GPX halve marathon test

20Mar21; s’Gravenzande

Na het succes van het GPX cross circuit, nu verder naar testlopen op de weg. Kijken of je een goede voorbereiding gehad hebt, wat kan ik op de marathon dit voorjaar? Na wat tekenen en rekenen had ik een mooi parcours gevonden van exact 10,55km lang. Elke 5 km langs de startplaats, handig om daar water of wat je nodig denkt te hebben neer te zetten.

De route om en door het Staelduinse bos

Rondje inlopen van ruim 5 km en daarna kijken wat de beste kleiding is om aan te doen. Ik wilde er een snellere duurloop van maken. Ik had donderdag nog hard getraind, de hooikoorts zit me nog steeds dwars en wist dat ik niet teveel van mezelf moest gaan vergen. Juiste kleding aan, Duo bij Duo ging op weg en ik sloot de rij. Heerlijk in de zon, nagenoeg windstil, gewoon ik en mijn regelmatige ritme.

Begon in 4.38 per km, een tempo wat ik 21.1km vol wist te houden. Na 5 km asfalt, de keien voelen onder je voeten op de Oude Hooislag. Op de een of andere manier raak je uit je ritme. Best fijn om even uit het ritme te gaan, sommige ervaren dit als vervelend. Links lopen zorgde voor minder keitjes en meer bosgrond.

Het pad is 500 meter lang en snel kwam ik weer in de zon, affalt en op naar de volgende ronde, om het 8-ie van het parcours vol te maken. Voor mij is het bekend gebied, heb hier 2 jaar mogen wonen en kwam veel bekende tegen.

De eerste ronde van het totale parcours zat er alweer op, het voelde goed, op de zware ademhaling na. Opvallend genoeg werd de ademhaling op de Haakweg beter en op de Oranje Sluisdijk slechter. Wetende dat de Haakweg dichterbij de zee ligt en zeelucht vaak minder allergenen in de lucht heeft zweven. Deze analyses deed ik terwijl ik solo mijn weg vervolgde. Vooraf had ik berekend dat de snelste mannen van de A-Groep mij in het bos zouden inhalen. Zij op weg naar de finish en ik nog 1 ronde te gaan.

Op het fietspad achter het bos speurde ik de weg af naar de bekende blauwe kleding van de atleten. En zie, ik draaide de Òude Hooislag op en al snel liep Marco achter me met Ton op korte afstand. Daarachter Arthur en Lars sloot de rij van de groep die allemaal in de 1.11 zou lopen. Koos stond daar en ik riep hem een foto te maken met mij op kop en de atleten achter mij :-). Helaas lukte dat niet.

Marco, Ton, Arthur, Lars, alle in de achtervolging, ik loop er net voor.

Terwijl mijn achtervolgers finishte , vervolgde ik mijn laatste rondje. Na zo’n finish en de gelopen tijden die ik hoorde, kreeg ik een enorme boost en huppelde als het ware mijn laatste 5,6 km. Achter het bos was het iets harder gaan waaien maar nog steeds super loopweer. Mijn laatste passage in het bos kreeg ik applaus van atleten van de A-Groep, ze gingen uitlopen. Wat een heerlijk gevoel :-). Mijn tijd stopte op 1.37.24 dat voelde goed en was ook wat ik in gedachten had gehad. Even bijkomen, trui aan en een kleine 3 km met Stefan uitlopen, door het bos nu. Met een totaal van 31 km tevreden aan de warme chocolade melk en eigen gebakken cake van Ton.

Het was een perfecte test geweest, de atleten verkeren in goede vorm, ik loop lekker mee. Op naar een periode van meer mooie tijden en voor mij zonder allergenen.

De 8e, alweer laatste GPX cross.

13Mar21; Het Breede water, Voornse duinen.

