Was het laatste NK echt al 2,5 jaar geleden?

Ja zeker, 2,5 jaar met een Corona pandemie ertussen en dan nu……….

Wel, niet, wel niet, wel niet meedoen aan de 1500m en 5000m NK masters in Hengelo.

Waarom twijfelde ik zolang zou je denken? 

  1. Hengelo, dat is best een stukje rijden
  2. Overnachten voor de 1500m en de 5000m, wil ik dat?
  3. Welke V60+ doen er mee, heb ik tegenstand voor een echte wedstrijd.

Uiteindelijk besloten in te schrijven voor alleen de 5000m, schrapte ik meteen een bezwaar weg

Zondagochtend, vroeg uit bed om op tijd, 9.45 uur naar Hengelo te vertrekken.  Ruim op tijd aanwezig voor aanmelden inlopen en de callroom zou je denken. Nee, komen we in een file terecht van 40 minuten.

De cijfers van de klok tikte  door. De  uiterlijke melding tijd kwam in gevaar. Koos in de auto gebeld en mij aangemeld voor de 5000m, fijn. Een klein uur van te voren waren we bij het FBK stadion. Mijn nummer ophalen, ID laten zien, of ik wel echt Nederlandse ben . Alleen een rijbewijs bij me, was niet goed. Een ID of paspoort had ik niet bij me. Gelukkig had ik ergens een foto van mijn paspoort wat voldoende bleek voor identificatie.

Snel omkleden, ik had nog 20 minuten om in te lopen en melden in de callroom. Op 20 seconden na op tijd, pfffffffffff.

Zenuwen kwamen, ik probeerde ze onder controle te houden, dat lukte aardig en met een beetje wiebel benen liepen we het stadion in.

Het ging allemaal heel snel en voor ik het wist waren we van start. Beetje opgesloten voelde ik me bij de start en maakte me snel uit de voeten.

Goede openingsronde van 90 seconden. Dat mocht wel iets rustiger, 94 seconden had ik in gedachten. De volgende ronde klokte ik 98 seconden en schrok ervan, veel te langzaam.

Ik probeerde mezelf te versnellen wat niet echt of echt niet lukte.  Heel constant liep ik de rondjes in 98 seconden. Solo, als enige 60, niet echt een motiverende wedstrijd zo. Zaak was om onder de limiet te lopen (23 minuten  ), voor een gouden medaille.

De benauwdheid door de ambrosia, mijn stem werd schoor toen we de achterhoek in reden, ik voelde onraad) mijn longen moesten hard werken. Ik liep daar en sprak mezelf toe ondanks alles niet vergeten  te genieten van het bijzondere stadion waar ik mocht lopen, alles goed in me op te nemen.  Dat lukte en met de weinige maar motiverende aanmoedigingen (het was erg rustig in het stadion)

kwam ik over de finish in een tijd van 20.22.73. Goud in de pocket, mijn 59e gouden medaille . Wauw blij dat ik gefinished was. Teleurgesteld?  In eerste instantie wel, bij nadere analyse niet.

Bij het uitlopen in het groen, een prachtig natuurgebied achter het stadion, zag ik alleen maar ambrosia staan. Mijn overgevoeligheid voor dit plantje in zulke getale is duidelijk.  Fijn he als je bij zee woont, veel minder allergenen in de lucht. Het is zoals het is en ik genoot van mijn uitlooprondje en alle vriendelijke mensen. Iedereen zei gedag, met een lach, daar word ik zo blij van.

Bij terugkomst lag mijn gouden medaille klaar op een mooie oranje kussentje. Tilly en Michel mochten de medaille uitreiken. Zelf pakken van het kussentje en omhangen, volgens protocol. Het maakte de gezelligheid er niet minder om.

Met Koos naar de auto wandelen, zonder file en een diner-stop in Leusden terug naar zee.

Beide van een gezellige wedstrijddag mogen genieten. Smaakt naar meer.

Was genieten, een 25km WaterwegRun organiseren en lopen

Met de wedstrijden is het heel dun bezaaid, best lastig als je je atleten goed voor wilt bereiden op de marathon. Mijn gedachten liet ik gaan, de Waterweg kwam langs met zijn mooie fietspad waar de kans op verkeerd lopen heel klein is. Via Garmin kwam ik tot een mooie route van 25 km, autovrij en autoluw. Op het schema gezet; 25km in MT. Om iedereen tegenmoet te komen ook een 20km, (keerpunt bij 9km) en 30km route extra rondje van 5km. Alles als GPX naar de atleten gemaild, kunnen ze via hun horloge de GPX route volgen

De weersvoorspelling was goed, heel goed zelfs met volle zon en 25 graden. Water is dan meer dan nodig. Wie kan ik vragen en waar een waterpost maken? Annette Koorneef wilde met alle liefde de waterpost op 9km en 15km (1 punt) bemannen. Super blij mee.

