De Uithofcross, mooie cross zo dicht bij huis

11Dec21; Den Haag

Inlopen naar de cross in het Uithofgebied. Tasje met trailschoenen op mijn rug en wat kleding om te kunnen kiezen wat het beste was te dragen, kwa temperatuur. Na 3 km had ik het al mega warm. Broek oprollen, alleen trui uit en in t-shirt verder gegaan. Na 6 km was ik bij Trias, daar inschrijven en andere atleten ontmoeten. na de coronacheck en ID bewijs naar binnen. Het was gezellig druk. met een aantal OphorstRunners parcours verkennen. Dat lag er goed bij, voor een cross. Veel blubber :-). Om 12 uur van start vanaf de wielerbaan om daarna het bos in te duiken en in de file voor de eerste heuveltjes te staan. Voordeel is dat je dan niet te snel weggaat. na de heuveltjes even gas erop. 50 meter een breed pad voor wat inhaal manoeuvres. Nu liep ik “vrij”. Geen voeten voor me, vrij zicht is heel prettig hier. Het mountainbike parcours is aangelegd met veel keien, de punten van deze keien steken soms gevaarlijk uit. Struikelen is met die opstakels heel makkelijk, dat wilde ik vandaag niet doen.

Na de stijle afdaling bij het labyrint, hoorde ik “vrouwen”gehijg achter me. Het klopte, de vrouw in het geel liep zij aan zij.
Een kleine kilometer tot “de Wigwam”. Daar gemene klimmetjes en afdalingen. Ik bleek over de meeste kracht te bezitten en liep van haar weg. Het gevoel was geweldig. Mede door de trail schoenen. de keien voelde ik niet onder mijn voeten, De angst om weg te glijden was er gewoon niet. Door denderen alsof je op mooie bosgrond loopt. Op 3 km even een stukje bredere weg, iemand schreeuwde, ga er voorbij. “Ja, dan heb ik wel ruimte nodig” zei ik. Spontaan gingen de 3 mannen voor me opzij en bij het ingaan van het smalle bospad liep ik voor ze.
De 2e ronde, Koos spotte me door de bomen 🙂
Ik werd achtervolgd door een oud trainingsmaatje. Na afloop zei hij, lekker blijven plakken en dan richting de finish erover heen. Dat deed hij nipt.

De finishtijd was 34.28 over een parcours van 7.4km. Heel tevreden en goed gevoel van deze wedstrijd. Uitlopen met de mannen, nog 1 maal door de blubber en het water? We draaide toch maar om, niet goed om de voeten doorweekt te laten worden en er waren paden voldoende zonder overstromingen. Na het uitlopen met de groep had ik nog 4 km naar huis te lopen. Weet je met 26 km op de teller, was ik blij thuis te zijn.

Prachtige cross was dit, krachtige benen, ontspannen maar strijdend gevoel.

Warandecross Tilburg, het NK cross

27Nov21; Tilburg

Het NK cross, wat heb ik hier naar uitgekeken. Zo blij dat het met vele aanpassingen, coronacheck, ID en afgezet terrein door kon gaan. Inlopen en het parcours verkennen. De berenkuil wat iets minder hoog en diep, de 3 boomstammen minder hoog en de cross heuveltjes op het terrein voor de finish in aantal afgenomen. Waren mijn herinneringen zo anders of is het zo. Ach, focus op het parcours van nu met veel meer bagger dan andere jaren.

Mijn start voelde goed, ik ging niet als laatste het eerste smalle pad op. Ik merkte wel dat ik in de bochten wat bang was om uit te glijden, had toch mijn trail schoenen “veel betere grip”aan moeten doen.
Vier rondes te gaan. Ik liep met een V60 nummer maar er was niet een andere vrouw 60 aanwezig. Heel jammer en de focus was nu op V55. Die focus is wel anders. Strijden met vrouwen die 8 jaar jonger zijn. Aan de lijve aan het ondervinden dat je na je 60e echt aan snelheid in gaat leveren. Voelt als een ongelijke strijd maar strijden zal ik. Anderhalve ronde voor het einde nog een V55 ingehaald en hoorde dat ik 2e liep, leuk. Op naar de finish in een tijd van 33.04. Redelijk oke gelopen, beetje zware boven benen. En, ik was er trots op dat ik 12 maal over de boomstammen was gesprongen 🙂
De prijsuitreiking. Is was 3e V55+ geworden. Eerst was de huldiging van de Warande zelf, als 60 jarige op het 1e podium, daarna als 3e op het NK podium. (Raar he)
Het is een hele mooie kleur en ik had deze medaille nog niet. Wat had ik graag mijn 60e goud hier gehaald.
In 2022 word het anders. De atletiekunie gaat de reglementen veranderen. Op de weg en de cross wordt het NK zo dat ieder atleet in zijn / haar categorie, ongeacht het aantal deelnemers een medaille kan halen. De categorieën zijn niet voor niets in het leven geroepen. Het aantal deelnemers wordt met het klimmen der jaren minderen minder, zeker bij de vrouwen. Wie het NK loopt moet zeker gewaardeerd worden.

Wedstrijdje over het strand, tegen wind en hoog water, heerlijk

20Nov21, Monster, de halve marathon ging door. Ik had mega veel zin in deze wedstrijd. Hou van de duinen en het strand, te lang deze wedstrijd moeten missen. Met het NK cross volgende week in de agenda, vandaag beetje met de rem erop lopen, meer een duurloop op tempo. Er waren maatregelen vanwege Corone maar dit was allemaal strak en goed geregeld. iedereen was te blij dat deze wedstrijd wel door kon gaan. Met het aflassen van de 7- Heuvelenloop waren er heel veel extra inschrijvingen. Zes atleten van de A-Groep waren ook aanwezig, net als vijf OphorstRunners.