De 8e GPX cross heb ik het NK van de GPX crossen genoemd. Het NK cross zou in deze periode gelopen worden. Met de opbouw voor de eerste periode heb ik al deze wedstrijden als doel meegenomen. Via GPX is alles goed te organiseren. Vandaag dus in Rockanje. Auto geparkeerd, schoenen vast gemaakt en daar ging ik met wat mede atleten op afstand. De route in mijn Garmin voor een verkenningsronde. Kleine markeringen gemaakt, de ronde van 6 km was een goede warming up geworden. Ik had het erg warm na de warming-up. Korte broek, t-shirt en singlet vond ik voldoende kleding voor vandaag. Steeds ging er een duo of Solo loper van start. Ik ging Solo, door de pollen benauwdheid had ik genoeg aan mezelf.

Net na de start, zie, het t-shirt is nog aan

Op gevoel en zeker in het begin niet te gek doen. De omgeving is zo mooi en ik wilde gewoon genieten van de natuur. Op 4 km, net na een strook van 200 meter blubber plassen, zat mijn t-shirt me danig in de weg. Hoe zal ik dit shirt nu uitdoen? Lopende was een beetje gevaarlijk met alle bochten, putten, klimmetjes en afdalingen. Stoppen leek mij het beste, zet je je horloge op stop en doe het t-shirt uit, singlet weer aan. Horloge aan en ik vervolgde mijn cross. Het gaat om de tijd, je loopt solo en geen echte wedstrijd. Dan mag je de tijd best even stilzetten 🙂 Op 6 km stond Koos foto’s te maken een ik gooide het t-shirt naar hem toe (zie de foto serie).

Het lopen aan korte broek en dunne singlet voelde veel beter.

Naarmate de km’s vorderde ging de ademhaling iets beter aanvoelen. Op 9 km een haakse bocht naar links en het pad naar de finish was ingeslagen. Heuvel af en de snelheid ging omhoog. Na het klaphek een strook gras / blubber en dan….. de 10km lijn.

Finish van ons eigen NK in 47.53. Mijn stem was door de pollen nagenoeg verdwenen. Voor mij een teken dat het echt te benauwd geweest was. Er was hard gelopen door de aanwezige atleten. mooie strijd voor de beste plek in het totale circuit. Leuk om de onderlinge strijd te zien. Solo en toch een gezamenlijk doel.

Richting de finish

Iets meer kleding aan om een rondje uit te lopen. Er lag veel water en daar stonden we, op een heuvel omringd door water. Gelukkig was er een heel smal pad en na 5 km waren we weer terug bij de auto. Mijn vieze blubber schoenen uit, droge sokken en schoenen aandoen. Met een goed gevoel van een mooie afsluitende cross naar huis. De atleten hebben nog tot 2 april de tijd om de GPX crossen te lopen, alles voor de mooiste tijd = meeste punten maar ook een totaal van 5 crossen om mee te kunnen doen.

Overzicht van alle GPX crossen. Westduinpark – Broekpolder – Paddenpad – Strandloop HvHolland – Staelduinse bos – Voornse duinen – Puinduinen – Breede water Rockanje.

De 7e GPX cross, Klimmen in de Puinduinen

27Feb21;De Puinduinen Kijkduin

De 7e GPX cross werd op de 27e gelanceerd. Vanuit huis liep ik in, slechts 5 km tot het plekje waar de start en finish was van de GPX route. De benen zwabberde, de zuurstof moest ik uit mijn tenen halen. Jeetje wat een hoge pollen concentratie was er vroeg in de morgen aanwezig. Na een verkenningsrondje wist ik, lopen op de ademhaling en niet sneller. Lekker solo ipv als duo van start en echter mijn cross lopen

Naar beneden loopt altijd lekker, de ochtend dauw hangt aan de draden tussen de paaltjes
De 2e ronde, balen dat ik niet kon doen wat ik wilde, knallen. Probeerde er wel zoveel mogelijk van te genieten.
Hier komt Linda, die kan waanzinnig klimmen, ij voorbij. Laten gaan, genoeg aan mezelf
Door de graskant, stukje vlak en langs het prachtige riet. Nog 2 maal klimmen en dan zit de 9 km er alweer op.
Naar het eindpunt, blij dat ik het gelopen heb. Tijd viel me nog niet helemaal tegen. 41.52

Het pollen probleem komt helaas elk jaar weer terug. Elk jaar hoop ik er overheen gegroeid te zijn. Ook in 2021is dit weer niet gelukt. Ach het wordt vanzelf april en dan kan ik weer vrij ademhalen. Ondertussen is het genieten van de prestaties die de deelnemende atleten neerzetten. Steeds weer uitslagen die binnen komen. Op naar de finale en wie heeft de 5 beste crossen gelopen GPX cross circuit 2020 / 2021

De 6e GPX cross door de Voornse duinen.

