De 5e GPX cross lopen in mijn oude achtertuin

16Januari, de lancering van de 5e GPX cross. Een route van 9,6 km door het Staelduinse bos. Drie ronde uitgezet om het niet al te ingewikkeld te maken. De GPX had ik de week ervoor rondgestuurd en een beschrijving hoe je via Google Maps de GPX kan importeren en zo via je telefoon de route kan volgen. Om de atleten echt GPX leren te gebruiken, inlopen met de route en zelf markeringen maken op de punten die in je ogen cruciaal zijn.

Om 9.30 uur ging ik van start voor een inloop ronde, de atleten die er waren konden mij volgen, als duo en op afstand. Voor mij was het een makkie, na het uitzetten, controle loopjes doen was het juist lopen voor mij nu appeltje eitje. Het was koud, gevoel -3, maar ik wilde niet de fout maken om het te warm te krijgen, zoals op oudjaarsdag. Odlo shirt aan en t-shirtje moest voldoende zijn, en een legging natuurlijk :-). De duo’s mochten met 50 meter afstand met een volgend duo vertrekken, ik ging voor solo. Ronde 1 was begonnen. Door het bos rennen is zo fijn. De kleine hoogteverschillen in de bos zijn er ongekend veel en zonder dat je er erg in hebt voel je de zwaarte van deze cross. Een klim na 500 meter, je loopt hier de bunkers op, bedekt onder bosgrond merk je niet dat je op beton loopt. Een smal pad volgde met boomstammen om overheen te springen, wortels, in grote getallen die het hardlopen een stukje onmogelijk maakte, ik ging wandelen om niet op mijn gezicht in het zand te belanden. De heuvel af maar zie, de volgende klim kondigde zich al aan. Een hoge smalle heuvel op en af rennen. Hierna volgde een stuk vlakke ondergrond. Het was zo vlak, de boswachter had

de dag ervoor alle blubber van het pad gehaald, dat vond ik heel jammer, de blubber uitdaging weg. In ene was daar weer het echte bospad met de kleine hoogte verschillen.

Stukje oude Hooislag en weer verdween je in het kale, nog niet met groene bladeren dichtgegroeide bos. Dit is het mooiste stuk van het bos, slinger de slang tussen de bomen door. Even uitkijken halverwege dit pad, 2 ronde palen, ingegraven in de grond, het laatste stukje boven de grond, kunnen je laten glijden, struikelen of enkels verzwikken. (Deze palen, vertel ik de mensen die op dat moment bij mij zijn, is een souvenier uit de 2e wereldoorlog is, de lorrie van de soldaten reed hier overheen 🙂 )

Ondertussen rende ik door en was op een lang recht pad aangekomen. 400 meter later naar rechts, langs een hele grote boom die ze na jaren eindelijk ik stukken gezaagd hebben. Lastig stukje om de route te onthouden, rechts, links, rechts binnen 10 meter.

Kleine heuveltjes en dan een hoge heuvel over met aan de horizon de kassen van het Westland. Rechtsaf een open stuk grasland over. Langs de inrit van bezoekerscentrum op weg naar de laatste heuvel. Mooie glooiende aanloop, stijle beklimming en goede afdaling waar je met grote pas vanaf kon rennen. De Oude Hooislag, stukje naar links en dan tegenover de Peppellaan het bos weer in. De 2e ronde was begonnen. Ronde 1 met een lengte van 3,2km ging in 15.14. Tijdens de 2e ronde

merkte ik wel dat ik de klimmetjes iets rustiger moest doen om zo de rest van het parcours op een aangenamere manier te kunnen lopen. De 2e ronde ging in 15.32 en de laatste ronde in 15.31. De laatste ronde ging steeds lekkerder en voor mijn gevoel had ik nog wel een half uur door kunnen gaan.

Eindtijd was 46.21 een heel tevreden. Het was erg koud aan het worden maar toch wilde ik de atleten die deze ochtend gestart waren aanmoedigen. Twee hadden een lusje teveel gelopen, 2 een lusje te weinig. Het bos was best lastig voor een GPX route. Twee ronden verkennen en wat takken ter markering neerleggen is handig om uiteindelijk de route in ene te kunnen lopen. Mijn handen waren erg koud en ik liep uit naar mijn oude huisje waar der fiets stond te wachten. Goed aangekleed, voor de wind en de sneeuw uit, naar huis. Daar wacht een heerlijke pan erwtensoep. Echt erwtensoep weer, nu ook de sneeuw langzaam begon te vallen en de wereld wit kleurde. Lekker soepie

Oudjaarsdag, lancering van de 4e GPX cross

Op 30December aan de slag in mijn “kassie”, lekker oliebollen bakken. Dat was alweer wat jaartjes geleden,. Kinders de deur uit, geen hongerige vriendjes aan de deur die ervoor zorgde dat de 200 warme oliebollen binnen no time opgegeten waren. Voor 40 oliebollen wilde ik mijn pan olie in 2020 graag opwarmen, genieten van het bakken, zelf ruikend naar de oliebollen, al snel lagen ze klaar, aan de vooravond van de 4e GPX cross.