De dag voor de wedstrijd op de fiets de route rijden met een spuitbus gele waterverf. Pijlen op de punten “spuiten” waar je niet rechtdoor moet. Een klein 30 km gefietst met een stop voor een lunch in de zon en de voeten in de Waterweg. Voldaan vervolgde ik mijn dag. Het enige wat mij zorgen baarde was een zere dikke kaak en wang waar ik vannacht wakker van werd. Dit kan ik nu net niet gebruiken. Deze run wil ik tot een goed einde brengen voor de atleten maar zelf wil ik graag de route ook lopen.

Zondagmorgen vroeg uit de veren. Mijn kaak heel pijnlijk, gezwollen rood en dik. Wat moet ik? Het ontbijt ging er moeilijk in, de kaak wilde niet goed open en kauwen was lastig maar het lukte en 2 boterhammen in te stoppen. Tas op de rug, op de fiets naar Hoek van Holland. De atleten kwamen naar de parkeerplaats, 22 in totaal. Goede opkomst waar ik helemaal blij van werd. Ik had besloten gewoon te starten, onderweg kijken hoe het gaat en daar het tempo en lengte van de route op aan te passen.

De sfeer zat er goed in en met zijn alle naar de start. Eerst een foto maken in de grote zonnestoelen, DE rotonde van Hoek van Holland waar ook onze start was.

Ik verstopte een t-shirt in het gras achter de zonnestoelen, voor het geval dat het niet zou gaan. Groepjes werden gevormd van tempo 3.45 – 3.55 – 4.00 – 4.15 – 4.25 – 4.45 – 5.15 Iedereen op weg en ik sloot aan bij groepje 4.45. Het voelde soepel, de wang `’blubberde” een beetje maar was niet pijnlijk. De zon op het gezicht, beetje wind van opzij en dan genieten van het uitzicht van de waterweg. Tempo ging strak en soepel.

Vele bekende op de racefiets kwamen langszij en vaak werd ik gedag gezegd, altijd leuk. Rond de 9e km de dijk over naar de waterpost. Vreselijk veel dorst en dronk een halve liter water in een teug leeg.

Nog een fles mee maar alleen verder. Ik wilde iets rustiger lopen want de kaak begon wat pijnlijk te worden en de benen stijf. Over de dijk terug naar de Waterweg. Nu kon ik op de stoep lopen, wel fijn met de vele fietsers die met het mooie weer aanwezig waren. De benen bleven net zo stijf, nog niet vervelend wel wat verontrustend. In Maassluis, vlak voor de haven een keerpunt. Langs het metrospoor terug. Het voelde steeds zwaarder en ik was blij dat ik bij de waterpost was. De laatste loper was geweest en ik had Annette gevraagd of ze mij bij het Engelandvaarders huisje wilde brengen, met de auto. Even een paar km minder. Geen probleem en het voordeel was dat we daar weer atleten zagen lopen die veel dorst hadden, 3e waterpost :-). De benen voelde na deze rustperiode beter aan en ik vervolgde mijn weg.

Koos was blij dat hij mij zag lopen en maakte mooie foto’s van me.

De stormvloedkering langs, even met een felle tegenwind de dijk op. Het laatste stuk van de WaterwegRun loopt je bovenop de dijk. langs de StenaLIne. 700 Meter voor het einde hoog lopend op de dijk langs de parkeerplaats waar al vele atleten stonden die hun kilometers gelopen hadden. Ik kreeg een mooie applaus van ze. Dat deed goed want de beentjes waren weer aardig stijf. De finish. Naar de stoelen om mijn t-shirt uit het gras te halen, die had ik gelukkig niet nodig gehad. Op tempo terug naar de parkeerplaats om toch 22 km op het horloge te zien. Gelopen in 1.44.44, best snel eigenlijk.

Napraten, omkleden en vooral genieten van alle tevreden atleten. 25-30km MT, het juiste tempo, het gevoel. Een perfecte run geweest om fysiek en mentaal jezelf te testen.