De start om exact 14.00 uur. Er mochten geen toeschouwers staan. De atleten van de 10km. en 5 km moedigde ons aan, toch publiek. De duinen door, wind in de rug en al snel kreeg ik het warm. Een extra shirtje aan voor warm blijven tegen wind langs de vloedlijn, was voor de wind wat veel. In een tempo 4.20 per km liep ik naar Kijkduin. Door niemand gek laten maken, ook niet door mezelf, denk aan je eigen opgelegde opdracht. Koos stond op het duin bij het Schelpenpad. Mooi foto moment, atleten klimmend het duin op.

Tot 7,5 km asfalt, daarna een draai naar rechts en ja hoor dar lag hij, de zandmotor. Prachtig stukje natuur met heel veel los zand en kleine duintjes. De wind vol tegen (dit zou 10km lang duren). Het Zandmotor-meertje zorgde voor een redelijk goed te belopen stukje strand. De duintjes op en af viel me ook niet helemaal tegen. De zandmotor achter me gelaten, het echte werk ging nu beginnen.

Doordat het bijna hoog water was, was het zoeken naar het best begaanbare pad. Dan was het vlak langs het water. Oei een enorme golf kwam eraan en ik ging snel naar links om de golf te ontwijken. Twee maal was ik te laat, gevolg kleddernatte schoenen / voeten. Ribbels in het zand, een bandenspoor wat even lekker loopt naar ook daar liep ik weer van weg.

Zigzag langs de zee met een fikse wind tegen. Ik genoot van dit alles, gewoon omdat ik lekker liep en ik van deze omstandigheden hou. De laatste 2 km op het strand liep er in ene een man in het gele Haag atletiek shirt voor me, daar ben achter blijven plakken, even wat minder wind.

Hier loopt hij nog achter mij

Slag Vluchtenburg komt in het zicht en ik mag het strand verlaten, jammer en ook best weer fijn. Lekker door het losse zand ploeteren om boven te komen, Zand maakt plaats voor betonplaten maar nog wel twee duinen over. Een waterpost, slokje water en verder. De benen voelde wonderbaarlijk goed en solo liep ik bij de groep weg.

Laatste stukje langs de vloedlijn

Blokje om een kassencomplex om tot de goede afstand te komen. Het fietspad dat door de duinen loopt, doemde op. Dat betekend nog 4 km te gaan met de wind in de rug. Jeetje wat voelde het goed aan. Mocht een beetje aanzetten van mezelf maar niet te gek. Een wedstrijd over bekende wegen is bijzonder, je weet elk hobbeltje in de weg en hoever het nog is. Na het Arendsduin hoorde ik de speaker. Een atleet passeerde me en ik besloot met hem mee te gaan. Nog 1,5 km, vooruit. je mag mee. Met hele goede benen, geen vermoeidheid passeerde ik de finish in 1.42.44. De speaker riep om dat alle prijzen al vergeven waren. Ik wist beter, slechts een vrouw 50+ heeft er voor mij kunnen eindigen. Atleten opgezocht en met ieder even na praten over hun wedstrijd. Heel goed gelopen en de A-groep behaalde 5 podium plaatsen, trots. OphorstRunners goed gelopen, top wedstrijd. Iedereen had al uitgelopen en ik ging solo een rondje van 3 km maken.

Net voor de prijsuitreiking kwam ik binnen. Ja hoor 2e vrouw 50+ en trots naar het podium. Mooie prijzen in ontvangst mogen nemen. Organisatie bedankt, nog lang napraten met de vele atleten die ik te lang niet gezien had.

Lichtjes voor mijn fiets had ik gelukkig meegenomen want om 17.45 uur toen ik weg fietste was het al erg donker. Tevreden “vloog” ik voor de wind een kleine 5 km naar huis.

Loop ik in ene de 15km sneller dan dat ik dacht nog te kunnen

14november 2021; Zoetermeer de Klaverbladloop

De bedoeling was vandaag aan de start van de 21.1km te staan in Dordrecht. Helaas was het voor de organisatie niet te doen om alle Corona aanpassingen binnen 48 uur toe te passen. Voor mij een voordeel dat ook de 15km in Zoetermeer op de agenda stond. Inschrijven was mogelijk tot zaterdag 18.00 uur, meteen gedaan. Na 2 jaar goede trainingen heb ik nu wedstrijden nodig. Wedstrijd ritme, vertrouwen, strijd en gezelligheid met alle atleten.

van de A-groep waren Winston, Elisabeth en Romy aanwezig voor de 10 km wedstrijd, Robert voor de 15km. Aan het begin van het atletiek complex coronacheck App, ID laten zien, bandje om voor vrij in en uitlopen. De startnummers lagen overzichtelijk op alfabet op tafels, alles kwa looprichting top georganiseerd. Ik was echt onder de indruk hoe strak, ontspannen alles verliep. In gaan lopen, alleen omdat de 10km later starten. Even de nieuwe Adidas schoenen aanvoelen maar besloot toch op mijn ON schoenen te gaan. Een paar nieuwe, zo uit de doos, aangetrokken. Kan dat met deze schoenen hebben, super schoentjes.

De wit gele schoenen zitten aan mijn voeten.

