1 maal door de blubber en het water? We draaide toch maar om, niet goed om de voeten doorweekt te laten worden en er waren paden voldoende zonder overstromingen. Na het uitlopen met de groep had ik nog 4 km naar huis te lopen. Weet je met 26 km op de teller, was ik blij thuis te zijn.

Prachtige cross was dit, krachtige benen, ontspannen maar strijdend gevoel.

Warandecross Tilburg, het NK cross

27Nov21; Tilburg

Het NK cross, wat heb ik hier naar uitgekeken. Zo blij dat het met vele aanpassingen, coronacheck, ID en afgezet terrein door kon gaan. Inlopen en het parcours verkennen. De berenkuil wat iets minder hoog en diep, de 3 boomstammen minder hoog en de cross heuveltjes op het terrein voor de finish in aantal afgenomen. Waren mijn herinneringen zo anders of is het zo. Ach, focus op het parcours van nu met veel meer bagger dan andere jaren.

Mijn start voelde goed, ik ging niet als laatste het eerste smalle pad op. Ik merkte wel dat ik in de bochten wat bang was om uit te glijden, had toch mijn trail schoenen “veel betere grip”aan moeten doen.
Vier rondes te gaan. Ik liep met een V60 nummer maar er was niet een andere vrouw 60 aanwezig. Heel jammer en de focus was nu op V55. Die focus is wel anders. Strijden met vrouwen die 8 jaar jonger zijn. Aan de lijve aan het ondervinden dat je na je 60e echt aan snelheid in gaat leveren. Voelt als een ongelijke strijd maar strijden zal ik. Anderhalve ronde voor het einde nog een V55 ingehaald en hoorde dat ik 2e liep, leuk. Op naar de finish in een tijd van 33.04. Redelijk oke gelopen, beetje zware boven benen. En, ik was er trots op dat ik 12 maal over de boomstammen was gesprongen 🙂
De prijsuitreiking. Is was 3e V55+ geworden. Eerst was de huldiging van de Warande zelf, als 60 jarige op het 1e podium, daarna als 3e op het NK podium. (Raar he)
Het is een hele mooie kleur en ik had deze medaille nog niet. Wat had ik graag mijn 60e goud hier gehaald.
In 2022 word het anders. De atletiekunie gaat de reglementen veranderen. Op de weg en de cross wordt het NK zo dat ieder atleet in zijn / haar categorie, ongeacht het aantal deelnemers een medaille kan halen. De categorieën zijn niet voor niets in het leven geroepen. Het aantal deelnemers wordt met het klimmen der jaren minderen minder, zeker bij de vrouwen. Wie het NK loopt moet zeker gewaardeerd worden.

Wedstrijdje over het strand, tegen wind en hoog water, heerlijk

20Nov21, Monster, de halve marathon ging door. Ik had mega veel zin in deze wedstrijd. Hou van de duinen en het strand, te lang deze wedstrijd moeten missen. Met het NK cross volgende week in de agenda, vandaag beetje met de rem erop lopen, meer een duurloop op tempo. Er waren maatregelen vanwege Corone maar dit was allemaal strak en goed geregeld. iedereen was te blij dat deze wedstrijd wel door kon gaan. Met het aflassen van de 7- Heuvelenloop waren er heel veel extra inschrijvingen. Zes atleten van de A-Groep waren ook aanwezig, net als vijf OphorstRunners.

De start om exact 14.00 uur. Er mochten geen toeschouwers staan. De atleten van de 10km. en 5 km moedigde ons aan, toch publiek. De duinen door, wind in de rug en al snel kreeg ik het warm. Een extra shirtje aan voor warm blijven tegen wind langs de vloedlijn, was voor de wind wat veel. In een tempo 4.20 per km liep ik naar Kijkduin. Door niemand gek laten maken, ook niet door mezelf, denk aan je eigen opgelegde opdracht. Koos stond op het duin bij het Schelpenpad. Mooi foto moment, atleten klimmend het duin op.