Vroeg in de morgen alles Coronaproof verpakt. Oliebol in een papieren zakje, suiker erop en 10 zakjes per plastic zak. Om 9.45 uur op de fiets naar Hoek van Holland, deze cross loopt langs de vloedlijn. 5 km naar de overstort vh gemaal ter hoogte van Ter Heijde, omdraaien en terug. Ik had de atleten als advies gegeven om tussen 9.00 uur en 12.00 uur te lopen omdat het water dan laag stond en het strand hard zand zou hebben.

Zelf zou ik er om 9.30 uur zijn, dat lukte exact, vlaggetjes bij start en finish neergezet, Koos als fotograaf bij het Arendsduin om foto’s te maken en na afloop waren er oliebollen om het jaar af te sluiten. Met bevroren tenen kwam ik de parkeerplaats op rijden en zag atleten inlopen. Snel de fiets op slot en ook warm gaan lopen. Meer en meer atleten zag ik inlopen, netjes als duo. Om 10 uur zouden de eerste duo’s van start gaan, na zeker 15 seconden mocht er weer een duo of solo van start. Zelf ging ik ook van start onder een stralende zon, 3 graden en geen wind, hoe mooi kan het zijn op oudjaarsdag. Na 3 km kreeg ik het te warm, verkeerde keuze, teveel kleding aan. Als ik het zo warm krijg kan ik niet meer lekker lopen. Stroopte mijn mouwen op, de broekspijpen tot onder de knie optrekken, dat gaf wat verkoeling.

Ik zag Koos op 4 km staan en riep hem toe dat ik het veel te heet had. Dan het 5kmn punt, de pier met de overstortcontainer, dat betekende omdraaien en hoefde alleen nog maar naar het beginpunt terug :-). Atleten die tegenmoet kwamen of van achteren voorbij raasde, aangemoedigd.

Het lopen voelde bij mij gewoon niet lekker en het werd meer en meer een duurloop, als ik maar bij de finish kwam. Jeetje wat verlangde ik naar mijn korte broek en singlet. Daar doemde de finishvlag op en de gekleurde shirts van de reeds gefinishte atleten. Done, wat was ik blij dat ik mocht stoppen. op zo’n moment voel ik mij echt 62 jaar. Al snel genoot ik weer, de atleten maakte mij blij. Ze hadden een heerlijke strandloop / cross gelopen over een prachtig vlak strand, blauwe lucht en geen wind, hoe kreeg ik dat voor elkaar?. Best leuk want ja, behalve de route uitzetten in GPX kan ik niets aan het weer doen, daar moet je de weermannetjes voor bedanken. Langzaam maar zeker liep iedereen terug naar de parkeerplaats, naar de oliebollen. De regels werden bijzonder goed nageleefd en ik was reuze trots op ze.

De afsluiting van een jaar waarin weinig tot niets mocht. Ik heb geprobeerd om van niets iets te maken, dit alles om de motivatie erin te houden. Voor mezelf is dat niet zo moeilijk, ik ga wel. De atleten is soms een ander verhaal, hoe hou ik ze gemotiveerd met toch een doel voor ogen. Eerst was er het Solo-One-Run-Together-Klassement met de prijsuitreiking vlak voor de 2e Coronagolf. In november het GPX cross circuit gestart. Crossen maakt sterk, past in de opbouw, is gewoon leuk. Vandaag was de 4e cross en in 2021 hebben we er nog 4 te gaan. Op naar 2021 met nog meer cross geweld.

Terug uit zee, de nieuwjaarsduik onder de regenboog, voorspelling voor een heel bijzonder en mooi jaar?

3e GPX cross, technisch lopen in zand.