Met 5-en bleven we over en besloten iets te gaan eten in “het dorp”. Een kaart vol pannenkoeken en we maakte er een pannenkoeken feestje van. Normaal eet ik een pannenkoek in 10 minuten op. Nu duurde het ruim een half uur. Kleine stukjes naar binnen schuiven, het tegenstaan van eten en toch doorgaan. Eten na zo’n inspanning is bijna een must en zonde om zoiets lekkers te laten staan. Het lukte mij om mn bord leeg te eten :-).

Na de gezellige lunch had ik nog een fietstocht van 10km te goed. Zo, dat had ik niet eerder meegemaakt. Zulke zere benen die maar niet verdwenen en ik “harkte” mezelf naar huis. Nog nooit zo blij geweest thuis te zijn. Nu tijd om de MT Run te analyseren en vooral nagenieten van alles.

Niet na te genieten van de kaak. Maandag morgen vroeg, met een nog dikkere kaak naar de huisarts. Een ontstoken oorspeekselklier bleek het te zijn. Speekselsteentje kan daar de oorzaak van zijn. Een week antibiotica moet mij weer de oude Carla maken.

1500meter, hoe voelt dat?

08Jul21; Barendrecht. Donderdagochtend na het ontbijt naar buiten voor een warming-up. de warming-up voor de baanwedstrtijd vanavond rond de klok van 21.30 uur? Het klinkt heel raar, is ook best wel raar maar ik doe het wel. 4,5 km inlopen, wat versnellingen. Ik ga dan voor 5x300m in 66 seconden en 100m pauze. Ze gaan in 65-66 seconden en ze voelen goed. Na het uitlopen dacht ik “De 1500 meter heb ik alvast in 5.28 gelopen” al is het in stukjes 🙂

De dag vloog om en snel was het 19.00 uur, tijd om naar Barendrecht te rijden. Veel atleten van de A-Groep aanwezig, 3 OphorstRunners en vele andere atleten. In gaan lopen met een aantal atleten, wat versnellingen en dan gaan coachen, 9 series met steeds 1,2 of 3 atleten.

Het ging hard, de bekende 1500 meter kuchjes hoorde ik net als vele mooie finish-tijden. Na 1 uur coachen/aanmoedigen kwam mijn serie, de 10e, dichterbij. Snel de WC opzoeken, wat versnellingen en plaats nemen achter de startlijn. Verre van ideaal maar deze keuze maak ik zelf en ben toch meer coach dan atleet. Zie het als de coach die de 1500 meter tussen de bedrijven door loopt, even voelen wat een 1500meter ook weer is.

Nog 1 km te gaan

Start en weg, liep al snel op Richard in en ik was verbaast, ben ik zo snel of hij zo langzaam? Later hoorde ik hem zeggen dat langzaam starten hem veel beter bevalt dan een te snel begin. Bij 400meter raakte k hem kwijt terwijl ik opende in 64 sec 😦 Vanmorgen was het tempotesten op 66 seconden, dus te snel). Ik voelde me krachtig, liep heel erg lekker en genoot van alle aanmoedigingen. Ondertussen zag ik de alteten van me weglopen, ga ik zo langzaam? . Als de klok een 6-4-2-0 liet zien in elke volgende ronde, dan was het goed. Ik zag een 4-8-3 en bij de finish……..5.47.10. Ik schrok daar wel een beetje van en zei: “wat een waardeloze tijd”. Ik had geen zere keel, was niet kapot en wist dat ik niet heel erg mijn best gedaan had. Ik had wel heel lekker gelopen, Is me ook veel waard.

Terug naar de startplek want er was nog een serie te coachen, weer mooie tijden en zere keeltjes. De wedstrijd was voorbij en met vele uit gaan lopen en napraten. Dat is het moment dat je als coach blij bent dat je ook de wedstrijd gelopen hebt, je eigen verhaal buiten alles wat je als coach waargenomen hebt.

Ik weet dat als ik de wedstrijd hard wil maken ik alleen naar zo’n wedstrijd moet gaan, focus op mezelf. Laat mij maar meer coach zijn en even een serie als atleet, dit is veel te mooi om te doen.

Nog 200m te gaan

Terug in het wedstrijdritme

02Jul21, De bar de Burchtloop. Een teamwedstrijd over 2 km door de dorpsstraat van Honselersdijk, Door de nog geldende Corona regels is een wedstrijd alleen op een afgesloten omgeving mogelijk. Uitwijken naar de Olympus atletiekbaan in Naaldwijk was een bijzonder goede zet van de organisatie dorpsfeest Honselersdijk. Met 9 OphorstRunners, 3 teams gemaakt en met zijn alle stukje inlopen.