Op 6 februari 2021 lanceerde ik de volgende cross voor het GPX cross circuit. Dit maal bracht het de atleten , en mezelf, naar Rockanje. Met Rob, die in Hellevoetsluis woont, de cross uitgezet, aangepast, als test gelopen, kleine verandering en toen…. klaar voor gebruik.

Om 9.15 uur parkeerde ik de auto op de grote parkeerplaats in Rockanje. Koos was mee, hij wilde foto’s maken van de atleten. De atleten die meteen na de lancering de GPX route zouden lopen. Koos volgde de route via Google Maps zodat hij wist waar wij zouden lopen. Ik zette mijn Garmin aan en volgde de blauwe lijn naar de start. De start was aan de voet van de duinen. Eerst maar eens een verkenningsronde lopen. Het was geen ingewikkelde route maar een paar markeringen waren wel handig. Terug bij de start had ik het warm en besloot dat 1 dun shirt voldoende was. Als duo ging ik met Thomas van start. Bijna verticaal omhoog bij het beklimmen van de duinen, 350 meter door het losse duinzand ploeteren. Linksaf en de echte ronde was begonnen.

Dit stukje bos doet mij ook nu weer denken aan het donkere bos van Harry Potter. De zwarte boomstammen en takken, de donkere ondergrond, een naargeestig toverbos. Ondertussen moest ik erg opletten, grote blubberplassen door, zonder uit te glijden. Vieze voeten was geen probleem, vallen wel. Maar ik was de blubber voorbij, liet het enge bos achter mij en liep door de duinen.

Prachtig landschap met duinmeertjes waar je vlak langs moest. Kleine duintjes op en af welke van zand waren of een laagje gras met mos. Twee kilometer lang mocht ik rennen over de “prairie”. Daarna kwam het bos weer, niet zo donker in het eerste deel. Wel opletten voor lage bomen, wortels die boven de grond groeide en takken die uitstaken. In ene een aanvaring met een tak. Hij boorde in mijn bovenarm, zo dat voelde ik wel. Kreeg het idee dat ik aan een sateestokje geregen werd. Het bos werd donkerde, rende een heuveltje af en daar stond ook in oog met de fotograaf :-). He Koos, leuk dat je er ook bent, mooie plaatjes zullen dat worden.

De tweede ronde, Thomas wist de weg en hij ging ervan door, ik solo in mijn eigen super regelmatige tempo verder. Het ging snel, ik liep heerlijk en bij het ingaan van de derde ronde vond ik het jammer, heel jammer dat het alweer de laatste ronde was.

Het zat erop en ik sloeg linksaf, het losse zand in en het duin op. 350 meter afzien en dan de finishpaal. 49.38 stond er op mijn horloge. Heel tevreden met de tijd maar nog meer met mijn constante tempo. Echt op de seconden liep ik de ronde in dezelfde tijd, 15.08. Na de finish op zoek naar mijn tas die ik ingegraven had. Snel twee extra laagjes kleding aan om het niet echt koud te krijgen. Daarna langs de vloedlijn, gezellig kletsend met een atleet terug naar de auto. Blij met een take away koffie, napraten met hen die ook een koffie gehaald hadden. Daarna voldaan naar huis. Voldaan omdat er veel atleten heel blij waren met deze mooie cross. Voor mezelf, gewoon omdat crossen heel erg leuk is.

De 5e GPX cross lopen in mijn oude achtertuin

16Januari, de lancering van de 5e GPX cross. Een route van 9,6 km door het Staelduinse bos. Drie ronde uitgezet om het niet al te ingewikkeld te maken. De GPX had ik de week ervoor rondgestuurd en een beschrijving hoe je via Google Maps de GPX kan importeren en zo via je telefoon de route kan volgen. Om de atleten echt GPX leren te gebruiken, inlopen met de route en zelf markeringen maken op de punten die in je ogen cruciaal zijn.