Helaas, de wedstrijd 15 minuten uitgesteld, het was druk en nog niet alle atleten klaar. Warm blijven, nog een keertje plassen en dan weer het startvak in. Geen gedrang maar ieder op voldoende afstand. Dit heeft zoveel voordelen. Na de start is de kans om in het gedrang te komen en te vallen uitgesloten, die houden we erin :-). Ik was goed weg, de benen voelde lekker aan en de ademhaling goed. Vandaag alleen horloge indrukken en niet kijken, alles op gevoel. Bij 1 km de brug over, lekker klimmetje. Daarna de mooie lange boulevard over. Er stond lekker wat publiek langs de kant, NO wind tegen. Aan het einde vd lange laan hoorde ik mijn naam, een bekende stem en keek opzij. Die ogen, die stem paste niet bij het gezicht. Nee het gezicht was verstopt achter een baard. Toen herkende ik Jan, oud collega van Janssen. Hij had meegelopen vandaag maar was verkouden geworden en durfde het, met al die corona besmettingen, niet aan. Nu aanmoedigen en… maakte een foto van mij.

Na 3km gingen we het groen gebied in. Eerst de Benthuizer plas om, na 8 km richting het Benthuizer bos. Geweldig lopen met al dat groen en water om me heen. Er was een groepje mannen achter me, die liepen te kletsen, niet normaal. Zelf praat ik niet onderweg, stop de energie liever in mn benen. In ene hoorde ik er een vrouwenstem tussendoor. Oei, opletten Carla. Ik liep eerste vrouw, win nog graag en wilde die eerste plaats wel vasthouden. Met Hans naast me, voor en achter me, een jongen met veel onleesbare tekst (dacht dat het ˜Pools was) op zijn t-shirt voor me, een lekker groepje. De benen voelde echt super aan en zag op Strava dat ik na 8 km ook ietsje sneller ben gaan lopen. Windje in de rug :-). 12km, de lange boulevard was daar alweer, terug naar start. De 10km lopers haalde ik hier beetje bij beetje in, motiveert enorm. Ook de aanmoedigingen zijn zo fijn. De hoge brug over, zowel op de heen- als de terugweg. “Kleine pasjes krachtig houden, je bent er zo” , daarna lekker afdalen, de atletiekbaan in het vizier en bezig aan de laatste km. De speaker had me in de gaten, de vrouw achter me was niet dichterbij gekomen en ik liep naar winst. Winst als 62 jarige in 1.03.35. Super blij met de tijd. Had 1.05 in gedachten gehad, dat had wel moeten lukken dacht ik, nu deze tijd.

Van l->R Romy, Elisabeth, Carla, Robert, Winston

De andere atleten ook super goed gelopen, een groot blij team. De prijsuitreiking was buiten, 15 minuten na binnenkomst. Na Romy en Elisabeth op 1e en 2e plek podium 10km. Daarna mocht ik, kreeg een groot applaus en dacht wat geweldig is dit toch.

We hadden het best koud gekregen en snel uitgaan lopen met de groep. Daarna kwam de traktatie van Romy, ze was jarig en had een heerlijke taart meegenomen die we aan de picknicktafel in 11 graden opgepeuzeld hebben. 11 graden is geen temperatuur om te picknicken maar goede kleding doet alsof het zomer was.

Een mooie dag is het geweest en mijn vertrouwen met wat ik kan tijdens een wedstrijd is zeer zeker toegenomen.

Als coach, de 40e marathon van Rotterdam beleven

Hij gaat door!!!!!!!!!!!

Maanden de atleten laten trainen op schema’s met een onzekere factor. Het doel was sterk en steeds dacht is, doe ik er wel goed aan de atleten al die lange en zware trainingen voor te schotelen? Dan komt het verlossende woord, blij dat ik in onzekere tijden het doel ben blijven zien. Nog een 37km lange duurloop met wat MT blokken, een 10km wedstrijd en dan tapere,

De donderdag voor de marathon liep in met 35 atleten door Rotterdam voor een foto bij het marathon beeld, op de Coolsingel bij de finish en daarna appeltaart. Ik heb er graag een middagje bakken voor over, te leuk, te lekker.

Gezellig met zijn alle aan de lekkere koohydraten

Nieuwe banden op mijn racefiets, nieuw opvallende gele wielerjas gekocht. De vrijdag en zaterdag voorbereiding op de coach op de fiets marathon. Route gemaakt, in de Garmin, fietspunten en tijdsblokken. Met 28 atleten is het een aardige puzzel.

Met `Joost op 5 km, klaar voor een dagje Rotterdam marathon op de fiets

Dan is het zondagochtend 7 uur als de wekker afloopt, oei best vroeg maar snel eruit. Ontbijt maken, thee in de bidon, de kippen eten geven en naar buiten laten. Koos dag zeggen en daar ging ik op de racefiets midden Delftland door. Ik zag de mooie oranje zon opkomen, ijs op de gras sprietjes staan, koude voeten krijgen maar gelukkig handschoenen aangedaan. De Erasmusbrug was daar. Keek naar links, naar de start en zag atleten her en der lopen, warm blijven en klaar om van start te gaan. Nog een half uur. De Erasmusbrug over en door naar het 5km punt. Exact op de afgesproken tijd, 9.45 uur was ik er, Joost ook. Lekker in de zon wachten op de atleten. Mijn lijst met namen en doorkomst tijden gepakt. Zouden ze op het juiste tempo doorkomen, heel belangrijk om niet te snel te gaan.

Marco, die als 1e doorkwam, beetje onrustige ogen, hij was zoekende maar de juiste 5km tijd. Niels breed lachend, pakte zijn flesje aan en huppelde vrolijk verder. Arthur die zijn debuut maakte vandaag. de atleet die strakke tempo’s kan lopen, tempo strak zichtbaar op dit punt. Robert en Stefan oogde goed. De grote groep van 3 uur kwam langs. Geweldig om te zien, de wit / blauwe A-groep shirts, lachende ogen, iets te snelle tijd.

De A-groep shirts, de hele groep liep in het shirt, als eerbetoon aan Marcel Gelton, die in 2019 overleden is. Als coach trots als je dan zo’n grote groep 3 uur lopers in het blauw wit voorbij ziet komen.

