Oostland halve marathon, elk jaar weer een verrassing

Voor de zevende maal werd de Halve van Oostland gehouden, voor de vijfde maal zou ik eraan deelnemen.  Een atleet heeft altijd iets voorafgaande aan de wedstrijd maar vandaag had ik echt een zere keel. Nu loop je niet met je keel maar met je benen, duimen dat het virus niet de benen zou aandoen. Inlopen ging wel oké, beetje benauwd.

IMG_2341De start ging heel goed en ik voelde dat het een goede race ging worden. Op 500 meter na de start, op kop van een grote groep mannen, moedigde een groep toeschouwers ons aan. In ene de stem van een klein kind, die goed hoorbaar zei: “he, er loopt ook een oma mee”. De hele groep barstte in lachen uit. Die kleine had wel gelijk, ik ben oma, ik ben 60jaar maar voel me, zeker als ik hardloop met zo’n grote groep jonge mannen achter mij aan, 25 jaar. was kleine confrontatie :-).  We vervolgde onze weg, het groen van Oostland in. vele viaducten moesten we door om van de ene groene zone naar de andere te lopen. Bekend stuk in Berkel, het is een nagemaakt stukje grachtenweg van Delft. Elk jaar geniet  ik van lopen door deze straat, elk jaar worden de kindertjes groter en nu stonden ze hard aan te moedigen, super. Oud Berkel door en dan een beklimming, de groene wal naast de HSL op. Ik liep in een gezellige groep en maakte er een spelletje van om zoveel mogelijk af te snijden. Dan moest je wel over een hobbelig grasveld, oppassen voor putten en bulten maar die paar meter had je weer :-). Het tempo van 4.10 , wat ik vooraf in gedachten had, werd stabiel gelopen.  Een nieuw stuk in het parcours, huizen maakte plaats voor groen, door de weilanden ergens tussen Berkel, Pijnacker en Berschenhoek. Rond de 15km zag ik in mijn ooghoeken iets in oranje achter mij, mhhhh een vrouw?. Ik liep in tweede positie en wilde dat graag zo houden. Ja hoor, ik kreeg gezelschap van Moniek, ze heeft me al een paar keer geslagen dit jaar, nu niet :-).  De buitenkant van mijn kuiten waren vanaf drie kilometer al wat stram. Had vooraf getwijfeld, wel mn ON schoenen aan met hieldrop van 5mm, een week na de 10EM? Of verstandig kiezen voor de Mizuno?  De versnelling op ON voelde zoveel beter en besloot het risico te nemen. Al snel voelde ik dat het toch niet de meest verstandige keuze was geweest,  op 15 km was het uit te houden maar de stramheid was goed aanwezig. Kleine verkeerde beweging van Richard en ik viel bijna. Adrealinebenen was het gevolg, Na een minuut trok het weg. Tijdens deze gebeurtenissen was ik Moniek kwijt  geraakt.  Kijk niet om maar probeerde in mn ooghoeken te zien waar ze was. Bij de bocht op 18km zag ik dat ze ruim 500 meter achter me zat. Geen zorg. We haalde nu de 5km en 10km lopers in en met nog 2 km te gaan mocht het tempo wel omhoog. Het voelde lekker maar verlangde wel naar de finish. Daar was hij, 1.27.22 en als 2e vrouw overall. Heel blij mee en een super vlakke race geweest. Snel mijn andere schoenen aan gaan doen om de kuiten de rust te geven die ze verdiende. Met de hele groep uit gaan lopen. De een soepel, de ander “gebroken”.  Een paar kilometer uitlopen doet de atleet goed.  Om 16.00 uur een dubbele prijsuitreiking en met armen vol bloemen zocht ik mijn auto op.

IMG_2347Mooie dag geweest. En mijn keel, die doet nog meer zeer, tijdens het lopen was hij mij niet tot last, beter 🙂

fullsizeoutput_26f7

Advertenties

Solo langs de Vliet tijdens de 10EM

Zoekende naar een wedstrijd, kwam ik de Vlietloop tegen. Voor de 44e maal zou hij gehouden worden. Vaak gelopen en in 2019 terug naar het oude en mooie parcours. Om 16.00 uur zouden er 10 man op het eten komen, Een start om 12.00 uur vond ik een mooie tijd, een wedstrijd lopen, rustig naar huis en voldoende tijd om het diner te koken.