2e Kerstdag, traditioneel de kerstcross van Haag atletiek. Helaas liet Corona ook deze niet doorgaan. Na het idee van een GPX cross circuit, besloot ik deze ook toe te voegen aan het totaal van 8 crossen. De route was snel gemaakt, als je deze cross al 20 jaar loopt is er altijd wel een goede route te vinden en als GPX om te zetten, het bestand naar alle atleten gestuurd. De aftrap van de cross was vandaag om 12.00 uur. De atleten die graag met wat wegwijzers lopen deden er goed aan vandaag te lopen. Tijdens een ronde inlopen plaatste ik de wegwijzers en zette pijlen op het asfalt,. Slechts 200 meter asfalt, herstel momentje :-). Als duo of Solo gingen de atleten van start.

Mijn maatje werd Ton en zij aan zij, Ton voorop en dan ik weer voorop, rende we over het zand. De lange zandbak in denderen (grote passen, jezelf als het ware naar beneden laten vallen) maar de zandbak ook weer uit “klimmen” (kleine pasjes op souplesse naar boven).

Een stukje vlak volgde, deze gebruikte ik om op adem te komen na de zware klim. De meest gemene zandvlakte doemde voor ons op. Vele voetstappen stonden in het zand, goed uitkijken waar je je voeten neer kon zetten. Helemaal rechts was het redelijk onbelopen en ik schoot naar rechts om over harder zand mijn weg te vervolgen. Meer snelheid genereren over hard zand is fijn

Aan het einde van deze zandweg stond een hekje die je open moest trekken. Asfalt onder de voeten en ik, als souplesse loopster kon de krachtloper Ton hier voorbij denderen. Oei dat wilde hij niet en hij haalde de opgelopen afstand tussen ons in met een sprintje Hekje openduwen en langzaam het duin beklimmen met steeds meer los zand onder de voeten. De lange zandbak mochten we weer in, nu voor de terugweg.

Rechtdoor lopend en een van de mooiste stukje duin over. Aan het einde nogmaals een hekje opentrekken, grasveld oversteken en terug bij start. Nog geen finish. Ronde een was gelopen, nog twee te gaan. Met grote regelmaat liep ik de kilometers en Ton week geen moment van mijn zijde tot hij in de laatste ronde gas gaf. Ik dacht even “hou hem bij” . Dat was maar even en snel ging ik terug naar mijn eigen tempo, dat liep lekker. Een kleine 20 seconde na Ton finishte ik in 39.42. Met een voldaan gevoel mocht ik stoppen en voor de 21e maal heb ik deze cross mogen lopen. Na de finish snel rondjes om het grasveld uit gaan lopen, ik wilde geen kou krijgen. Op deze actieve manier zag ik meer duo’s en solo’s finishen, iedereen kon met een voldaan gevoel aan uit gaan lopen.

De 2e GPX Cross, zwaar in een ander formaat

Voor het uitzetten van de 2e GPX cross ben ik uitgeweken naar de `Broekpolder, een mooi en afwisselend natuurgebied. Kenmerkend is dat dit laaggelegen land vaak wat drassig is na periode van regen. Tijdens het uitzetten liep ik over gras, bosgrond, rietkragen en ook de heuvel was goed op en af te rennen met veel grassprietjes. Afgelopen week de laatste check gedaan om de GPX 100% in orde maken. Wauw, er waren veel grassprietjes verdwenen onder blubber en water. Het bos had nu vele doorweekte stukken en de heuvel was glibberig op vele plaatsen. De atleten het advies gegeven om cross schoenen aan te trekken.

Ik ze ook van de plank uit het stof gehaald en met een safe gevoel aan de cross begonnen. Na de eerste bocht de blubber in maar ik had veel grip en kon de passen afmaken. Bruggetje over en stuk bos door om daarna twee schepen bochten te moeten maken gevolgd door een grasveld. Via een smal blubber paadje ging ik weer een bos door.

Linksaf en nu de wind vol tegen en liep een lange hobbelige grasbaan over. Via de zijkant van het klauter woud, door de rietplassen naar de heuvel.

Kleine pasjes omhoog en het klimmen voelde raar gezegd, als een verademing na het “blubberen”. Aan de zijkant van de kabelbaan naar beneden. Had het zand willen nemen maar dan kreeg ik een kind op de kabelbaan tegen mij aan, dat was niet de bedoeling. Langs de klauter toestellen rennen, bosjes door en weer naar de heuvel, welke nu, vanaf de anderen kant genomen werd. Een mooie afdaling volgde, mits je cross schoenen aanhad, anders werd het glijden. Onderaan de heuvel een pas in een grote berg blubber moeten maken waarna het laatste stuk van het 2,35 km lange parcours volgde.