Tot 7,5 km asfalt, daarna een draai naar rechts en ja hoor dar lag hij, de zandmotor. Prachtig stukje natuur met heel veel los zand en kleine duintjes. De wind vol tegen (dit zou 10km lang duren). Het Zandmotor-meertje zorgde voor een redelijk goed te belopen stukje strand. De duintjes op en af viel me ook niet helemaal tegen. De zandmotor achter me gelaten, het echte werk ging nu beginnen.

Doordat het bijna hoog water was, was het zoeken naar het best begaanbare pad. Dan was het vlak langs het water. Oei een enorme golf kwam eraan en ik ging snel naar links om de golf te ontwijken. Twee maal was ik te laat, gevolg kleddernatte schoenen / voeten. Ribbels in het zand, een bandenspoor wat even lekker loopt naar ook daar liep ik weer van weg.

Zigzag langs de zee met een fikse wind tegen. Ik genoot van dit alles, gewoon omdat ik lekker liep en ik van deze omstandigheden hou. De laatste 2 km op het strand liep er in ene een man in het gele Haag atletiek shirt voor me, daar ben achter blijven plakken, even wat minder wind.

Hier loopt hij nog achter mij

Slag Vluchtenburg komt in het zicht en ik mag het strand verlaten, jammer en ook best weer fijn. Lekker door het losse zand ploeteren om boven te komen, Zand maakt plaats voor betonplaten maar nog wel twee duinen over. Een waterpost, slokje water en verder. De benen voelde wonderbaarlijk goed en solo liep ik bij de groep weg.

Laatste stukje langs de vloedlijn

Blokje om een kassencomplex om tot de goede afstand te komen. Het fietspad dat door de duinen loopt, doemde op. Dat betekend nog 4 km te gaan met de wind in de rug. Jeetje wat voelde het goed aan. Mocht een beetje aanzetten van mezelf maar niet te gek. Een wedstrijd over bekende wegen is bijzonder, je weet elk hobbeltje in de weg en hoever het nog is. Na het Arendsduin hoorde ik de speaker. Een atleet passeerde me en ik besloot met hem mee te gaan. Nog 1,5 km, vooruit. je mag mee. Met hele goede benen, geen vermoeidheid passeerde ik de finish in 1.42.44. De speaker riep om dat alle prijzen al vergeven waren. Ik wist beter, slechts een vrouw 50+ heeft er voor mij kunnen eindigen. Atleten opgezocht en met ieder even na praten over hun wedstrijd. Heel goed gelopen en de A-groep behaalde 5 podium plaatsen, trots. OphorstRunners goed gelopen, top wedstrijd. Iedereen had al uitgelopen en ik ging solo een rondje van 3 km maken.

Net voor de prijsuitreiking kwam ik binnen. Ja hoor 2e vrouw 50+ en trots naar het podium. Mooie prijzen in ontvangst mogen nemen. Organisatie bedankt, nog lang napraten met de vele atleten die ik te lang niet gezien had.

Lichtjes voor mijn fiets had ik gelukkig meegenomen want om 17.45 uur toen ik weg fietste was het al erg donker. Tevreden “vloog” ik voor de wind een kleine 5 km naar huis.

Loop ik in ene de 15km sneller dan dat ik dacht nog te kunnen

14november 2021; Zoetermeer de Klaverbladloop

De bedoeling was vandaag aan de start van de 21.1km te staan in Dordrecht. Helaas was het voor de organisatie niet te doen om alle Corona aanpassingen binnen 48 uur toe te passen. Voor mij een voordeel dat ook de 15km in Zoetermeer op de agenda stond. Inschrijven was mogelijk tot zaterdag 18.00 uur, meteen gedaan. Na 2 jaar goede trainingen heb ik nu wedstrijden nodig. Wedstrijd ritme, vertrouwen, strijd en gezelligheid met alle atleten.

van de A-groep waren Winston, Elisabeth en Romy aanwezig voor de 10 km wedstrijd, Robert voor de 15km. Aan het begin van het atletiek complex coronacheck App, ID laten zien, bandje om voor vrij in en uitlopen. De startnummers lagen overzichtelijk op alfabet op tafels, alles kwa looprichting top georganiseerd. Ik was echt onder de indruk hoe strak, ontspannen alles verliep. In gaan lopen, alleen omdat de 10km later starten. Even de nieuwe Adidas schoenen aanvoelen maar besloot toch op mijn ON schoenen te gaan. Een paar nieuwe, zo uit de doos, aangetrokken. Kan dat met deze schoenen hebben, super schoentjes.