Carla voor de start-1

De start verliep goed. Na de eerste kilometer voelde mijn hartritme niet goed, te hoog. Een paar keer diep ademhalen deed wonderen. Op weg via de mooie nieuwe woonwijk langs de vliet, naar de korte Vliet. Jeetje, je zou hier wonen met de achtertuin grenzend aan een voetpad, direct aan het water. Prachtige omgeving.

Langs de vliet, foto Jury

Langs de Vliet, Yuri Boskamp schoot deze foto

Richting de tweede brug om aan de overzijde van de korte vliet terug te lopen. Een stukje door het park met een flinke heuvel, daarna weer een vlakke weg richting het zwembad van Leiden. De 10km lopers waren richting de finish gestuurd en ik dacht even dat ik verkeerd gelopen was. Zag niemand voor me, terwijl ik een kilometer eerder nog twee mannen in het groen geel voor me had zien lopen. Gelukkig, daar waren ze weer, onzichtbaar geweest door een bochtje in de weg :-). Van de Vliet weer naar de korte Vliet, het vers aangelegde voetpad met kleine steentjes over. De wind had ik hier goed tegen, best lekker, kreeg extra zuurstof binnen. Weer de brug over, zo kom je wel aan hoogte meters in een stukje Nederland wat 5 meter beneden ANP ligt. Het water rechts, de bomen links en de schoenen die mij steeds dichter bij de finish brachten. Het kleine bruggetje over waar ik bijna struikelde. Twee voorfietser vergezelde mij de laatste drie kilometer. Fijn gezelschap na 13 km alleen geweest te zijn.Vlietloop-2019-312Carla Finish-1 Het tempo bleef strak, de wind waaide hard tegen maar ik rook de finish en de winst. 1.06.18 werd de eindtijd met 6 mannen voor me en ik als 1e vrouw. lekker toch:-)Podium vlietloop

 

De prijsuitreiking was snel, nooit verkeerd een beetje opschieten. Zonnebloemen, beker, foto, mooie prijsuitreiking met veel publiek. Een klein stukje uitlopen en daarna naar huis.
Was ruim voor de gasten kwamen thuis. Daar ging het feestje door. De opening van mijn kas met de mannen die voor de bouw mogelijk gemaakt hadden. IMG_2327

Daarna het diner, buiten in de tuin, in de zon met lekker eten.

 

Misselijk aan de start, geen gewoonte laten worden :-(

Een week  alsof ik in de tropen op vakantie was. Ben dol op warm weer en het kan me niet snel te warm zijn. Slim je dag indelen om toch dat te doen wat je wilt doen. Alle trainingen gegeven of zelf gedaan. Sta je goed voorbereid aan de start in Maasdijk, denk je. Laat ik nu op het NK atletiek, op vrijdagavond,  iets gegeten hebben wat niet helemaal goed in mijn lichaam terecht kwam. Koos was meteen misselijk, bij mij sluimerde het tot ik in Maasdijk klaar was met inlopen. Met gemengde gevoelens stond ik daar, aan de startstreep. Getver, voelde me echt niet lekker, wilde een ding en dat was geen herhaling van Kwintsheul. Kan ook angst zijn en pepte mezelf of. Gewoon van start en laat het gevoel je deze wedstrijd bepalen. Daar ging ik, geen valpartij, dat was een positief gegeven. Lekker tempo zoeken zodat de maag rustig kon meedeinen op het loopritme. Liep rond de 4 minuten per km, is toch een lekker tempo en  meerdere atleten vonden dat ook. Er had zich een aardige groep groep gevormd toen we bij Maassluis rechtsaf mochten. Richting de manege, oei stinkpaarden, mijn maag maakte spontaan een duikeltje.

De wind kwam vanaf de waterweg en paarden poeplucht maakte plaats voor een heerlijke frisse zilte zeelucht. Deed me goed, het ritme voelde goed, de benen deden lekker mee en de maag bleef onder het punt van vervelend misselijk.

Carla_3_Maasdijk_20190727-2P1A2292Vele atleten liepen rechtdoor naar de finish, ik mocht nog een ronde. Net onder de 20 minuten liep ik de eerste 5 km.  Daar nam in een  vrouw waar, vlak voor me. Verbaast dat ze voor me zat en zette mijn doel op:  passeren om de 2e positie in het vrouwenveld in te nemen. Dat was vrij makkelijk en op 6 km was ik er voorbij.