De brug, voor atleten met hoogtevrees best eng, over, klokken voor ronde 1, ik liep 10.52. De 2e ronde in 10.51. De 3e ronde in 10.51 en de 4e ronde aanzetten op het laatste stuk, 10.48 wat een eindtijd gaf van 43.22 over 9.35 km.

Het was een geweldig, smerig, gevarieerd en uitdagend parcours. Heel tevreden over mijn tijd en nog meer over mijn regelmatige lopen. Ik heb ondanks de zwaarte genoten en elke volgende ronde ging het lopen me makkelijker af. Er waren meer van mijn atleten op het parcours aanwezig om hun GPX cross te lopen. Alle sterk gelopen en eenzelfde ervaring van een mooi, uitdagend maar zwaar parcours.

Crossen in tijden van Corona

November, de maand dat het cross seizoen los hoort te barsten. 2020 gaat helaas de boeken in als verloren sportjaar. Toch kan je er veel aandoen om er een bijzonder sportjaar van te maken. Tijdens de eerste golf had ik een 1-solo-Run-Together- circuit voor de atleten georganiseerd. Tijdens de prijsuitreiking na 8 wedstrijden op de weg zeiden ze gek scherend: misschien komt er wel vervolg van een circuit als er een tweede golf komt. Het was nog niet gezegd of de tweede golf kwam. De opbouw 2020/2021 was half november begonnen. Doelen horen daarbij maar het leek allemaal wat doelloos zonder wedstrijden. Mogelijkheden zoeken, wat kan en mag wel. Een cross in het bos, groepjes van vier, anderhalve meter afstand, dat moet lukken en ik ging aan de slag. Acht wedstrijden op papier neergezet, elke 3 weken een cross waar al mijn atleten aan mee kunnen doen. Het Westduingebied werd de locatie voor de 1e cross. Via GPX moest de cross ook solo te lopen zijn en vele malen door het gebied aan het rennen geweest om een perfecte GPX route te krijgen. Gelukt, het klopte bij alle bochten. 28 november, markeringen maken op het parcours zodat ieder atleet zonder GPX de route zou kunnen vinden. Geen vlaggetjes te vinden voor een heldere markering, dan zelf maar iets fabriceren, klein maar helder rood/wit.

Daar staat de markering 🙂

Om 13.00 uur de Heuvels op en af, vlaggetjes in de grond, pijlen in het zand, een half uur later was ik tevreden en de atleten konden gaan rennen. In groepjes van 4 een ronde in gaan lopen, even laten zien, goed kijken, verkeerd zou je bijna niet meer kunnen lopen :-). Om 14.00 uur van start, 300 meter na elk groepje een volgende en zelf ging ik met de 3e groep mee, ik had zin in deze cross, een beetje een wedstrijdgevoel. Het was klimmen het duin op om daarna het bos door te lopen met een heerlijke zachte ondergrond. De weg kruisen en daarna klimmend over een schelpenpad naar de duintop. Linksaf op zoek naar het 1e paardenpad. Los zand, smal pad en duin op en af, letten op de boomwortels. Een steile klim omhoog door los zand, linksaf, een steile afdaling om daarna een felle bocht naar rechts te moeten maken.

Doorrennen tot aan het hek en dan linksaf door loszand het duin op. Nog veel losser zand het duin afglijden, leek wel skiën. Daar was het grasveld om over te steken en linksaf het paardenpad op te gaan, een fijne redelijk platgetrapte ondergrond. Kriskras door het bos en lekkere hoogte verschillen. Linksaf en daar was zand, veel zand en na een klein tussenweggetje nog veel meer zand. Een hele zandvlakte moesten we oversteken om na de waterpomp het paardenpad naar de finish te nemen. Dit ging de duinen af, rustmomentje was er voor heel eventjes. De 1e ronde ging in 13.47, ik voelde hem al aardig zitten maar vol energie begon ik aan de volgende ronde.

Het was zwaar maar ik genoot er heel erg van. Bij het grasveld pikte ik 2 verdwaalde atleten op, ik wist de weg zeiden ze en ze rende achter mij aan.

De 2e ronde ging in 14.08 en hoe mooi kan het zijn dat de 3e ronde in exact 14.08 ging :-). De totale afstand van 9 km in 42.03 minuten stemde mij tevreden. Het was mooi om te zien dat de eerste atleten moegestreden met een voldaan gevoel stonden of zaten te wachten.