Grootse plannen werden er gemaakt. Vcor ons team afgesproken om en om 400 meter te lopen in een tempo 90 seconden per ronde. Testen over 100m ging goed, nu voor het echie. Als 3e team, met Annemarie en Linda van start. De meiden op hun snelle Vaporfly schoenen, ik op mijn reactieve wedstrijd schoentjes en zonder ons mooie roze team shirt. Het was in ene zo warm met de volle zon en wilde niet meer dan een topje aan.

Na 1 ronde klokte ik 93 seconden en dat voelde best zwaar.

Op 550 meter nam Annemarie over en het was zoeken naar het tempo. Veel voeten wissel bij mij maar na 100 meter was het tempo goed. Oei 94 seconden, dat was eigenlijk. niet de bedoeling maar mijn benen zeiden dat het goed was. Linda nam over en weer rondje 94. Ik mocht weer op kop, dat loopt toch het lekkerst maar ook ik rondje 94. Wel een regelmatig tempo.

De laatste 250 meter naast elkaar op de finish af, versnellen ging nog en in 7.49 kwamen we over de finish.

Leuk om te weten is dat het Nederlands Record V60 op de 2000m op 7.46 staat. We werden eerste vrouwenteam en mochten het podium op nadat alle teams gelopen hadden. Nu was er ook maar 1 vrouwenteam 🙂

Super leuk, met 3-en daar te staan en bloemen te krijgen met applaus. Het voelde zo ouderwets vertrouwd lekker aan.

Daarna met alle OphorstRunners uitlopen waarbij ik koos voor het viaduct en de snelbinder, leuk vonden de atleten het na hun snelle wedstrijd 🙂

Heerlijke avond gehad, vele mensen gesproken die ik heel lang niet gezien had. Dit mag van mij, en vele andere, regelmatiger gebeuren, Laat het wedstrijd seizoen maar beginnen. Wedstrijdritme opbouwen want dat kan ik wel gebruiken na alle trainingen en trainingen geven + GPX wedstrijd organiseren.

GPX Oranje-koningsdag 10km testloop

Koningsdag 2021, de boeken in als “gelijk aan” koningsdag 2020. We zijn een jaar verder, weten meer van het virus. Wat we weten, het is ook uitgesproken door het RIVM, is dat het buiten 18 maal minder tot besmettingen leidt dan binnen. In 2020 organiseerde ik de SOLO Run Together Koningsloop. Ieder voor zich een 5 km. Opdracht was om tijdens die 5 km een Strava afbeelding te creëren die iets met koningsdag en/of Corona te maken had. Het was een succes, wat een mooie tekeningen kwamen er in Strava naar boven.

Anno 2021, trainen met groepjes van 4 op sportaccommodaties of in aangewezene sport groengebieden. De Broekpolder/ Midden Delfland is zo’n gebied. Veel gedaan met GPX crossen afgelopen periode en voor vandaag een 10 km GPX route uitgezet. De dag ervoor met waterverf wat blauwe pijlen neergezet, om de atleten de goede afslagen te laten nemen in het heetst van de strijd. De A-Groep, C-Groep en OphorstRunners hadden veel zin in een 10km en de opkomst was goed. Na een warming-up, die ik met Marco en Ton deed terug naar de auto. Goede kleding aan, de zon scheen, de wind Oost 2 en 10 graden lieten mij korte broek en singlet aantrekken. De snelste atleten gingen als eerste van start, als deze minimaal 100 meter weg waren, mochten de volgende 4 atleten starten . Ik ging met de groep van Ton, Tim en Annemarie mee maar liep meteen mijn eigen tempo. De benen zijn al sinds de vaccinatie van 5 dgn geleden moe en stijf. Daarbij ben ik ook een groot stuk gras aan het weghalen in de tuin. Geen goede voorbereiding? maakt niet zoveel uit want ik merk als je langer meedraait (36 jaar nu) kan je je mentaal minder opladen, zeker als het geen wedstrijd is. Lekker meedoen is belangrijker en zo vervolgde ik mijn weg.