Rustig aan deden; Maarten, na de hamstring blessure, Gijs door werk niet veel kunnen trainen. Wikash na het lopen van ook de Leiden marathon. Alex in opdracht van de internist. Steven na een half jaar van blessureleed, De andere atleten vol gas met hun km tijd goed in acht nemend. Hans met de volle focus op het RA clubrecord M60+, als verwacht te snelle 5km doorkomst. Romy netjes in haar tempo met een big smile. 

Op de fiets en flink doortrappen naar het 17km punt. Kijkend op mijn horloge en zag dat het beter was om voor safe te kiezen, doorgefietst naar 21,1 km. Daar wat drankjes uit te delen en je wilt er staan als Marco als snelste vd groep langskomt. De volgorde van doorkomst was goed. De tijden maar zeker ook de gezichten. Niet een atleet gezien die er “zwaar” uitzag. Vrolijke begroetingen. Top

Op naar 37 km. Dit was 8,5 km fietsen en we mochten er maximaal 25 minuten over doen. De fietspaden zijn goed en breed. Joost wist een nog snellere en rustigere weg, recht naar de Willemsbrug. Met wat ontwijkingen van rood licht waren we 5 minuten voor tijd bij 37km. Even zoeken naar een plekje in de zon, goed overzicht, klaar voor alle atleten.

Marco, op 37 km oogde frisser dan dat hij zich voelde. Heel zwaar na 38 km en best wat tijd verloren. Finish in een PR van 2 minuten, 2e Nederlander en 2.21.15 is geweldig.

Niels kan afzien als de beste. Sommige zeggen ‘Niels ziet af vanaf de1e km”. Op 37 km zag ik wat echt afzien voor Niels was. Met moeite pakte hij het flesje van Joost aan. De benen leken van elastiek. Wat een karakter om toch op tempo te blijven lopen en te finishen in 2.25.49.

Arthur maakte vandaag zijn debuut. En wat voor een debuut. Een vlakke lijn kwa tempo, op 37 km iets vermoeide blik maar je zag zat hij het ging halen, zijn streeftijd. 2.35.04 !!!!!!

Robert, op 37 km was de blik vooruit, de bekende lage pas ging gestaagd door maar het koste moeite. Knap om 3 weken na de Kustmarathon hier in Rotterdam te finishen in 2.42.33

Marijn, zo soepel kwam hij langs op 37 km. Had wel wat last van stijve spieren. Liep net geen PR met 2.50.34

Peter, hij vloog voorbij op 37km. Het voelde voor Peter niet meer als vliegen. het beste was ervan af. een prachtig PR en sterk gelopen 2.50.30

Joost ging heel goed op 37 km. Heeft genoten van de marathon. Rustig begonnen en meer snelheid na 30km. 2.52.02 als finishtijd, een PR

Nog steeds op souplesse , een brede glimlach, dat was wat Alex me liet zien op 37km. Dat zit wel goed. 2.53.58 lopen in zo’n relaxte wedstrijd is top

Lars, geweldig mooi tempo en super haaswerk. Makkelijk op 37 km, een mooi PR gehaast. Finishtijd van 2.54.16

Stefan, oh wat had hij het slecht op 37km. Greep naar zijn maag, deze zat hem weer dwars. Het was een zware strijd naar de Coolsingel. Nog een keertje overgeven op 40km en dan finishen in 2.54.33. Een PR rolde er wel uit 🙂

Joris kwam langs op 37 km alsof hij net begonnen was. Na 40km nog versnellen en een mooie tijd lopen van 2.54.41

Winston, de foto spreekt boekdelen. Op 37 km nog zo fris. Na 40km zat er geen versnelling meer in maar vet onder de 3 uur gelopen, Winston zijn droom werd waar. 2.55.11

Rune, star vooruitkijkend, geen energie verspillen met oogcontact. Het was op voor Rune. Doorlopen ging gelukkig wel maar oh wat was het zwaar. 2.56.48 en heel blij mee

Daniel, kleine oogjes van vermoeidheid op 37 km. Vastberaden om er het beste uit te halen. Op naar de Coolsingel. 2.56.07 is zeker als de debuut is een hele mooie prestatie.

Roland zag fris op 37 km, nee had hij net ervoor een stukje gewandeld, dat wist ik niet. Dacht dat hij er nog goed in zat, het tegendeel bleek waar. Misschien mentaal niet zo sterk zei hij na afloop. 2.57.06 blijft een mooie tijd

Rens, ik zag hem wandelen net voor het 37km punt. Gauw in de looppas, de coach had het gezien. Met de woorden, ga niet meer wandelen, dribbelen is beter, heeft Rens niet meer gewandeld. Zijn 1e echte marathon in 3.01.17 is top

Hans, 37km en kapot was hij. Het doel was het RA clubrecord te verbeteren en dan mag je best flink afzien vindt Hans. Hij redde het, en de finish en een nieuw RA clubrecord M60+. Hulde voor zijn 3.01.22

Maarten “het is best een heel eind”. fluisterde hij me toe op 37km. De aanmoedigingen hebben geholpen. Maarten finishte in 3.08.53

Berne riep mij op 37 km, in het zwart gekleed zag ik hem bijna over het hoofd. “Hoe gaat het Berne”? “BEST” . Met Berne zat het meer dan goed. 3.09.03 betekend een PR van 9 minuten

Gijs, lekker lopend op 37 km. Gijs was echt aan het genieten van zijn vooraf beoogde doel. Lekker lopen en genieten . 3.12.06

Romy, een en al vreugde straalde ervan af op 37 km. het liep nog zo makkelijk, de glimlach was er nog steeds. geweldig. Een PR van een half uur. 3.19.31

Bert, oei, die kwam zichzelf heel erg tegen . Op 37 km was als het al 5 km lang afzien, echt afzien.Doorgaan, niet opgeven. Zo worstelde Bert zich naar de finish. 3.27.47 en een pluim voor zijn doorzettingsvermogen

Op 37 km was Peter op. Doorlopen, naar de finish, niet denken maar gaan. Zo voltooide Peter in 3.28.02. Blij dat hij toch gestart was.