Om 9.30 uur ging ik van start voor een inloop ronde, de atleten die er waren konden mij volgen, als duo en op afstand. Voor mij was het een makkie, na het uitzetten, controle loopjes doen was het juist lopen voor mij nu appeltje eitje. Het was koud, gevoel -3, maar ik wilde niet de fout maken om het te warm te krijgen, zoals op oudjaarsdag. Odlo shirt aan en t-shirtje moest voldoende zijn, en een legging natuurlijk :-). De duo’s mochten met 50 meter afstand met een volgend duo vertrekken, ik ging voor solo. Ronde 1 was begonnen. Door het bos rennen is zo fijn. De kleine hoogteverschillen in de bos zijn er ongekend veel en zonder dat je er erg in hebt voel je de zwaarte van deze cross. Een klim na 500 meter, je loopt hier de bunkers op, bedekt onder bosgrond merk je niet dat je op beton loopt. Een smal pad volgde met boomstammen om overheen te springen, wortels, in grote getallen die het hardlopen een stukje onmogelijk maakte, ik ging wandelen om niet op mijn gezicht in het zand te belanden. De heuvel af maar zie, de volgende klim kondigde zich al aan. Een hoge smalle heuvel op en af rennen. Hierna volgde een stuk vlakke ondergrond. Het was zo vlak, de boswachter had

de dag ervoor alle blubber van het pad gehaald, dat vond ik heel jammer, de blubber uitdaging weg. In ene was daar weer het echte bospad met de kleine hoogte verschillen.

Stukje oude Hooislag en weer verdween je in het kale, nog niet met groene bladeren dichtgegroeide bos. Dit is het mooiste stuk van het bos, slinger de slang tussen de bomen door. Even uitkijken halverwege dit pad, 2 ronde palen, ingegraven in de grond, het laatste stukje boven de grond, kunnen je laten glijden, struikelen of enkels verzwikken. (Deze palen, vertel ik de mensen die op dat moment bij mij zijn, is een souvenier uit de 2e wereldoorlog is, de lorrie van de soldaten reed hier overheen 🙂 )

Ondertussen rende ik door en was op een lang recht pad aangekomen. 400 meter later naar rechts, langs een hele grote boom die ze na jaren eindelijk ik stukken gezaagd hebben. Lastig stukje om de route te onthouden, rechts, links, rechts binnen 10 meter.

Kleine heuveltjes en dan een hoge heuvel over met aan de horizon de kassen van het Westland. Rechtsaf een open stuk grasland over. Langs de inrit van bezoekerscentrum op weg naar de laatste heuvel. Mooie glooiende aanloop, stijle beklimming en goede afdaling waar je met grote pas vanaf kon rennen. De Oude Hooislag, stukje naar links en dan tegenover de Peppellaan het bos weer in. De 2e ronde was begonnen. Ronde 1 met een lengte van 3,2km ging in 15.14. Tijdens de 2e ronde

merkte ik wel dat ik de klimmetjes iets rustiger moest doen om zo de rest van het parcours op een aangenamere manier te kunnen lopen. De 2e ronde ging in 15.32 en de laatste ronde in 15.31. De laatste ronde ging steeds lekkerder en voor mijn gevoel had ik nog wel een half uur door kunnen gaan.

Eindtijd was 46.21 een heel tevreden. Het was erg koud aan het worden maar toch wilde ik de atleten die deze ochtend gestart waren aanmoedigen. Twee hadden een lusje teveel gelopen, 2 een lusje te weinig. Het bos was best lastig voor een GPX route. Twee ronden verkennen en wat takken ter markering neerleggen is handig om uiteindelijk de route in ene te kunnen lopen. Mijn handen waren erg koud en ik liep uit naar mijn oude huisje waar der fiets stond te wachten. Goed aangekleed, voor de wind en de sneeuw uit, naar huis. Daar wacht een heerlijke pan erwtensoep. Echt erwtensoep weer, nu ook de sneeuw langzaam begon te vallen en de wereld wit kleurde. Lekker soepie

Oudjaarsdag, lancering van de 4e GPX cross

Op 30December aan de slag in mijn “kassie”, lekker oliebollen bakken. Dat was alweer wat jaartjes geleden,. Kinders de deur uit, geen hongerige vriendjes aan de deur die ervoor zorgde dat de 200 warme oliebollen binnen no time opgegeten waren. Voor 40 oliebollen wilde ik mijn pan olie in 2020 graag opwarmen, genieten van het bakken, zelf ruikend naar de oliebollen, al snel lagen ze klaar, aan de vooravond van de 4e GPX cross.