Genoot van de uitgestrekte weilanden en liep richting Maasland. Een dorp wat echt oud Nederland is, met zijn mooie huisjes en uitgestrekte boerenland. Na het pannenkoeken huis twee maal rechtsaf richting de Foppenplas. Ik zag 5 km op mijn horloge staan en vond het gekozen hogere tempo goed geweest, 21.20 op de 5 km. Het tempo naar beneden en rustiger mijn weg vervolgen. De vogeltjes floten volop hier terwijl de Foppenplas links van mij lag. De hoge brug over, die na ruim een jaar nog steeds voor de helft afgesloten is. Er was een boot tegenaan gevaren, herstellen gaat traag maar hij is open. Een kuiten bijter hoorde ik achteraf van de atleten. De “beklimming” van de dijk om de Broekpolder in te komen was ook een heftige. En ik? ik nam hem met gemak in een tempo van 4.30 per km. Ik zag geen atleet, geen wandelaar, hoe mooi is het om toch met elkaar over eenzelfde parcours te rennen en elkaar niet zien. De zon was sterk en ik kreeg het warm, lekker warm. De laatste 500 meter ging ik Eva voorbij, zij deed met Alex 5 km of lopen of fietsen. Voelt wel lekker om toch nog iemand in te kunnen halen.

De finish was bij het rode fietspad, 43.51 was mijn totale tijd. Tevreden voor vandaag en ik had heerlijk gelopen. Terug naar de manege waar ik de Tea cakes met citroen en bosbessen uit de auto haalde, in het midden op het terrein zette en iedereen, als finish presentje, een uit kon halen.

Ik kleine groepje napraten over de testloop. Handhaving kwam tot twee maal toe voorbij rijden, “voorbij” een teken dat de regels netjes nageleefd werden. Ik wilde uitlopen en deed dat met Stefan. Nog even van de mooie Broekpolder genieten over vele onverharde paden. We liepen nog een deel van het crossparcours, toen tot je enkels in het water, nu kurkdroog :-). Tevreden reed ik terug naar huis om de rest van koningsdag met ˜koos te “vieren”. In de zon want de dag bleef zonnig en warm

GPX halve marathon test

20Mar21; s’Gravenzande

Na het succes van het GPX cross circuit, nu verder naar testlopen op de weg. Kijken of je een goede voorbereiding gehad hebt, wat kan ik op de marathon dit voorjaar? Na wat tekenen en rekenen had ik een mooi parcours gevonden van exact 10,55km lang. Elke 5 km langs de startplaats, handig om daar water of wat je nodig denkt te hebben neer te zetten.

De route om en door het Staelduinse bos

Rondje inlopen van ruim 5 km en daarna kijken wat de beste kleiding is om aan te doen. Ik wilde er een snellere duurloop van maken. Ik had donderdag nog hard getraind, de hooikoorts zit me nog steeds dwars en wist dat ik niet teveel van mezelf moest gaan vergen. Juiste kleding aan, Duo bij Duo ging op weg en ik sloot de rij. Heerlijk in de zon, nagenoeg windstil, gewoon ik en mijn regelmatige ritme.

Begon in 4.38 per km, een tempo wat ik 21.1km vol wist te houden. Na 5 km asfalt, de keien voelen onder je voeten op de Oude Hooislag. Op de een of andere manier raak je uit je ritme. Best fijn om even uit het ritme te gaan, sommige ervaren dit als vervelend. Links lopen zorgde voor minder keitjes en meer bosgrond.

Het pad is 500 meter lang en snel kwam ik weer in de zon, affalt en op naar de volgende ronde, om het 8-ie van het parcours vol te maken. Voor mij is het bekend gebied, heb hier 2 jaar mogen wonen en kwam veel bekende tegen.

De eerste ronde van het totale parcours zat er alweer op, het voelde goed, op de zware ademhaling na. Opvallend genoeg werd de ademhaling op de Haakweg beter en op de Oranje Sluisdijk slechter. Wetende dat de Haakweg dichterbij de zee ligt en zeelucht vaak minder allergenen in de lucht heeft zweven. Deze analyses deed ik terwijl ik solo mijn weg vervolgde. Vooraf had ik berekend dat de snelste mannen van de A-Groep mij in het bos zouden inhalen. Zij op weg naar de finish en ik nog 1 ronde te gaan.

Op het fietspad achter het bos speurde ik de weg af naar de bekende blauwe kleding van de atleten. En zie, ik draaide de Òude Hooislag op en al snel liep Marco achter me met Ton op korte afstand. Daarachter Arthur en Lars sloot de rij van de groep die allemaal in de 1.11 zou lopen. Koos stond daar en ik riep hem een foto te maken met mij op kop en de atleten achter mij :-). Helaas lukte dat niet.

Marco, Ton, Arthur, Lars, alle in de achtervolging, ik loop er net voor.