Na afloop

Na een ronde uitlopen in tegengestelde richting, alle vlaggetjes weer weg te halen was de 1e cross voorbij. Het voelt goed, alle maatregelen waren goed in acht genomen en nu ga ik me hard maken voor de 2e cross in een ander gebied. Mooie doelen, nieuwe uitdagingen en dit alles maakt 2020 een bijzonder alternatief sportjaar. Van niets iets maken 🙂

Wat kan een mens blij worden van een Nederlands Record

De 3000 meter bij PAC, een aantal weken geleden, voldeed niet aan mijn verwachtingen. Ja het was heet, ja, ik nam de rol als coach tijdens de wedstrijd op me, ja, ik cijferde mezelf weg. Toch wist ik dat het aanscherpen van het Nederlandse record (11.41.91 gelopen in 1999 door Gerda van Kooten) mogelijk moest zijn. De 5000 meter, donderdag 17 september, gebruikte ik als warming-up, 5000m in een relaxte gelijkmatig tempo. Het coachen was de belangrijkste taak die avond. Geen ondankbare taak, nee een geweldige taak. Vanaf vrijdagochtend begon ik met de focus op het record. Vrijdag rust, zaterdag een hersteltraining van 12,5km. Hele goede benen maar hele slechte longen. Die vervelende ambrosia die door het warme weer, geen regen, volop in de lucht aanwezig was. Voor het slapen gaan een anti-Histamine ingenomen. Soms, voor heel belangrijke wedstrijden doe ik dat. Zondagmorgen stond ik op en zei; rondjes 92, dat ga ik lopen vandaag. Neem de marge ruimer voor eventueel verval. De rondjes 92 zag ik die dag constant op mijn netvlies. Om de opkomende spanning te minderen, aardbeienjam gemaakt en een taart gebakken. 14.30 uur, op naar Barendrecht. Een groots evenement, strak georganiseerd en gaf de mensen bij de startnummer balie een compliment. Dat ze dit alles voor ons atleten kunnen organiseren, ondanks alle corona regels. Inlopen de wiebelbeentjes omzetten in krachtige rake stappen. De versnellingen gingen verrassend goed. Nerveus met goede moed achter de startlijn plaats genomen. De start, weg waren de zenuwen en gaan, rondjes 92:-). Opende in 88 seconden (klokte mezelf, coach he :-). De laptijd blijft 8 sec in de display staan, voldoende tijd om even een blik te werpen). De 2e ronde liep ik even te langzaam achter een mannenrug, voorbij maar resulteerde in een rondje van 94 seconden, oei. Versnelde en liep daarna 91, 92. 92, 92, 93, 46 seconden met hele goede benen en een ademhaling die beter was dan ik had durven hopen. Finish 11.31.58. 10 hele seconden van het Nederlands Record 3000m V60+ afgelopen. Wat was ik blij , net als de speaker die mijn resultaat over de accommodatie liet schallen. Felicitaties, foto, record formulier rond laten gaan en…. uitlopen. met 3-en liepen we kras kras door Barendrecht. Ieder zn wedstrijd werd besproken, ik als de meest euforische van allemaal.

Bericht op de WOS site

The fast five voor mijn atleten, the relaxte five for the coach

Rotterdam 17 september 2020.                                                                                                  De warming-up was voor mij om 19.15 – 20.00 uur. Daarna was ik coach van mijn super goed presterende atleten. In elke serie 2 tot 5 atleten, wat soms lastig was met het doorgeven van de tijden. Na elke serie liep ik een ronde hard om het clubgebouw, om niet stijf te worden en warm te blijven. Tijdens de 5e serie langzaam naar de start om zelf de 5000m te lopen. Doel was om ontspannen, gelijkmatige rondetijden te lopen.

Na de start ging ik met het groepje van Elisabeth, Loes en Anouk mee maar na 600 meter voelde  dit niet ontspannen aan. Ik had als handicap de ambrosiapollen in de lucht. Als ze met vele in de lucht zweven, krijg ik het daar heel benauwd van, vanavond dus. 

Klein stapje terug en na 2 km voelde dit goed. De rondetijden waren heel regelmatig (zag ik achteraf). Tijdens het lopen gaat alles namelijk op gevoel. Ik genoot van de vele aanmoedigingen langs de kant. Zoveel gezelligheid en enthousiasme tijdens de wedstrijd, iets wat ik, en vele onder ons,  zo gemist heb.