Met Wim, Amriet en nog 2 mannen vlogen de laatste 4 km onder onze voeten door. Aan het gehijg hoorde ik dat de mannen het zwaar hadden, terwijl mijn misselijkheid over was en de kracht in mijn lijf flink toenam, lekker gevoel.

3 mannen sprinten van me wegsols naar de finishGaan de mannen de laatste 300 meter een versnelling inzetten, jeetje daar had ik niet van terug en zag ze snel bij mij vandaan lopen. Finishte net niet onder de 40 minuten. 40.02 een werd 2e vrouw overall.  Dat was een grote meevaller maar het meest blij was ik dat een herhaling van Kwintsheul uitgebleven was. Met een aardige groep uitgaan lopen. Daarna natuurlijk weer veel te lang staan kletsen zodat ik op een holletje, ongewassen naar de prijsuitreiking moest. Belangrijkste, ik was op tijd.

Na 2 maal een huldiging, 1e V45+ en 2e overall, met mijn atleten van de A-groep een foto gemaakt. Maasdijk  omgetoverd tot het wilde westen gaf me deze leuke foto . We waren met 5 en alle 5 een podium plaats. Een trotse trainer, een blij atleet fietste  naar huis om daar uiteindelijk een verfrissende douche te kunnen nemenfullsizeoutput_26aa

Kadeloop, Pang, na 25 meter, boem

Kadeloop, wat ben je toch een prachtige en spectaculaire loop :-).
Spectakel 1; 1993, Ik zwalkte door uitdroging over de finish zo de ambulance in, die mij naar het ziekenhuis bracht.
Spectakel 2; 2018, Net hersteld van een knieblessure gleed ik bij het betreden van de kleedkamer uit, op mn knie, dag kadeloop
Spectakel 3; 2019, Laat dat vandaag gebeuren.
In 1993 en 2018 droeg ik startnummer 13, bijgelovig voor dat nummer en zei; zie je, nooit meer nummer 13.
Vandaag geen startnummer 13, alle atleten, en ik, opgelucht. Na het inlopen met de groep naar de start. Werd aangekondigd, praatje en meer gekkigheid voor de start, ik had er zìn in. Pang, op weg naar Vlaardingen. Was geen hectische start. De verkeersdrempel nam ik met de nodige voorzichtigheid. Niet de voet tegen het oplopende deel zetten, dat lijkt vaak tot een valpartij. Soepeltjes liep ik over de drempel. En toen in ene was er waarschijnlijk iemand achter mij die ook het idee had zijn voet niet tegen het oplopende stuk te zetten maar er bovenop. Helaas was mijn voet nog daar en ik wordt hard tegen de zool van mijn schoen getikt. Het was zo’n harde tik, eer ik het mij realiseerde, boem en ik lag op de grond. Snel naar achteren kijken of er niet die hele drom atleten me zouden verpletteren. Gelukkig werd bleef ik vrij van voetstappen op mn rug. Ik zei een vloek en dacht; “dag Kadeloop”. “Wat, dag Kadeloop, ben je helemaal gek geworden, al die OphorstRunners die hier hun best doen en jij als trainer toont geen karakter, en stapt uit”. Echt niet en ik krabbelde op.fullsizeoutput_267b
Mijn heup deed pijn, schaafplekken van mijn enkel tot aan mijn schouder, pols en hand onder het bloed. Ik zette de eerste stappen, stijf. Elke stap werd minder stijf en ik vervolgde mijn weg. Sprak wel met mezelf af, dat, als het meer zeer zou gaan doen, uit te stappen. Ik kan gelukkig goed naar mezelf luisteren. De Zouteveense weg op. Steeds een atleet naast me die de valpartij had gezien en vroeg of het wel ging, lief. Vanaf mijn pols droop het bloed mijn handpalm in, de armbandjes maakte de net gestolde bloedlaagjes weer kapot en ik bleef bloeden. Mijn redder in nood was Amriet, heel lief gaf hij mij zakdoekjes; “Kan je het schoonmaken”. De energie om schoon te maken had ik niet, zat heel hoog in de ademhaling en was blij dat ik het leven had. De zakdoekjes zorgde wel voor een schone hand en het druppen van het bloed, voelde alsof in geslacht werd, stopte. Op 3 km werd de heup minder stijf, ik blij. De motivatie om hard te gaan was wel verdwenen, alleen maar uitlopen:-). Het was warm voor de wind naar Vlaardingen. Blij de kade te zien, mijn lieveling pad draaide ik op en kreeg de wind vol tegen. Alleen liep ik daar, de wind koelde mijn lijf, koelde mijn hoofd. De mooie omgeving drong diep bij me binnen en ik prees me gelukkig dat ik hier mocht lopen. De motivatie nam toe, kreeg zelf weer zin om te versnellen.