Wikash schuifelde langs op 37 km. De tank was leeg, de kramp zat overal. Leiden marathon zat toch nog teveel in de benen. Na 3.30.42 was daar de finish eindelijk

Steven, blij, fris vrolijk de hele marathon lang. Blij dat hij erbij kon zijn, ook al moest hij het tempo laag houden. Heel de finish over in 3.37.59

Drie atleten die ik niet gezien had, start in de 2e wave, als haas deze editie. Tijd om het 37 km punt te verlaten en het hotel op te zoeken. Marco gebeld, deze winnaar als eerste feliciteren. Op de fiets, via geheime weggetjes, zonder publiek en snel de weg vinden naar het Weena. Marco en de hele familie gefeliciteerd, Marco in het bijzonder. Hij had het koud en zag er erg vermoeid uit (niet gek 🙂 ).

Door naar het hotel, alleen maar blije mensen op de kamer, geweldig. Na een felicitatie ronde op de kamer en verhalen over hoe en wat, met zn alle aan de Meent afgesproken een drankje op het succes te nemen. De koopgoot door op wielren schoenen, geen succes. Had het van andere jaren onthouden en op sokken verder. het is mega glad daar.

Een feest daar aan de Meent. Het was echt geweldig om iedereen te zien, blij met medaille.

16.30 uur, ik moest echt vertrekken om voor donker thuis te zijn, had geen lichtjes bij me. Iedereen dag gezegd, op sokken nogmaals door de koopgoot en toen vol gas naar huis. De wind in de rug, genieten van de dag en het groen om me heen.

Dit bankje in Midden Delftland, ben er even op gaan zitten. Alle atleten die ik niet gesproken had via de App vragen hoe hun marathon was geweest en hoe ze zich voelde. Zit je te Appen tot ik het koud kreeg en de zon steeds verder in de zee zakt

Moest mezelf van het bankje aftrekken, te lekker, op naar huis. Net voor de zon onderging deed ik de achterdeur open. Wat een prachtige dag. Met zonsopgang op de fiets naar een nog onbekende dag. met zonsondergang thuis na een meer dan geweldige dag. Een oprecht trotse coach is er thuis gekomen.

Wat een waanzinnige lijst he 🙂

De ronde van West voor de verandering op zaterdagmiddag

16 oktober, nog 8 dagen tot de marathon van Rotterdam. De 10km wedstrijd, ronde van West op het schema gezet. Leegloop wedstrijd. Een term van vroeger. Toen, heden ten dagen minder populair, werd er 10km gelopen, leeglopen om het lichaam zoveel mogelijk koolhydraat arm te maken. Er volgde een aantal dagen van weinig koolhydraten eten. De laatste drie dagen tot de marathon juist veel koolhydraten eten, de hongerige spieren van zoveel mogelijk glycogeen te voorzien. Vol glycogeen stond je aan de start, in de hoop voldoende te hebben, naast de vetverbranding en de man met de hamer op 35km te kunnen ontwijken.

De naam leegloop wedstrijd is leuk maar doet zijn naam geen eer meer aan. Ik zeg, nog een maal ontspannen knallen en dan tapere tot weinig of geen km’s meer lopen.

De atleten waren blij verrast dat ik ook ging lopen. Gezellig inlopen met de groep, het ging al best hard, warm was ik zeker. Een paar versnellingen en het startvak in. Tussen de A-Groep atleten, veertien in totaal, stond ik daar te genieten.

De start, voelde lekker, ik had er zin in. Tot mijn verrassing een verandering van het parcours, nu een echte 10km? Een eerste km van 4.04, best oke.

langs de IJssel met de vele dijkjes op en af ging ik het tempo van de eerste kilometer niet volhouden. Het lopen voelde heel lekker aan en ik had zowaar het gevoel van een wedstrijd, zonder ook maar een keer een negatieve gedachten. Richting het 5 km punt klommen we 6 meter de hoogte in, voelbaar. Ik liep nu even alleen maar niet voor lang. Annemarie (naam later opgezocht), kwam naast me lopen met de vraag of ze met me mee mocht lopen, als een soort van haas. Maar, zei ze, je blijft gewoon tweede hoor. Verbaast om het verzoek, wel lief, liep ze lekker met mij mee. Voor mij was het ook een stimulans om iemand op sleeptouw te nemen. Heerlijk kilometers vlogen onder mij door. Op 9 km keek ik voor de tweede keer op mijn horloge, 37….. de rest kon ik niet zien. Nu kan ik goed rekenen, behalve als ik hardloop, rekende me hier, bleek later, dus ook rijk :-). De atleten van de A-groep kwam ik hier tegen, zij op weg naar de finish, ik op weg naar een rondje oud Capelle. Twee maal klimmen de dijk op en dan de heerlijke afdaling naar de finish.

Annemarie bleef een aantal cm achter mij en beide finishte we in 42.17. Een tijd waar ik nog wel aan moet wennen, zoveel minder als voor Corona. Is het de ouderdom of het wedstrijdritme? Dat zal in de loop vd maanden duidelijk worden. Het belangrijkste is dat ik nog wedstrijd kan en mag lopen, heerlijk gelopen hebt en ook nog eens tweede vrouw werd.