Het Run2Day circuit heeft  goed werk geleverd, toch een circuit te organiseren, terug naar de wedstrijden. En daar liep ik dan, te genieten van de snel voorbij gaande rondjes. Met nog 3 te gaan, waren het in ene 2. Beetje verwarring door de dame die mij dubbelde. Snel telde ik die ronde bij mijn totaal op, om te zorgen dat er geen mentaal tikje zou komen voor de laatste ronde die dan geen laatste ronde blijkt te zijn. 20.09.49 werd mijn eindtijd. even beetje uithijgen, kleding aan en als coach coachte ik weer verder. Het uitlopen deed ik tussen 2 series door, pakte van elk 10 minuten. Dit om ervoor te zorgen dat ik niet om 0.00 uur nog uit zou moeten gaan lopen. Het was een lange maar hele mooie avond. Dank Bjorn Paree voor de mooie foto’s en atleten voor de mooie tijden en gelopen PR-en. Toppers 

De mooiste 🙂

Op naar de 1500 meter bij Olympus

3 September 2020, de 2e echte wedstrijd op de baan, een 1500 meter. Waar begin je aan zou je zeggen, veel te kort voor Carla. Het is kort maar het heeft wel iets en goed voor de snelheid. Omdat het zo kort is, is een goede warming-up heel belangrijk. Ik besloot van huis naar de baan in te lopen. 7 km is  een mooie afstand. Warm had ik het toen ik bij de poort van de `Olympus baan aan kwam rennen. Nummer ophalen, gezondheid check en naar binnen.Veel atleten, gezellig druk. De atleten van de A-Groep waren er al, inlopen of schoenen wissel of al richting de start. Om warm te blijven tijdens het coachen deed ik mijn warme kleding aan, die zaten in een tasje op mijn rug. Serie 2 tm 8 was ik coach. Heel veel atleten had ik in de wedstrijd en ik was blij met mijn lijst. De serie, de aanvangstijd, ronde tijden per atleet, alles was genoteerd. De wind ZW 6 maakte het de atleten lastig, ze lieten zich niet wegblazen. 

Serie 6, nog even wat dingetjes bespreken met Stefan. Gijs en Steven kijken vanaf het startvak toe.

Het was wel opletten en plannen. Tijdens de 7e serie snel naar het toilet, het 10 minuten voor de start plasje moest gedaan worden. Dan is daar de aanvang van serie 9, mijn serie. Warme kleding uit, miezer regen en daar stond ik, achter de startstreep. Ik had er zin in. Goede start met meteen de wind vol tegen. Genoeg ruggen voor me en al snel liep ik langs de finishlijn met nog 3 ronden te gaan.  De benen voelde goed, de ademhaling was top en ik wilde gewoon goed lopen. De wind speelde me parten, ik beukte me erdoor heen, de wind beukte iets minder hard terug waardoor ik wel vooruit kwam. 

Voor de wind flink aanzetten in de hoop de verloren seconden hier weer goed te kunnen maken. Dat lukt je nooit, je weet het maar blijft proberen. In de 3e ronde alleen tegen de wind in,  De loper voor me had  ik voor de wind moeten laten gaan. Aan alles komt een eind, ook aan deze krachtsinspanning. De bel voor de laatste ronde. 

Ton kwam voorbij en zei, kom, achter mij blijven lopen. Had ik daar in ene een windscherm, dat was lekker. Het laatste stuk voor de wind vloog ik en dan…… de finish. Heerlijk gelopen vooral omdat ik het vuur weer in mij voelde branden, ik had zin om te strijden

Dat de tijd 5.37.64 een beetje tegenviel, maakte me eigenlijk  niet zoveel uit. Het gevoel was goed. Mijn uithijg zitplaats na de finish op de baan opgegeven en snel terug naar de start van de laatste serie met nog 4 atleten. Het weer werd slechter met de miezer regen, de temperatuur was goed, vervelend vond ik het niet. De A-Groep opgezocht en napraten over de mooie race van elk atleet. Een groepsfoto maken, we waren nog met lopen bezig, dan mag de 1,5 meter vergeten worden. Na de 3e foto waren we kompleet. Steeds kwam er weer iemand aanrennen. 

De A-Groep, de atleten die vanavond aanwezig waren in Naaldwijk voor de 1500 meter, geweldig

Na de A-Groep de OphorstRunners opgezocht, met die atleten ook  een groepsfoto gemaakt. Wat is er mooier dan de grote opkomst vast te leggen.

De OphorstRunners, vele liepen hun eerste 1500 meter. Trots op de groep

Foto’s  waren gemaakt, spullen opgezocht en klaar voor het uitlopen naar huis. Het werd het eerste stuk wandelen met de verschillende atleten. Na de parkeerplaats liep Stefan 1,5 km met me mee. Daarna vervolgde ik, met goede benen, mijn weg terug naar huis. Doorweekt kwam ik binnen. Na een warme douche begon het nagenieten van deze mooie wedstrijdavond. 