DSC01566Deed dat maar voorzichtig, ben wel gevallen en moest “normaal” blijven doen. De finish kwam in zicht, ik dacht aan de mensen van de EHBO na de finishlijn, die mijn wonden schoon zou maken en me even zouden vertroetelen:-)

49.30 over 12km en 3e vrouw, mooi voordeeltje welke ik mee pikte. De WOS zoomde in op “De gehavende Carla”. Kon even mijn woordje doen en daarna werd ik heerlijk vertroeteld door de mevrouw van de EHBO, was echt heel waardevol voor mij. De OphorstRunners waren daar “Wat heb je nu weer gedaan?” ze kennen me langer dan vandaag. Eerst alles verteld maar daarnaast was ik heel nieuwsgierig naar hun verhalen. Uitlopen en bijpraten is de goede combinatie.

De heup was stijf maar het ging en 4 km gemaakt. De prijsuitreiking liet op zich wachten, het was gezellig en dan kom je er pas achter hoeveel mensen van je vallen gehoord hebben. Ze even bij praten en ondertussen waren daar de uitslagen en de prijzen.Ik was 3e overall en 1e V55+. De regen was na de huldiging gestopt en fietste droog naar huis, zonder last van de heup.
Nu duimen dat ik “mooi” gevallen ben en er geen nare dingen aan over ga houden. Stijf zàl ik worden, dat is zeker na het spektakel van 2019.

Coach en atleet, van 19.30 – 22.30uur

De 1500 meter op de thuisbasis, Rotterdam Atletiek. Mooie wedstrijd op de trainingsavond, training maakt plaats voor de wedstrijd. Om 19.00 uur zocht ik een parkeerplek, normaal veel ruimte, nu stond alles bijna vol. Het was ongelooflijk druk op de baan, toeschouwers, atleten, muziekgroep en een lekkere zon, prachtig sfeer, fijn om te zien. Na het ophalen van mijn nummer besloot ik alvast  in te gaan lopen. Voor een goede 1500 meter warming-up  veel te vroeg maar ik wist als de wedstrijd om 20.30 uur van start zou gaan, er voor mij geen warming-up meer in zou zitten. Langs het Vroesenpark, de A20 over en ronde door park 16-hoven gemaakt. Terug via de rechterzijde vn het Vroesenpark en na 9 km was ik terug bij de baan. De atleten druppelde binnen. Met ieder een woordje gesproken over hoe of wat. extra kleding aan en naar de startlocatie. Het coachen kon  beginnen. In elke serie had ik 1 atleet, het meest ideale  om te coachen. De tijd vloog om en de 8e serie ging beginnen. Geen atleet in deze serie, tijd voor mezelf. WC bezoek, versnellingen, wedstrijdschoenen aan en dat alles in 7 minuten. Klaar voor de start.Leuk om met 4 OphorstRunners in serie 9 te lopen. De start was goed, op 50 meter ging ik naar baan 2, deed ik dit telepatisch, in baan 1 ontstond er nl een stuikel partij. Ik bleef  vrij van struikelen door mijn positie in baan  2. Richting 100 meter, het ging te langzaam en wilde op kop lopen. Door onervarenheid liep het 2 breed, ik erlangs was 3 breed en geheel niet slim om te doen. Ingehouden wat een tempowisseling opleverde die mij  niet ten goede kwam in de race opbouw.

66645002_2368873806509666_1246959328221462528_oKwam op 300 meter door in 63 seconden, de tijd die ik wilde lopen, maar  een 61 als opening had beter geweest. Daarna was het op gevoel. Ik had gehoopt op rondetijden van de mensen langs de kant richting de atleten om mij heen. Niets hoorde ik. Een 1500 meter tempo gevoel is, door het ontbreken van baantrainingen, niet goed ontwikkeld bij mij. Ik deed mijn best In ene hoorde ik: “je zit 2 seconden onder je streeftijd van 5.15”. Zo he, dacht ik verbaast, dat gaat lukken.