De atleten goed gelopen, veel vertrouwen voor volgende week. Na de prijsuitreiking, we haalde vier prijzen op met de groep, uitlopen met zijn alle. Trots als coach maar ook als atleet liepen we vier km om de beentjes weer soepel te maken.

Een wegwedstrijd, het idee alleen al geeft een heerlijk gevoel

26Sep21, de dag dat de CPC gelopen zou worden, helaas was deze 3 weken geleden afgeblazen door teveel onzekerheden. In Barendrecht stond een halve marathon klaar voor zijn lancering, deze mocht doorgaan. Naast een 21.1km ook een 5km, 10km en 30km. Met 1000 atleten aan de start, geweldig toch. Bij het betreden van het terrein een QR code check + ID check. Bandje om en je was vrij om in en uit te lopen. Top geregeld. Het was zo fijn om atleten na 2 jaar weer te zien, te spreken. Even vergat ik dat er ook nog ingelopen moest worden. Tussen de bedrijven door liep ik 4,5 km in. Warm was het zeker, een gevoel alsof ik in Thailand aan het lopen was. 26 graden, volle zon en hoge luchtvochtigheid. Een wedstrijd met de nodige voorzichtigheid zou het gaan worden.

Bij de start een halve liter water opgedronken, mijn geheim bij een warme wedstrijd :-). Van start om na 1 minuut getuigen te zijn van vreselijke zware bovenbenen.

Raar want met inlopen had ik daar geen last van gehad Analyserend kwam ik tot de conclusie dat dit aanvoelde als hardlopen in Thailand. Daar is het warm, 31 graden, volle zon en een luchtvochtigheid van 90 -100%. Je loopt maar alles voelt zwaar en na een half uur voel je je als na een zware intervaltraining. Oke, met dit gevoel het tempo, zeker in het begin niet te hoog willen houden. Lopen op gevoel, doe ik graag maar met 2 jaar geen wedstrijd is dat gevoel wel verdwenen. Lopen voor de vuist weg en zoveel mogelijk genieten.

We liepen de stad uit, het groen in. Heerlijk die rust en die zon. Gevolg was dat het nog warmer werd. Niet aan denken, gewoon doorgaan. Op 5 km een communicatie stoornis. We moesten een lusje maken. Ik had het parcours goed bekeken maar geen lusje gezien. Het lusje was zonder einde, de pionnen stonden er niet meer maar geen vrijwilliger die zei dat je om moest draaien. Er werd geschreeuwd “omdraaien”. Ik schrok ervan zette mn horloge stil en vroeg waarom te stoppen. Keren bij de laatste pion was het antwoord. Er volgde wat scheldwoorden van een atleet, dat ging mij wel wat ver maar het was zeker vervelend. Horloge aan en gaan, om de pion heen en terug.

Op de koers terug en ik zag dat de vrouw voor me het moeilijk kreeg. Op dit punt werd het voor mij een wedstrijd, een doel, vlak voor me. Langzaam liep ik erheen. Haalde nog wat oververhitte mannen in en op 8 km de 1e vrouw vd race. Het was een OphorstRunner en hoopte dat ik haar op sleeptouw kon nemen. Met de hoge brug over het spoor, die opdoemde, lukte dat niet. Moe en dan ook nog klimmen, dat werd hem echt niet meer. Bij mij wel en ik pakte de brug met gemak en liep in op een dame vd halve marathon. In de laatste km ging het tempo omhoog, gas erop demarreren. Ook zij gaf ook gas en samen kwamen we hard op de finish af. Ik werd 1e vrouw op de 10km, verrassend blij mee. Ik klokte 43.44 en bleek over een afstand van 10,4km gegaan te zijn (42.02). Het gevoel van die wedstrijd, stemde mij tot grote tevredenheid. Heerlijk om te gaan om je doel te bereiken. Ook al was de tijd niet wat ik wilde, ging ook niet in deze hitte, het gevoel had ik wel opgewekt.. Atleten spreken na hun race, de prijsuitreiking was heel fijn met mooie bloemen en een beker. daarna uit gaan lopen en douchen.

Een dag om in te lijsten is het geworden.

Was het laatste NK echt al 2,5 jaar geleden?

Ja zeker, 2,5 jaar met een Corona pandemie ertussen en dan nu……….

Wel, niet, wel niet, wel niet meedoen aan de 1500m en 5000m NK masters in Hengelo.

Waarom twijfelde ik zolang zou je denken? 

  1. Hengelo, dat is best een stukje rijden
  2. Overnachten voor de 1500m en de 5000m, wil ik dat?
  3. Welke V60+ doen er mee, heb ik tegenstand voor een echte wedstrijd.

Uiteindelijk besloten in te schrijven voor alleen de 5000m, schrapte ik meteen een bezwaar weg

Zondagochtend, vroeg uit bed om op tijd, 9.45 uur naar Hengelo te vertrekken.  Ruim op tijd aanwezig voor aanmelden inlopen en de callroom zou je denken. Nee, komen we in een file terecht van 40 minuten.

De cijfers van de klok tikte  door. De  uiterlijke melding tijd kwam in gevaar. Koos in de auto gebeld en mij aangemeld voor de 5000m, fijn. Een klein uur van te voren waren we bij het FBK stadion. Mijn nummer ophalen, ID laten zien, of ik wel echt Nederlandse ben . Alleen een rijbewijs bij me, was niet goed. Een ID of paspoort had ik niet bij me. Gelukkig had ik ergens een foto van mijn paspoort wat voldoende bleek voor identificatie.

Snel omkleden, ik had nog 20 minuten om in te lopen en melden in de callroom. Op 20 seconden na op tijd, pfffffffffff.