Geweldig dat het weer mag, een “echte” 3000m

Januari 2020, de Mastbos cross en daarna was het over.

Carla 1
Een blessure, alleen omdat ik teveel aan het graven geweest was in mijn tuin. hamstring, aanhechting aan zitbeen. Fysio advies was om via de Arjan Robben methode te gaan behandelen. Het werkte maar was een lange weg. En toen kwam Corona. Alleen lopen had een voordeel, ik kon goed aan mijn opbouw werken. Op het moment dat ik weer face to face training mocht geven, was ik fysiek hersteld. De opbouw tot sneller, langer, beter, kon ik nu met de atleten doorzetten.

20 augustus 2020, de 3000m bij PAC, met elektronische tijd, de eerste echte wedstrijd was een feit. Goed inlopen en ging voor een hele ronde om de Kralingse plas, stevig tempo in een lekkere temperatuur van 30 graden. Na wat versnellingen even uitblazen, het zweet gutste van mijn lijf, wat was het warm.

84F05C34-B931-433B-B8E6-673B1E7260F7Opstellen voor de start, in twee groepen, Coronaproof. Had idee om 90-92 seconden per ronde te lopen, de hitte afwachtend. Daar ging ik en liep 45 seconden op 200m, 90 seconden op 400 meter, dat was goed. Het voelde lekker aan, benen soepel, ademhaling niet benauwd.

09158198-DF05-4180-8979-E5A43E3C348A_1_201_aAchter mij liepen vier OphorstRunners en ik werd een niet van te voren benoemde haas :-). lekker in mijn ritme en ik vond het wel fijn om zo toch te kunnen coachen. De ronden tijden was ik helemaal kwijt, wist echt niet hoe snel ik liep. Het enige wat ik wist dat het warm was en ik lekker liep. Bij het ingaan van de laatste ronde, telde ik 90 seconden bij de kloktijd op. Ik schrok, niet omdat het te snel was, nee het was te langzaam. Stevig doorlopen en weer rekenen. Jeetje, ik moet wel onder de 12 minuten blijven. 100 meter voor de finish gingen mijn volgers er als een speer vandoor. Ik gaf ook gas om het gat zo klein mogelijk te houden.

Finish Carla
Eindtijd werd 11.56.66 en misselijk liep ik naar de zijkant. Dat trok snel weg. Uit hijgen en napraten over de race en….zweten. Ik had het idee zo uit het zwembad gestapt te zijn. Uiteindelijk was ik blij met mijn tijd. Ruim 3 minuten van het Westlands record afgelopen, geen Nederlands Record, die hou ik tegoed :-).

Groep Carla na de finishDaarna begon het coachen, wat geweldig was. Wat een spirit hadden de atleten en de een na de andere mooie prestatie werd neergezet. Hier merkte ik wat er bij mij nog aan ontbreekt, het vuur in de ogen. Het echte diepgaan voor de wedstrijd is er nog niet. Bij het lopen van meer en meer wedstrijden zal dat “hopelijk”. weer terug komen. Werk aan de winkel Carla.

A91027FC-723B-43B9-96EF-C503C0F47D12

Rond 22.30 uur waren de series geweest en ik wilde graag uitlopen. Ik kreeg drie atleten mee voor een ronde om de Kralingse plas, nu in het donker maar nog steeds 25 graden. Dit was een heerlijke ronde, donker, lichtjes van de stad, op elke bank zaten mensen. Dat is totaal anders dan een rondje lopen door mijn dorpje. Soms hou ik best van de stad 🙂