66120545_2368860326511014_3107117751542480896_oFleur kwam mij met nog 300 meter te gaan voorbij, ik haakte aan. Het werd een snelle laatste 300 meter en ik dacht op een prachtige eindtijd af te stevenen.

65685920_2368873606509686_3311657782238773248_oZag ik 5.27 op de finishklok staan. Het eerste wat ik zei was; “wat een waardeloze tijd”.  helemaal niet verwacht. 2 Seconden onder de 5.15 was onjuist opgevangen informatie geweest die mij op het verkeerde been gezet heeft. Ik baalde vreselijk.  Aan de andere en reëel kant wist ik dat, als ik echt het Nederlands record wil lopen er goede baan trainingen aan vooraf moeten gaan. En een betrouwbaar persoon langs de kant hebben staan die mij de ronde tijden doorgeeft. Dan gaat het lukken om onder de 5.18 te lopen, dat weet ik zeker. Voor 2019 genoeg 1500 meters gelopen en de 5.27.24 is iets waar ik nu, een dag later zeker genoegen meeneem. Het was als atleet iets minder maar als coach een top avond.

In Kwintsheul voelde elke km anders

fullsizeoutput_264d

Bijgeloof voor 13, misschien gaat het helpen als je de 1 zwart maakt 🙂

Voorafgaande aan de wedstrijd, alle vrouwen hadden een startnummer die met 13 begon. Ik voelde me er niet comfortabel onder en besloot het met een zwarte stift “onzichtbaar” te maken. Richting de start om exact 5 minuten na de 5 km van start te gaan.  Er werd geschoten zonder knal. Sommige atleten liepen weg, de meeste bleven staan. Iedereen weer achter de lijn. Na 1 minuut weer een startschot zonder knal Gaat een leuke avond worden zo :-).  De volgende minuut waarin we moesten wachten, afgesproken om met zn alle af te tellen. Geeft sfeer als je van 10-9-8 enz naar 0 telt, weer geen knal, maar gelukkig wel van start. Het gedrang viel   mee. De eerste 700 meter door het dorp, stoep op en af,  wegversmalling en voor de bocht een tijdmat waar je zo met je schoen achter zou kunnen blijven hangen. Dat ging allemaal goed en ik mocht aan de grote ronde beginnen. Asfalt is lekkerder, voelde beetje zwaar aan maar probeerde  het tempo wel vast te houden. Carla_Oranjeloop_2_20190621-2P1A1737

Met Eddy Doorschot naast me passeerde we het 2 km punt. tempo 3.55 per km. Niet slecht maar nu volhouden. De benen voelde wat stijf aan en was er niet gerust op. Bij 3 km werd ik ontzettend misselijk.Carla_Oranjeloop_1_20190621-2P1A1734

Waardoor vroeg ik me af. Was het de tegenwind op de Harteveldlaan, de stinkende paardenstal, genoeg redenen te bedenken. De wind in de rug, de paardenstank weg en de maag draaide kleine in plaats van grote rondjes, gelukkig. 5 Km tijd stemde me tevreden, 19,45.  Eddy deed verwoede pogingen om bij me te blijven, was wel gezellig.

Carla_Oranjeloop_3_20190621-2P1A1757Op 6 km stond Koos en zei hem snel dat het best zwaar was. Na die woorden voelde ik mij krachtiger worden, alsof Koos mij een beetje energie gegeven had :-). 7,5 km en daar was de tegenwind weer. Ja hoor, de maag maakte de draai rondes groter en de misselijkheid kwam in alle hevigheid terug. Wilde er niet aan toegeven maar bij het passeren van de paardjes was het bijna mis.

Carla_Oranjeloop_4_20190621-2P1A1771Blij de Middelbroekweg op te mogen draaien, frisse lucht en nog 1 km te gaan. De 700 meter door het dorp, beetje aanzetten en ja hoor 39.40 werd mijn finishtijd. Blij voor even want oh lala, mijn maag kwam vreselijk in opstand, je probeert het weg te slikken maar helaas. Gelukkig niet helemaal in het zicht kon ik mijn maag omkeren. Schaamde me kapot maar blij dat ik het kwijt was. Acheraf had ik vandaag al een paar tekenen gehad dat het niet helemaal goed zat daarbinnen. Er kwam een meisje aan met 2 emmers water en kon alles netjes opruimen. Na alle blije verhalen van de atleten gehoord te hebben, gaan uitlopen. Voelde niet top in mijn buik maar het was te doen en 2,5 km al kletsend volgemaakt. De prijsuitreiking, was 3e overall en mocht het podium op voor de huldiging, altijd leuk.