De wit gele schoenen zitten aan mijn voeten.

Helaas, de wedstrijd 15 minuten uitgesteld, het was druk en nog niet alle atleten klaar. Warm blijven, nog een keertje plassen en dan weer het startvak in. Geen gedrang maar ieder op voldoende afstand. Dit heeft zoveel voordelen. Na de start is de kans om in het gedrang te komen en te vallen uitgesloten, die houden we erin :-). Ik was goed weg, de benen voelde lekker aan en de ademhaling goed. Vandaag alleen horloge indrukken en niet kijken, alles op gevoel. Bij 1 km de brug over, lekker klimmetje. Daarna de mooie lange boulevard over. Er stond lekker wat publiek langs de kant, NO wind tegen. Aan het einde vd lange laan hoorde ik mijn naam, een bekende stem en keek opzij. Die ogen, die stem paste niet bij het gezicht. Nee het gezicht was verstopt achter een baard. Toen herkende ik Jan, oud collega van Janssen. Hij had meegelopen vandaag maar was verkouden geworden en durfde het, met al die corona besmettingen, niet aan. Nu aanmoedigen en… maakte een foto van mij.

Na 3km gingen we het groen gebied in. Eerst de Benthuizer plas om, na 8 km richting het Benthuizer bos. Geweldig lopen met al dat groen en water om me heen. Er was een groepje mannen achter me, die liepen te kletsen, niet normaal. Zelf praat ik niet onderweg, stop de energie liever in mn benen. In ene hoorde ik er een vrouwenstem tussendoor. Oei, opletten Carla. Ik liep eerste vrouw, win nog graag en wilde die eerste plaats wel vasthouden. Met Hans naast me, voor en achter me, een jongen met veel onleesbare tekst (dacht dat het ˜Pools was) op zijn t-shirt voor me, een lekker groepje. De benen voelde echt super aan en zag op Strava dat ik na 8 km ook ietsje sneller ben gaan lopen. Windje in de rug :-). 12km, de lange boulevard was daar alweer, terug naar start. De 10km lopers haalde ik hier beetje bij beetje in, motiveert enorm. Ook de aanmoedigingen zijn zo fijn. De hoge brug over, zowel op de heen- als de terugweg. “Kleine pasjes krachtig houden, je bent er zo” , daarna lekker afdalen, de atletiekbaan in het vizier en bezig aan de laatste km. De speaker had me in de gaten, de vrouw achter me was niet dichterbij gekomen en ik liep naar winst. Winst als 62 jarige in 1.03.35. Super blij met de tijd. Had 1.05 in gedachten gehad, dat had wel moeten lukken dacht ik, nu deze tijd.

Van l->R Romy, Elisabeth, Carla, Robert, Winston

De andere atleten ook super goed gelopen, een groot blij team. De prijsuitreiking was buiten, 15 minuten na binnenkomst. Na Romy en Elisabeth op 1e en 2e plek podium 10km. Daarna mocht ik, kreeg een groot applaus en dacht wat geweldig is dit toch.

We hadden het best koud gekregen en snel uitgaan lopen met de groep. Daarna kwam de traktatie van Romy, ze was jarig en had een heerlijke taart meegenomen die we aan de picknicktafel in 11 graden opgepeuzeld hebben. 11 graden is geen temperatuur om te picknicken maar goede kleding doet alsof het zomer was.

Een mooie dag is het geweest en mijn vertrouwen met wat ik kan tijdens een wedstrijd is zeer zeker toegenomen.