Vroeg in de morgen alles Coronaproof verpakt. Oliebol in een papieren zakje, suiker erop en 10 zakjes per plastic zak. Om 9.45 uur op de fiets naar Hoek van Holland, deze cross loopt langs de vloedlijn. 5 km naar de overstort vh gemaal ter hoogte van Ter Heijde, omdraaien en terug. Ik had de atleten als advies gegeven om tussen 9.00 uur en 12.00 uur te lopen omdat het water dan laag stond en het strand hard zand zou hebben.

Zelf zou ik er om 9.30 uur zijn, dat lukte exact, vlaggetjes bij start en finish neergezet, Koos als fotograaf bij het Arendsduin om foto’s te maken en na afloop waren er oliebollen om het jaar af te sluiten. Met bevroren tenen kwam ik de parkeerplaats op rijden en zag atleten inlopen. Snel de fiets op slot en ook warm gaan lopen. Meer en meer atleten zag ik inlopen, netjes als duo. Om 10 uur zouden de eerste duo’s van start gaan, na zeker 15 seconden mocht er weer een duo of solo van start. Zelf ging ik ook van start onder een stralende zon, 3 graden en geen wind, hoe mooi kan het zijn op oudjaarsdag. Na 3 km kreeg ik het te warm, verkeerde keuze, teveel kleding aan. Als ik het zo warm krijg kan ik niet meer lekker lopen. Stroopte mijn mouwen op, de broekspijpen tot onder de knie optrekken, dat gaf wat verkoeling.

Ik zag Koos op 4 km staan en riep hem toe dat ik het veel te heet had. Dan het 5kmn punt, de pier met de overstortcontainer, dat betekende omdraaien en hoefde alleen nog maar naar het beginpunt terug :-). Atleten die tegenmoet kwamen of van achteren voorbij raasde, aangemoedigd.

Het lopen voelde bij mij gewoon niet lekker en het werd meer en meer een duurloop, als ik maar bij de finish kwam. Jeetje wat verlangde ik naar mijn korte broek en singlet. Daar doemde de finishvlag op en de gekleurde shirts van de reeds gefinishte atleten. Done, wat was ik blij dat ik mocht stoppen. op zo’n moment voel ik mij echt 62 jaar. Al snel genoot ik weer, de atleten maakte mij blij. Ze hadden een heerlijke strandloop / cross gelopen over een prachtig vlak strand, blauwe lucht en geen wind, hoe kreeg ik dat voor elkaar?. Best leuk want ja, behalve de route uitzetten in GPX kan ik niets aan het weer doen, daar moet je de weermannetjes voor bedanken. Langzaam maar zeker liep iedereen terug naar de parkeerplaats, naar de oliebollen. De regels werden bijzonder goed nageleefd en ik was reuze trots op ze.

De afsluiting van een jaar waarin weinig tot niets mocht. Ik heb geprobeerd om van niets iets te maken, dit alles om de motivatie erin te houden. Voor mezelf is dat niet zo moeilijk, ik ga wel. De atleten is soms een ander verhaal, hoe hou ik ze gemotiveerd met toch een doel voor ogen. Eerst was er het Solo-One-Run-Together-Klassement met de prijsuitreiking vlak voor de 2e Coronagolf. In november het GPX cross circuit gestart. Crossen maakt sterk, past in de opbouw, is gewoon leuk. Vandaag was de 4e cross en in 2021 hebben we er nog 4 te gaan. Op naar 2021 met nog meer cross geweld.

Terug uit zee, de nieuwjaarsduik onder de regenboog, voorspelling voor een heel bijzonder en mooi jaar?