Iprijsuitreiking-1Nog een poging gedaan om met een aantal mensen te praten  in de feesttent maar de muziek stond te hard, kon het niet “overschreeuwen”.

Prijsuitreiking 2

Beter naar huis te gaan met bloemen en een tas vol tomaten.  Eenmaal thuis eerst mijn mooie witte schoenen met groene zeep schoongemaakt, die hadden veel van de maaginhoud tegen zich aangekregen.  Het zwart maken van de 1 om het getal 13 weg te halen is  gelukt, ben niet gevallen. Toch was de 1 aanwezig in mijn buik en zorgde toch voor het ongelukkiger voorval na de wedstrijd.  Je kan er natuurlijk altijd een mooie draai aangeven :-).  De 39.40 is wel een verbetering van 4 seconden van mijn 60+ record, toch een beetje geluk gehad??????????

Storm in den Hoorn

De regen verdween, groot pluspunt. De wind is minder erg dan regen tijdens het sporten. Praten we over wind, niet over storm :-). Op de fiets naar den Hoorn, door de polder voelde ik op de open plekken dat  de wind storm was, dat gaat lekker beuken worden vandaag Carla :-). Inlopen ging oké, was best warm en ik besloot dat topje voldoende zou zijn. Bij de start was het een gezellige boel een ontspannen gingen we er vandoor. De straatjes met gemene vluchtheuveltjes door om daarna over te gaan in een mooi fietspad langs het water. Zag een aantal vrouwen voor me lopen die ik altijd achter mij heb. Die gingen te snel weg want ik voelde dat mijn tempo hoog was en liet ze gaan, die haal ik vanzelf wel weer in.

Carla_Stefen_DenHoorn_20190608-2P1A1599[1]De benen voelde goed en veel kracht in het lichaam en koppie. Na 2,5 km waren de bomen, die bescherming gaven voor de wind, op. De wind volle bak tegen. Op kop en ik had zìn om de wind te doorbreken.

Carla_DenHoorn_3_20190608-2P1A1608Voelde me echt heel sterk. Een aantal atleten achter mij om het gevoel van kracht te versterken. Doorkomst na de 1e ronde was 20.21. Wetende dat de 5km 150 meter te lang is, de storm moest trotseren, dit alles gaf mij een goed gevoel. Vele aanmoedigingen en op naar de volgende 5,15km.

Carla_DenHoorn_2_20190608-2P1A1602De benen voelde nog steeds goed, zo niet beter. Ik keek niet achterom maar had het idee dat dezelfde passagiers nog in het treintje zaten. Op 7,5 km weer volle storm tegen. Het  was nu erger, werd gezandstraald alsof klaas Vaak daar stond om zand in mijn ogen te strooien. Snel de ogen beschermd, daar wil je geen zand in hebben, zeker  niet als er ook nog eens een contactlens in zit. De laatste km, keek even om en kreeg meteen te horen; “Je bent mijn haas en ik haal je niet in”. Prachtige, rustgevende opmerking.

Carla_DenHoorn_4_20190608-2P1A1664Carla_DenHoorn_5_20190608-2P1A1669Carla_DenHoorn_6_20190608-2P1A1673Ik haalde na die opmerking wel Peter in maar in de laatste 100 meter gaf hij nog een versnelling, nu wilde hij voor mij eindigen :-).  40.49 werd de eindtijd over 10,3 km en een wind van 58km/uur. Heel tevreden was ik vandaag.

IMG_1813Werd 3e overall en 1e V50. Na het uitlopen het podium op en  ontving mooie bloemen.  De weg naar huis met de bloemen in de hand, dat gaat best had ik tegen een atleet gezegd die mij wel naar huis wilde brengen. Ik kwam bij de brug over de A4, normaal al een windvanger en nu…… nooit gebeurd maar ik stapte van mijn fiets om wandelend naar de overkant te gaan. Ik voelde dat me het, met die bos bloemen in mijn hand, niet ging lukken zonder weg te waaien.  Aan de overkant, weer op de fiets gestapt en beukend tegen de wind, veilig thuis gekomen.