Organisator en atleet bij de 5e 1-solo-Run-Together wedstrijd

20Jul20; Vlaardingen naar Schipluiden via de kade = 5km Kadeloop 2020

8DD321FD-B9F7-4944-BDCB-EF077F9C80BF_1_201_a

De OphorstRunners blij met toch een kadeloop in 2020

Aan het begin van de Coronaperiode met het 1-Solo-Run-Together klassement begonnen. Hoe blijf je doelgericht werken, hou je de atleten gemotiveerd om door te blijven trainen? Een klassement met daarin wedstrijden van het Westlands zomercircuit (voor de OphorstRunners) was de oplossing.
De 1e wedstrijd met koningsdag, ieder liep solo een 5 km en maakte een passend figuur op strava van zijn / haar gelopen route. Iedereen om 10.00 uur van start, met startnummer, het bleek een echte wedstrijd.
De 2e wedstrijd, vervanging voor de Golden Ten liepen we als groep met 1,5 meter afstand, een 5km of 10km om het staalduinde bos.
De 3e wedstrijd was de (anders) omloop van ter Heijde. Via het Arendsduin terug naar ter Heijde, deze ook als groep op 1,5 meter, heerlijk over het strand met de beruchte klim het duin op
De 4e wedstrijd was de meest spectaculaire, 2 km Bar de Burchtloop. Met z`n allen over het duinpad van het Schelpenpad naar Kijkduin, stoppen als er 2 km op je horloge stond. Wat werd er hard gelopen. De taart na afloop was meer dan verdiend
De 5e wedstrijd werd de Kadeloop. Als groep verzamelen bij de voetbal van Schipluiden, inlopen naar het begin van de kade in Schipluiden, 6 km en we waren goed warm. Na de loopscholing van start, 5 km over de kade, langs het water en het kadeloop gevoel was meer dan aanwezig. Het was geweldig om dit in 2020 toch mee te mogen maken. Mijn longen hadden helemaal geen zin, de benen wel, met veel gehijg liep ik een mooi vlak tempo. Bij de kerk in Schipluiden mocht ik stoppen. De 5 km finish was hier in de middag door mij met stoepkrijt op de weg geschreven. Tevreden maar kapot, die Ambrosia geeft zijn pollen veel te vroeg dit jaar en voel me weer een goudvis, bale is dat.
Atleten meer dan tevreden en druk pratend terug naar de auto. Het was weer een mooie wedstrijd geweest.
Nog 2 wedstrijden te gaan en dan kan het klassement opgemaakt worden. Wie wordt er 1, 2 of 3. De punten worden berekend naar je beste 10km, 5km en 2km tijd van 2019. Of met een formule omgerekend naar de goede afstand.

23Jul20; 1500 meter Atletiekbaan Rotterdam.
A-Groep -2Jul20
In Rotterdam doe ik een gelijksoortig circuit. De telt 8 wedstrijden in totaal.
1e- Koningsdag 5km Solo
2e- Hemelvaartsdag 5km of 10km Solo
3e- Kralingse plas 5km als groep op 1,5 meter
4e- 3000m op de RA baan als groep.

5e- 1500m op de baan als groep, deze was donderdag 23Jul20.
Na een goede warming-up werd de 1e serie door mij opgeroepen.
Ieder opstellen achter de stippellijn, daarna op Uw plaatsen, doorlopen naar de doorgetrokken lijn en dan JA = Start. We maken er natuurlijk wel een echte wedstrijd van 🙂
Start groep 1
Ik rende naar de finish-trap om daar door te kunnen geven hoe veel ronden nog te gaan, de bel voor de laatste ronde, dit alles gaat gewoon met mijn stem. Vooral de tingelingeling bij de laatste ronde deed het goed. Verbeten bekkies en hele scherpe tijden, de PR-en vlogen me om de oren. Super, het wedstrijd gevoel zat er bij alle atleten goed in. De 2e serie (dit doe ik bewust, de atleten van de andere serie kunnen dan aanmoedigen). Atleten vinden dit fijn, aanmoedigingen vanaf de zijlijn.
Ondanks mijn benauwdheid, wilde ik graag de 1500m lopen. Adrie nam de start van mij over en daar ging ik. Beetje bang om in een erge benauwdheid te komen, niet te gek van start. Ik liep best lekker en vervolgde mijn weg. Natuurlijk, het is best inspannen maar zeker niet tot het gaatje. Een heerlijke wedstrijd gelopen. 5.38.95 stelde mij niet al teveel teleur, voor vanavond heel tevreden. Ook in deze serie werd er heel sterk gelopen. Zere kelen, 1500m kuchjes, ik hoorde en zag dat er gestreden was. Uitlopen en nakletsen.

Als trainer een goed gevoel van de wedstrijden en het klassement. Doelgericht, wedstrijd spanning, wedstrijdtijden en dat allemaal vanuit een tijd dat niets mocht, iets meer mocht, weer meer mag, we nog niet terug zijn bij “normaal” . In 2020 organiseer ik veel zelf om dan ijzersterk in 2021 aan de start te staan van de echte wedstrijden.

Het is een genot om;
Trainer/Atleet/Starter/Jury/Wedstrijdleider/jury rondetijden/de bel voor de laatste ronde/Wedstrijorganisator/klassement/blogschrijver/prijsuitreiker in de tijd van corona te mogen zijn. En vergeet de taarten niet want zo nu en dan komt er ook een taart op tafel 🙂

IMG_1108