3e GPX cross, technisch lopen in zand.

2e Kerstdag, traditioneel de kerstcross van Haag atletiek. Helaas liet Corona ook deze niet doorgaan. Na het idee van een GPX cross circuit, besloot ik deze ook toe te voegen aan het totaal van 8 crossen. De route was snel gemaakt, als je deze cross al 20 jaar loopt is er altijd wel een goede route te vinden en als GPX om te zetten, het bestand naar alle atleten gestuurd. De aftrap van de cross was vandaag om 12.00 uur. De atleten die graag met wat wegwijzers lopen deden er goed aan vandaag te lopen. Tijdens een ronde inlopen plaatste ik de wegwijzers en zette pijlen op het asfalt,. Slechts 200 meter asfalt, herstel momentje :-). Als duo of Solo gingen de atleten van start.

Mijn maatje werd Ton en zij aan zij, Ton voorop en dan ik weer voorop, rende we over het zand. De lange zandbak in denderen (grote passen, jezelf als het ware naar beneden laten vallen) maar de zandbak ook weer uit “klimmen” (kleine pasjes op souplesse naar boven).

Een stukje vlak volgde, deze gebruikte ik om op adem te komen na de zware klim. De meest gemene zandvlakte doemde voor ons op. Vele voetstappen stonden in het zand, goed uitkijken waar je je voeten neer kon zetten. Helemaal rechts was het redelijk onbelopen en ik schoot naar rechts om over harder zand mijn weg te vervolgen. Meer snelheid genereren over hard zand is fijn

Aan het einde van deze zandweg stond een hekje die je open moest trekken. Asfalt onder de voeten en ik, als souplesse loopster kon de krachtloper Ton hier voorbij denderen. Oei dat wilde hij niet en hij haalde de opgelopen afstand tussen ons in met een sprintje Hekje openduwen en langzaam het duin beklimmen met steeds meer los zand onder de voeten. De lange zandbak mochten we weer in, nu voor de terugweg.

Rechtdoor lopend en een van de mooiste stukje duin over. Aan het einde nogmaals een hekje opentrekken, grasveld oversteken en terug bij start. Nog geen finish. Ronde een was gelopen, nog twee te gaan. Met grote regelmaat liep ik de kilometers en Ton week geen moment van mijn zijde tot hij in de laatste ronde gas gaf. Ik dacht even “hou hem bij” . Dat was maar even en snel ging ik terug naar mijn eigen tempo, dat liep lekker. Een kleine 20 seconde na Ton finishte ik in 39.42. Met een voldaan gevoel mocht ik stoppen en voor de 21e maal heb ik deze cross mogen lopen. Na de finish snel rondjes om het grasveld uit gaan lopen, ik wilde geen kou krijgen. Op deze actieve manier zag ik meer duo’s en solo’s finishen, iedereen kon met een voldaan gevoel aan uit gaan lopen.

De 2e GPX Cross, zwaar in een ander formaat

Voor het uitzetten van de 2e GPX cross ben ik uitgeweken naar de `Broekpolder, een mooi en afwisselend natuurgebied. Kenmerkend is dat dit laaggelegen land vaak wat drassig is na periode van regen. Tijdens het uitzetten liep ik over gras, bosgrond, rietkragen en ook de heuvel was goed op en af te rennen met veel grassprietjes. Afgelopen week de laatste check gedaan om de GPX 100% in orde maken. Wauw, er waren veel grassprietjes verdwenen onder blubber en water. Het bos had nu vele doorweekte stukken en de heuvel was glibberig op vele plaatsen. De atleten het advies gegeven om cross schoenen aan te trekken.

Ik ze ook van de plank uit het stof gehaald en met een safe gevoel aan de cross begonnen. Na de eerste bocht de blubber in maar ik had veel grip en kon de passen afmaken. Bruggetje over en stuk bos door om daarna twee schepen bochten te moeten maken gevolgd door een grasveld. Via een smal blubber paadje ging ik weer een bos door.

Linksaf en nu de wind vol tegen en liep een lange hobbelige grasbaan over. Via de zijkant van het klauter woud, door de rietplassen naar de heuvel.