Zenuwen kwamen, ik probeerde ze onder controle te houden, dat lukte aardig en met een beetje wiebel benen liepen we het stadion in.

Het ging allemaal heel snel en voor ik het wist waren we van start. Beetje opgesloten voelde ik me bij de start en maakte me snel uit de voeten.

Goede openingsronde van 90 seconden. Dat mocht wel iets rustiger, 94 seconden had ik in gedachten. De volgende ronde klokte ik 98 seconden en schrok ervan, veel te langzaam.

Ik probeerde mezelf te versnellen wat niet echt of echt niet lukte.  Heel constant liep ik de rondjes in 98 seconden. Solo, als enige 60, niet echt een motiverende wedstrijd zo. Zaak was om onder de limiet te lopen (23 minuten  ), voor een gouden medaille.

De benauwdheid door de ambrosia, mijn stem werd schoor toen we de achterhoek in reden, ik voelde onraad) mijn longen moesten hard werken. Ik liep daar en sprak mezelf toe ondanks alles niet vergeten  te genieten van het bijzondere stadion waar ik mocht lopen, alles goed in me op te nemen.  Dat lukte en met de weinige maar motiverende aanmoedigingen (het was erg rustig in het stadion)

kwam ik over de finish in een tijd van 20.22.73. Goud in de pocket, mijn 59e gouden medaille . Wauw blij dat ik gefinished was. Teleurgesteld?  In eerste instantie wel, bij nadere analyse niet.

Bij het uitlopen in het groen, een prachtig natuurgebied achter het stadion, zag ik alleen maar ambrosia staan. Mijn overgevoeligheid voor dit plantje in zulke getale is duidelijk.  Fijn he als je bij zee woont, veel minder allergenen in de lucht. Het is zoals het is en ik genoot van mijn uitlooprondje en alle vriendelijke mensen. Iedereen zei gedag, met een lach, daar word ik zo blij van.

Bij terugkomst lag mijn gouden medaille klaar op een mooie oranje kussentje. Tilly en Michel mochten de medaille uitreiken. Zelf pakken van het kussentje en omhangen, volgens protocol. Het maakte de gezelligheid er niet minder om.

Met Koos naar de auto wandelen, zonder file en een diner-stop in Leusden terug naar zee.

Beide van een gezellige wedstrijddag mogen genieten. Smaakt naar meer.

Was genieten, een 25km WaterwegRun organiseren en lopen

Met de wedstrijden is het heel dun bezaaid, best lastig als je je atleten goed voor wilt bereiden op de marathon. Mijn gedachten liet ik gaan, de Waterweg kwam langs met zijn mooie fietspad waar de kans op verkeerd lopen heel klein is. Via Garmin kwam ik tot een mooie route van 25 km, autovrij en autoluw. Op het schema gezet; 25km in MT. Om iedereen tegenmoet te komen ook een 20km, (keerpunt bij 9km) en 30km route extra rondje van 5km. Alles als GPX naar de atleten gemaild, kunnen ze via hun horloge de GPX route volgen

De weersvoorspelling was goed, heel goed zelfs met volle zon en 25 graden. Water is dan meer dan nodig. Wie kan ik vragen en waar een waterpost maken? Annette Koorneef wilde met alle liefde de waterpost op 9km en 15km (1 punt) bemannen. Super blij mee.

De dag voor de wedstrijd op de fiets de route rijden met een spuitbus gele waterverf. Pijlen op de punten “spuiten” waar je niet rechtdoor moet. Een klein 30 km gefietst met een stop voor een lunch in de zon en de voeten in de Waterweg. Voldaan vervolgde ik mijn dag. Het enige wat mij zorgen baarde was een zere dikke kaak en wang waar ik vannacht wakker van werd. Dit kan ik nu net niet gebruiken. Deze run wil ik tot een goed einde brengen voor de atleten maar zelf wil ik graag de route ook lopen.

Zondagmorgen vroeg uit de veren. Mijn kaak heel pijnlijk, gezwollen rood en dik. Wat moet ik? Het ontbijt ging er moeilijk in, de kaak wilde niet goed open en kauwen was lastig maar het lukte en 2 boterhammen in te stoppen. Tas op de rug, op de fiets naar Hoek van Holland. De atleten kwamen naar de parkeerplaats, 22 in totaal. Goede opkomst waar ik helemaal blij van werd. Ik had besloten gewoon te starten, onderweg kijken hoe het gaat en daar het tempo en lengte van de route op aan te passen.

De sfeer zat er goed in en met zijn alle naar de start. Eerst een foto maken in de grote zonnestoelen, DE rotonde van Hoek van Holland waar ook onze start was.

Ik verstopte een t-shirt in het gras achter de zonnestoelen, voor het geval dat het niet zou gaan. Groepjes werden gevormd van tempo 3.45 – 3.55 – 4.00 – 4.15 – 4.25 – 4.45 – 5.15 Iedereen op weg en ik sloot aan bij groepje 4.45. Het voelde soepel, de wang `’blubberde” een beetje maar was niet pijnlijk. De zon op het gezicht, beetje wind van opzij en dan genieten van het uitzicht van de waterweg. Tempo ging strak en soepel.

Vele bekende op de racefiets kwamen langszij en vaak werd ik gedag gezegd, altijd leuk. Rond de 9e km de dijk over naar de waterpost. Vreselijk veel dorst en dronk een halve liter water in een teug leeg.