Terwijl mijn achtervolgers finishte , vervolgde ik mijn laatste rondje. Na zo’n finish en de gelopen tijden die ik hoorde, kreeg ik een enorme boost en huppelde als het ware mijn laatste 5,6 km. Achter het bos was het iets harder gaan waaien maar nog steeds super loopweer. Mijn laatste passage in het bos kreeg ik applaus van atleten van de A-Groep, ze gingen uitlopen. Wat een heerlijk gevoel :-). Mijn tijd stopte op 1.37.24 dat voelde goed en was ook wat ik in gedachten had gehad. Even bijkomen, trui aan en een kleine 3 km met Stefan uitlopen, door het bos nu. Met een totaal van 31 km tevreden aan de warme chocolade melk en eigen gebakken cake van Ton.

Het was een perfecte test geweest, de atleten verkeren in goede vorm, ik loop lekker mee. Op naar een periode van meer mooie tijden en voor mij zonder allergenen.

De 8e, alweer laatste GPX cross.

13Mar21; Het Breede water, Voornse duinen.

De 8e GPX cross heb ik het NK van de GPX crossen genoemd. Het NK cross zou in deze periode gelopen worden. Met de opbouw voor de eerste periode heb ik al deze wedstrijden als doel meegenomen. Via GPX is alles goed te organiseren. Vandaag dus in Rockanje. Auto geparkeerd, schoenen vast gemaakt en daar ging ik met wat mede atleten op afstand. De route in mijn Garmin voor een verkenningsronde. Kleine markeringen gemaakt, de ronde van 6 km was een goede warming up geworden. Ik had het erg warm na de warming-up. Korte broek, t-shirt en singlet vond ik voldoende kleding voor vandaag. Steeds ging er een duo of Solo loper van start. Ik ging Solo, door de pollen benauwdheid had ik genoeg aan mezelf.

Net na de start, zie, het t-shirt is nog aan

Op gevoel en zeker in het begin niet te gek doen. De omgeving is zo mooi en ik wilde gewoon genieten van de natuur. Op 4 km, net na een strook van 200 meter blubber plassen, zat mijn t-shirt me danig in de weg. Hoe zal ik dit shirt nu uitdoen? Lopende was een beetje gevaarlijk met alle bochten, putten, klimmetjes en afdalingen. Stoppen leek mij het beste, zet je je horloge op stop en doe het t-shirt uit, singlet weer aan. Horloge aan en ik vervolgde mijn cross. Het gaat om de tijd, je loopt solo en geen echte wedstrijd. Dan mag je de tijd best even stilzetten 🙂 Op 6 km stond Koos foto’s te maken een ik gooide het t-shirt naar hem toe (zie de foto serie).

Het lopen aan korte broek en dunne singlet voelde veel beter.

Naarmate de km’s vorderde ging de ademhaling iets beter aanvoelen. Op 9 km een haakse bocht naar links en het pad naar de finish was ingeslagen. Heuvel af en de snelheid ging omhoog. Na het klaphek een strook gras / blubber en dan….. de 10km lijn.

Finish van ons eigen NK in 47.53. Mijn stem was door de pollen nagenoeg verdwenen. Voor mij een teken dat het echt te benauwd geweest was. Er was hard gelopen door de aanwezige atleten. mooie strijd voor de beste plek in het totale circuit. Leuk om de onderlinge strijd te zien. Solo en toch een gezamenlijk doel.

Richting de finish

Iets meer kleding aan om een rondje uit te lopen. Er lag veel water en daar stonden we, op een heuvel omringd door water. Gelukkig was er een heel smal pad en na 5 km waren we weer terug bij de auto. Mijn vieze blubber schoenen uit, droge sokken en schoenen aandoen. Met een goed gevoel van een mooie afsluitende cross naar huis. De atleten hebben nog tot 2 april de tijd om de GPX crossen te lopen, alles voor de mooiste tijd = meeste punten maar ook een totaal van 5 crossen om mee te kunnen doen.

Overzicht van alle GPX crossen. Westduinpark – Broekpolder – Paddenpad – Strandloop HvHolland – Staelduinse bos – Voornse duinen – Puinduinen – Breede water Rockanje.