Kleine pasjes omhoog en het klimmen voelde raar gezegd, als een verademing na het “blubberen”. Aan de zijkant van de kabelbaan naar beneden. Had het zand willen nemen maar dan kreeg ik een kind op de kabelbaan tegen mij aan, dat was niet de bedoeling. Langs de klauter toestellen rennen, bosjes door en weer naar de heuvel, welke nu, vanaf de anderen kant genomen werd. Een mooie afdaling volgde, mits je cross schoenen aanhad, anders werd het glijden. Onderaan de heuvel een pas in een grote berg blubber moeten maken waarna het laatste stuk van het 2,35 km lange parcours volgde.

De brug, voor atleten met hoogtevrees best eng, over, klokken voor ronde 1, ik liep 10.52. De 2e ronde in 10.51. De 3e ronde in 10.51 en de 4e ronde aanzetten op het laatste stuk, 10.48 wat een eindtijd gaf van 43.22 over 9.35 km.

Het was een geweldig, smerig, gevarieerd en uitdagend parcours. Heel tevreden over mijn tijd en nog meer over mijn regelmatige lopen. Ik heb ondanks de zwaarte genoten en elke volgende ronde ging het lopen me makkelijker af. Er waren meer van mijn atleten op het parcours aanwezig om hun GPX cross te lopen. Alle sterk gelopen en eenzelfde ervaring van een mooi, uitdagend maar zwaar parcours.

Crossen in tijden van Corona

November, de maand dat het cross seizoen los hoort te barsten. 2020 gaat helaas de boeken in als verloren sportjaar. Toch kan je er veel aandoen om er een bijzonder sportjaar van te maken. Tijdens de eerste golf had ik een 1-solo-Run-Together- circuit voor de atleten georganiseerd. Tijdens de prijsuitreiking na 8 wedstrijden op de weg zeiden ze gek scherend: misschien komt er wel vervolg van een circuit als er een tweede golf komt. Het was nog niet gezegd of de tweede golf kwam. De opbouw 2020/2021 was half november begonnen. Doelen horen daarbij maar het leek allemaal wat doelloos zonder wedstrijden. Mogelijkheden zoeken, wat kan en mag wel. Een cross in het bos, groepjes van vier, anderhalve meter afstand, dat moet lukken en ik ging aan de slag. Acht wedstrijden op papier neergezet, elke 3 weken een cross waar al mijn atleten aan mee kunnen doen. Het Westduingebied werd de locatie voor de 1e cross. Via GPX moest de cross ook solo te lopen zijn en vele malen door het gebied aan het rennen geweest om een perfecte GPX route te krijgen. Gelukt, het klopte bij alle bochten. 28 november, markeringen maken op het parcours zodat ieder atleet zonder GPX de route zou kunnen vinden. Geen vlaggetjes te vinden voor een heldere markering, dan zelf maar iets fabriceren, klein maar helder rood/wit.

Daar staat de markering 🙂

Om 13.00 uur de Heuvels op en af, vlaggetjes in de grond, pijlen in het zand, een half uur later was ik tevreden en de atleten konden gaan rennen. In groepjes van 4 een ronde in gaan lopen, even laten zien, goed kijken, verkeerd zou je bijna niet meer kunnen lopen :-). Om 14.00 uur van start, 300 meter na elk groepje een volgende en zelf ging ik met de 3e groep mee, ik had zin in deze cross, een beetje een wedstrijdgevoel. Het was klimmen het duin op om daarna het bos door te lopen met een heerlijke zachte ondergrond. De weg kruisen en daarna klimmend over een schelpenpad naar de duintop. Linksaf op zoek naar het 1e paardenpad. Los zand, smal pad en duin op en af, letten op de boomwortels. Een steile klim omhoog door los zand, linksaf, een steile afdaling om daarna een felle bocht naar rechts te moeten maken.