Nog een fles mee maar alleen verder. Ik wilde iets rustiger lopen want de kaak begon wat pijnlijk te worden en de benen stijf. Over de dijk terug naar de Waterweg. Nu kon ik op de stoep lopen, wel fijn met de vele fietsers die met het mooie weer aanwezig waren. De benen bleven net zo stijf, nog niet vervelend wel wat verontrustend. In Maassluis, vlak voor de haven een keerpunt. Langs het metrospoor terug. Het voelde steeds zwaarder en ik was blij dat ik bij de waterpost was. De laatste loper was geweest en ik had Annette gevraagd of ze mij bij het Engelandvaarders huisje wilde brengen, met de auto. Even een paar km minder. Geen probleem en het voordeel was dat we daar weer atleten zagen lopen die veel dorst hadden, 3e waterpost :-). De benen voelde na deze rustperiode beter aan en ik vervolgde mijn weg.

Koos was blij dat hij mij zag lopen en maakte mooie foto’s van me.

De stormvloedkering langs, even met een felle tegenwind de dijk op. Het laatste stuk van de WaterwegRun loopt je bovenop de dijk. langs de StenaLIne. 700 Meter voor het einde hoog lopend op de dijk langs de parkeerplaats waar al vele atleten stonden die hun kilometers gelopen hadden. Ik kreeg een mooie applaus van ze. Dat deed goed want de beentjes waren weer aardig stijf. De finish. Naar de stoelen om mijn t-shirt uit het gras te halen, die had ik gelukkig niet nodig gehad. Op tempo terug naar de parkeerplaats om toch 22 km op het horloge te zien. Gelopen in 1.44.44, best snel eigenlijk.

Napraten, omkleden en vooral genieten van alle tevreden atleten. 25-30km MT, het juiste tempo, het gevoel. Een perfecte run geweest om fysiek en mentaal jezelf te testen.

Met 5-en bleven we over en besloten iets te gaan eten in “het dorp”. Een kaart vol pannenkoeken en we maakte er een pannenkoeken feestje van. Normaal eet ik een pannenkoek in 10 minuten op. Nu duurde het ruim een half uur. Kleine stukjes naar binnen schuiven, het tegenstaan van eten en toch doorgaan. Eten na zo’n inspanning is bijna een must en zonde om zoiets lekkers te laten staan. Het lukte mij om mn bord leeg te eten :-).

Na de gezellige lunch had ik nog een fietstocht van 10km te goed. Zo, dat had ik niet eerder meegemaakt. Zulke zere benen die maar niet verdwenen en ik “harkte” mezelf naar huis. Nog nooit zo blij geweest thuis te zijn. Nu tijd om de MT Run te analyseren en vooral nagenieten van alles.

Niet na te genieten van de kaak. Maandag morgen vroeg, met een nog dikkere kaak naar de huisarts. Een ontstoken oorspeekselklier bleek het te zijn. Speekselsteentje kan daar de oorzaak van zijn. Een week antibiotica moet mij weer de oude Carla maken.

1500meter, hoe voelt dat?

08Jul21; Barendrecht. Donderdagochtend na het ontbijt naar buiten voor een warming-up. de warming-up voor de baanwedstrtijd vanavond rond de klok van 21.30 uur? Het klinkt heel raar, is ook best wel raar maar ik doe het wel. 4,5 km inlopen, wat versnellingen. Ik ga dan voor 5x300m in 66 seconden en 100m pauze. Ze gaan in 65-66 seconden en ze voelen goed. Na het uitlopen dacht ik “De 1500 meter heb ik alvast in 5.28 gelopen” al is het in stukjes 🙂

De dag vloog om en snel was het 19.00 uur, tijd om naar Barendrecht te rijden. Veel atleten van de A-Groep aanwezig, 3 OphorstRunners en vele andere atleten. In gaan lopen met een aantal atleten, wat versnellingen en dan gaan coachen, 9 series met steeds 1,2 of 3 atleten.

Het ging hard, de bekende 1500 meter kuchjes hoorde ik net als vele mooie finish-tijden. Na 1 uur coachen/aanmoedigen kwam mijn serie, de 10e, dichterbij. Snel de WC opzoeken, wat versnellingen en plaats nemen achter de startlijn. Verre van ideaal maar deze keuze maak ik zelf en ben toch meer coach dan atleet. Zie het als de coach die de 1500 meter tussen de bedrijven door loopt, even voelen wat een 1500meter ook weer is.

Nog 1 km te gaan

Start en weg, liep al snel op Richard in en ik was verbaast, ben ik zo snel of hij zo langzaam? Later hoorde ik hem zeggen dat langzaam starten hem veel beter bevalt dan een te snel begin. Bij 400meter raakte k hem kwijt terwijl ik opende in 64 sec 😦 Vanmorgen was het tempotesten op 66 seconden, dus te snel). Ik voelde me krachtig, liep heel erg lekker en genoot van alle aanmoedigingen. Ondertussen zag ik de alteten van me weglopen, ga ik zo langzaam? . Als de klok een 6-4-2-0 liet zien in elke volgende ronde, dan was het goed. Ik zag een 4-8-3 en bij de finish……..5.47.10. Ik schrok daar wel een beetje van en zei: “wat een waardeloze tijd”. Ik had geen zere keel, was niet kapot en wist dat ik niet heel erg mijn best gedaan had. Ik had wel heel lekker gelopen, Is me ook veel waard.

Terug naar de startplek want er was nog een serie te coachen, weer mooie tijden en zere keeltjes. De wedstrijd was voorbij en met vele uit gaan lopen en napraten. Dat is het moment dat je als coach blij bent dat je ook de wedstrijd gelopen hebt, je eigen verhaal buiten alles wat je als coach waargenomen hebt.

Ik weet dat als ik de wedstrijd hard wil maken ik alleen naar zo’n wedstrijd moet gaan, focus op mezelf. Laat mij maar meer coach zijn en even een serie als atleet, dit is veel te mooi om te doen.

Nog 200m te gaan