De 7e GPX cross, Klimmen in de Puinduinen

27Feb21;De Puinduinen Kijkduin

De 7e GPX cross werd op de 27e gelanceerd. Vanuit huis liep ik in, slechts 5 km tot het plekje waar de start en finish was van de GPX route. De benen zwabberde, de zuurstof moest ik uit mijn tenen halen. Jeetje wat een hoge pollen concentratie was er vroeg in de morgen aanwezig. Na een verkenningsrondje wist ik, lopen op de ademhaling en niet sneller. Lekker solo ipv als duo van start en echter mijn cross lopen

Naar beneden loopt altijd lekker, de ochtend dauw hangt aan de draden tussen de paaltjes
De 2e ronde, balen dat ik niet kon doen wat ik wilde, knallen. Probeerde er wel zoveel mogelijk van te genieten.
Hier komt Linda, die kan waanzinnig klimmen, ij voorbij. Laten gaan, genoeg aan mezelf
Door de graskant, stukje vlak en langs het prachtige riet. Nog 2 maal klimmen en dan zit de 9 km er alweer op.
Naar het eindpunt, blij dat ik het gelopen heb. Tijd viel me nog niet helemaal tegen. 41.52

Het pollen probleem komt helaas elk jaar weer terug. Elk jaar hoop ik er overheen gegroeid te zijn. Ook in 2021is dit weer niet gelukt. Ach het wordt vanzelf april en dan kan ik weer vrij ademhalen. Ondertussen is het genieten van de prestaties die de deelnemende atleten neerzetten. Steeds weer uitslagen die binnen komen. Op naar de finale en wie heeft de 5 beste crossen gelopen GPX cross circuit 2020 / 2021

De 6e GPX cross door de Voornse duinen.

Op 6 februari 2021 lanceerde ik de volgende cross voor het GPX cross circuit. Dit maal bracht het de atleten , en mezelf, naar Rockanje. Met Rob, die in Hellevoetsluis woont, de cross uitgezet, aangepast, als test gelopen, kleine verandering en toen…. klaar voor gebruik.

Om 9.15 uur parkeerde ik de auto op de grote parkeerplaats in Rockanje. Koos was mee, hij wilde foto’s maken van de atleten. De atleten die meteen na de lancering de GPX route zouden lopen. Koos volgde de route via Google Maps zodat hij wist waar wij zouden lopen. Ik zette mijn Garmin aan en volgde de blauwe lijn naar de start. De start was aan de voet van de duinen. Eerst maar eens een verkenningsronde lopen. Het was geen ingewikkelde route maar een paar markeringen waren wel handig. Terug bij de start had ik het warm en besloot dat 1 dun shirt voldoende was. Als duo ging ik met Thomas van start. Bijna verticaal omhoog bij het beklimmen van de duinen, 350 meter door het losse duinzand ploeteren. Linksaf en de echte ronde was begonnen.

Dit stukje bos doet mij ook nu weer denken aan het donkere bos van Harry Potter. De zwarte boomstammen en takken, de donkere ondergrond, een naargeestig toverbos. Ondertussen moest ik erg opletten, grote blubberplassen door, zonder uit te glijden. Vieze voeten was geen probleem, vallen wel. Maar ik was de blubber voorbij, liet het enge bos achter mij en liep door de duinen.

Prachtig landschap met duinmeertjes waar je vlak langs moest. Kleine duintjes op en af welke van zand waren of een laagje gras met mos. Twee kilometer lang mocht ik rennen over de “prairie”. Daarna kwam het bos weer, niet zo donker in het eerste deel. Wel opletten voor lage bomen, wortels die boven de grond groeide en takken die uitstaken. In ene een aanvaring met een tak. Hij boorde in mijn bovenarm, zo dat voelde ik wel. Kreeg het idee dat ik aan een sateestokje geregen werd. Het bos werd donkerde, rende een heuveltje af en daar stond ook in oog met de fotograaf :-). He Koos, leuk dat je er ook bent, mooie plaatjes zullen dat worden.

De tweede ronde, Thomas wist de weg en hij ging ervan door, ik solo in mijn eigen super regelmatige tempo verder. Het ging snel, ik liep heerlijk en bij het ingaan van de derde ronde vond ik het jammer, heel jammer dat het alweer de laatste ronde was.

Het zat erop en ik sloeg linksaf, het losse zand in en het duin op. 350 meter afzien en dan de finishpaal. 49.38 stond er op mijn horloge. Heel tevreden met de tijd maar nog meer met mijn constante tempo. Echt op de seconden liep ik de ronde in dezelfde tijd, 15.08. Na de finish op zoek naar mijn tas die ik ingegraven had. Snel twee extra laagjes kleding aan om het niet echt koud te krijgen. Daarna langs de vloedlijn, gezellig kletsend met een atleet terug naar de auto. Blij met een take away koffie, napraten met hen die ook een koffie gehaald hadden. Daarna voldaan naar huis. Voldaan omdat er veel atleten heel blij waren met deze mooie cross. Voor mezelf, gewoon omdat crossen heel erg leuk is.