Doorrennen tot aan het hek en dan linksaf door loszand het duin op. Nog veel losser zand het duin afglijden, leek wel skiën. Daar was het grasveld om over te steken en linksaf het paardenpad op te gaan, een fijne redelijk platgetrapte ondergrond. Kriskras door het bos en lekkere hoogte verschillen. Linksaf en daar was zand, veel zand en na een klein tussenweggetje nog veel meer zand. Een hele zandvlakte moesten we oversteken om na de waterpomp het paardenpad naar de finish te nemen. Dit ging de duinen af, rustmomentje was er voor heel eventjes. De 1e ronde ging in 13.47, ik voelde hem al aardig zitten maar vol energie begon ik aan de volgende ronde.

Het was zwaar maar ik genoot er heel erg van. Bij het grasveld pikte ik 2 verdwaalde atleten op, ik wist de weg zeiden ze en ze rende achter mij aan.

De 2e ronde ging in 14.08 en hoe mooi kan het zijn dat de 3e ronde in exact 14.08 ging :-). De totale afstand van 9 km in 42.03 minuten stemde mij tevreden. Het was mooi om te zien dat de eerste atleten moegestreden met een voldaan gevoel stonden of zaten te wachten.

Na afloop

Na een ronde uitlopen in tegengestelde richting, alle vlaggetjes weer weg te halen was de 1e cross voorbij. Het voelt goed, alle maatregelen waren goed in acht genomen en nu ga ik me hard maken voor de 2e cross in een ander gebied. Mooie doelen, nieuwe uitdagingen en dit alles maakt 2020 een bijzonder alternatief sportjaar. Van niets iets maken 🙂

Wat kan een mens blij worden van een Nederlands Record

De 3000 meter bij PAC, een aantal weken geleden, voldeed niet aan mijn verwachtingen. Ja het was heet, ja, ik nam de rol als coach tijdens de wedstrijd op me, ja, ik cijferde mezelf weg. Toch wist ik dat het aanscherpen van het Nederlandse record (11.41.91 gelopen in 1999 door Gerda van Kooten) mogelijk moest zijn. De 5000 meter, donderdag 17 september, gebruikte ik als warming-up, 5000m in een relaxte gelijkmatig tempo. Het coachen was de belangrijkste taak die avond. Geen ondankbare taak, nee een geweldige taak. Vanaf vrijdagochtend begon ik met de focus op het record. Vrijdag rust, zaterdag een hersteltraining van 12,5km. Hele goede benen maar hele slechte longen. Die vervelende ambrosia die door het warme weer, geen regen, volop in de lucht aanwezig was. Voor het slapen gaan een anti-Histamine ingenomen. Soms, voor heel belangrijke wedstrijden doe ik dat. Zondagmorgen stond ik op en zei; rondjes 92, dat ga ik lopen vandaag. Neem de marge ruimer voor eventueel verval. De rondjes 92 zag ik die dag constant op mijn netvlies. Om de opkomende spanning te minderen, aardbeienjam gemaakt en een taart gebakken. 14.30 uur, op naar Barendrecht. Een groots evenement, strak georganiseerd en gaf de mensen bij de startnummer balie een compliment. Dat ze dit alles voor ons atleten kunnen organiseren, ondanks alle corona regels. Inlopen de wiebelbeentjes omzetten in krachtige rake stappen. De versnellingen gingen verrassend goed. Nerveus met goede moed achter de startlijn plaats genomen. De start, weg waren de zenuwen en gaan, rondjes 92:-). Opende in 88 seconden (klokte mezelf, coach he :-). De laptijd blijft 8 sec in de display staan, voldoende tijd om even een blik te werpen). De 2e ronde liep ik even te langzaam achter een mannenrug, voorbij maar resulteerde in een rondje van 94 seconden, oei. Versnelde en liep daarna 91, 92. 92, 92, 93, 46 seconden met hele goede benen en een ademhaling die beter was dan ik had durven hopen. Finish 11.31.58. 10 hele seconden van het Nederlands Record 3000m V60+ afgelopen. Wat was ik blij , net als de speaker die mijn resultaat over de accommodatie liet schallen. Felicitaties, foto, record formulier rond laten gaan en…. uitlopen. met 3-en liepen we kras kras door Barendrecht. Ieder zn wedstrijd werd besproken, ik als de meest euforische van allemaal.

Bericht op de WOS site