De 5e GPX cross lopen in mijn oude achtertuin

16Januari, de lancering van de 5e GPX cross. Een route van 9,6 km door het Staelduinse bos. Drie ronde uitgezet om het niet al te ingewikkeld te maken. De GPX had ik de week ervoor rondgestuurd en een beschrijving hoe je via Google Maps de GPX kan importeren en zo via je telefoon de route kan volgen. Om de atleten echt GPX leren te gebruiken, inlopen met de route en zelf markeringen maken op de punten die in je ogen cruciaal zijn.

Om 9.30 uur ging ik van start voor een inloop ronde, de atleten die er waren konden mij volgen, als duo en op afstand. Voor mij was het een makkie, na het uitzetten, controle loopjes doen was het juist lopen voor mij nu appeltje eitje. Het was koud, gevoel -3, maar ik wilde niet de fout maken om het te warm te krijgen, zoals op oudjaarsdag. Odlo shirt aan en t-shirtje moest voldoende zijn, en een legging natuurlijk :-). De duo’s mochten met 50 meter afstand met een volgend duo vertrekken, ik ging voor solo. Ronde 1 was begonnen. Door het bos rennen is zo fijn. De kleine hoogteverschillen in de bos zijn er ongekend veel en zonder dat je er erg in hebt voel je de zwaarte van deze cross. Een klim na 500 meter, je loopt hier de bunkers op, bedekt onder bosgrond merk je niet dat je op beton loopt. Een smal pad volgde met boomstammen om overheen te springen, wortels, in grote getallen die het hardlopen een stukje onmogelijk maakte, ik ging wandelen om niet op mijn gezicht in het zand te belanden. De heuvel af maar zie, de volgende klim kondigde zich al aan. Een hoge smalle heuvel op en af rennen. Hierna volgde een stuk vlakke ondergrond. Het was zo vlak, de boswachter had

de dag ervoor alle blubber van het pad gehaald, dat vond ik heel jammer, de blubber uitdaging weg. In ene was daar weer het echte bospad met de kleine hoogte verschillen.

Stukje oude Hooislag en weer verdween je in het kale, nog niet met groene bladeren dichtgegroeide bos. Dit is het mooiste stuk van het bos, slinger de slang tussen de bomen door. Even uitkijken halverwege dit pad, 2 ronde palen, ingegraven in de grond, het laatste stukje boven de grond, kunnen je laten glijden, struikelen of enkels verzwikken. (Deze palen, vertel ik de mensen die op dat moment bij mij zijn, is een souvenier uit de 2e wereldoorlog is, de lorrie van de soldaten reed hier overheen 🙂 )

Ondertussen rende ik door en was op een lang recht pad aangekomen. 400 meter later naar rechts, langs een hele grote boom die ze na jaren eindelijk ik stukken gezaagd hebben. Lastig stukje om de route te onthouden, rechts, links, rechts binnen 10 meter.

Kleine heuveltjes en dan een hoge heuvel over met aan de horizon de kassen van het Westland. Rechtsaf een open stuk grasland over. Langs de inrit van bezoekerscentrum op weg naar de laatste heuvel. Mooie glooiende aanloop, stijle beklimming en goede afdaling waar je met grote pas vanaf kon rennen. De Oude Hooislag, stukje naar links en dan tegenover de Peppellaan het bos weer in. De 2e ronde was begonnen. Ronde 1 met een lengte van 3,2km ging in 15.14. Tijdens de 2e ronde

merkte ik wel dat ik de klimmetjes iets rustiger moest doen om zo de rest van het parcours op een aangenamere manier te kunnen lopen. De 2e ronde ging in 15.32 en de laatste ronde in 15.31. De laatste ronde ging steeds lekkerder en voor mijn gevoel had ik nog wel een half uur door kunnen gaan.

Eindtijd was 46.21 een heel tevreden. Het was erg koud aan het worden maar toch wilde ik de atleten die deze ochtend gestart waren aanmoedigen. Twee hadden een lusje teveel gelopen, 2 een lusje te weinig. Het bos was best lastig voor een GPX route. Twee ronden verkennen en wat takken ter markering neerleggen is handig om uiteindelijk de route in ene te kunnen lopen. Mijn handen waren erg koud en ik liep uit naar mijn oude huisje waar der fiets stond te wachten. Goed aangekleed, voor de wind en de sneeuw uit, naar huis. Daar wacht een heerlijke pan erwtensoep. Echt erwtensoep weer, nu ook de sneeuw langzaam begon te vallen en de wereld wit kleurde. Lekker soepie