Voor het eerst de Bruggenloop, met hindernissen :-)

Veel over gehoord en nooit gelopen, de druk bezette Bruggenloopin Rotterdam. Waarom niet? zou je zeggen. Te druk, verdwalen tussen wedstrijdsecretariaat, kleedkamer, toilet en de start. Anno 2019 kregen de OphorstRunners via sponsor Agium een gratis startnummer, wat doe je dan, ja zeggen en met de groep naar Rotterdam gaan. Kom doe eens gek en accepteer het nummer. OPhorstrunners Bruggenloop

Laat ik me nu 6 dgn voor de bruggenloop, met  mijn twee voorste kronen  mijn lip  doorboren na een val, waarbij mijn gezicht de klap opving.  Ben niet snel bang maar dacht echt dat ik dood zou bloeden. Het bloed spoot letterlijk uit mijn lip, slagaderbloeding (Dit vertelde de tandarts mij zojuist)  Na de 3e bloeding mocht ik eindelijk naar de centrale huisartsenpost. In paniek kwam ik binnen met de mededeling dat ik echt dood aan het bloeden was. Theedoek, doordrengt met bloed,  deze voor mijn mond houdend. Het was de 8e theedoek op dat moment. Denk dat ik echte paniek-ogen had op het moment van binnenkomen en vertellen aan de assistente. ” Ga eerst eens rustig zitten” en ze loodste me naar de behandeltafel.  ” Oei het is een spuitertje”,  zei ze toen de theedoek van mijn gezicht gehaald werd en het bloed met een straal richting het plafond spoot. Als O.K. verpleegster pakte ze de lip op de juiste manier vast en na 10 minuten leek het bloeden gestopt te zijn.  Het moest  wel gehecht worden, te grote wond en het mocht niet weer gaan bloeden. Heel stil bleef ik zitten tijdens de autorit van Naaldwijk naar Delft. Blij dat het niet weer was gaan bloeden en veilig in Delft aankwamen. Röntgenfoto, om te kijken of er niet een stukje tand in mn lip was gekomen, twee hechtingen erin en een tetanus injectie. Om 3.00 uur stapte we in ons bed. Ik had er een onvergetelijke en lange verjaardag van gemaakt 🙂

Op dinsdag weer wat gaan fietsen en zo training gegeven, lopen durfde ik echt nog niet, mocht wel had de EHBO dokter mij verteld.  Na de training op taart voor mijn verjaardag getrakteerd. Eten lukt me niet, drinken met een rietje en genoot van de atleten die de taarten op aten.

5C66E3AB-FDF5-4A04-8C5C-4CDFEB371129

Bloemen van mijn Top A-Groep atleten, voor mijn verjaardag

Op donderdag naar de training gaan hardlopen, moet toch even testen of dat weer ging Dat lukte  en ik maakte die avond 21 rustige km’s.

Vrijdag en zaterdag fietsen, zondag is dan de Bruggenloop. Besloten te starten en te finishen, het stuk ertussen zo verstandig mogelijk op te vullen. Na de start vlogen de atleten en bekende me voorbij, aanmoedigingen maar ook opmerkingen om mee te gaan. Nee, eigen race, eigen gevoel en vooral lekker lopend deze wedstrijd beleven. Na de Erasmusbrug zat de ademhaling hoog en nam nog meer gas terug. Daarna ging het lopen echt lekker. Nog meer bekende vrouwen die normaal achter mij zitten, gingen voorbij. Zij verbaast en ik denkend, laat maar gaan, het is goed. De van Brienenoordbrug  pakte ik met gemak. Na 12 km kwam de wind vol tegen, kostte me veel moeite en zat weer hoog in de ademhaling. Dan merk je dat je veel bloed verloren bent. de rode bloedlichaampjes (zuurstof-transporters) zijn nog niet op niveau terug.

Bruggenloop 2019De finish in 1.04.04. Maakte me dat blij???? Diep in het hart niet maar voor vandaag wel. Ik kan met een goed gevoel terug kijken op deze drukke maar leuke wedstrijd, lekker gelopen en ik was erbij :-).

Daar waar ik graag train, nu als wedstrijd

Het strand, een plek waar ik graag loop. Dwalend langs de vloedlijn.tijdens mijn lange duurlopen. Binnen 2,5 km loop ik van mijn huis naar de zee, blij met zo’n mooi trainingsgebied als achtertuin. Vandaag de halve van Monster, genaamd: een monster van een tocht.  Voor vandaag 2 uur na hoog water en de wind, Oost 4, in de rug.  Klinkt niet als een monster, we gaan het meemaken. Het startschot viel en de atleten zette zich in beweging. Ik liep in een grote groep. Beetje onrustig zoekende naar het juiste tempo. Ik had 1 doel, dicht achter de Mannen ruggen blijven.

De koude wind was hard tegen en wilde in het begin zo min mogelijk energie verspillen. Kijkduin, keerpunt en het strand ipv asfalt. De mannen die voor me liepen was ik kwijt. Ze gingen te hard naar mijn zin. De ademhaling was nog niet optimaal,  20% kom ik nog tekort om in te ademen. Het losse zand naar de vloedlijn, even hard zand maar daar was de beruchte zandmotor, los zand, ribbeltjes zand, duintjes en zoeken naar de kortste weg. Ik koos verkeerd en stond voor het binnenmeer. Links erom heen gelopen en via pittige duintjes kon ik de vloedlijn onderscheiden, snel erheen. 9B93FA08-8E94-4439-A19E-56ADE4A55E55Zo liep ik lekker door. Soms met een atleet maar meest alleen. Bij Hoek van Holland tegen de oh zo losse zandduinen op, altijd zwaar. Slokje water en ik vervolgde de weg via het Noordlandse pad. Dit om de wedstrijd 21,1km te maken, het is echt een blokje om:-)  Draaide naar rechts, een klim tegen het duinfietspad op en dan  de wind vol tegen met de bijbehorende kou. Via het duinpad mocht ik de weg naar de finish  vervolgen.

Die wind, dat was knokken. Weet je wat zo raar was, normaal krijg je het van tegen de wind inlopen warm. Nu voelde ik de benen, armen en handen kouder en kouder worden. Ik bleef lekker beuken, zeker als ik een paar mannen in kon halen :-). Zo liep ik met groot genot naar de finishlijn, als eerste vrouw mocht ik deze passeren. 1.33.54 Werd de eindtijd, deze tijd viel me niet eens tegen. Ik had de hele weg niet op mijn horloge gekeken, zo had ik echt op mijn gevoel te kunnen lopen.  Gaaf om eerste vrouw te worden in je eigen Westland.  Gauw naar binnen, warme kleding aan en naar buiten voor de cooling down. Ik had het door het nakletsen erg koud gekregen, nu wilde ik de cooling down als een  een soort van warming-up gebruiken. Dat lukte en 4 km later had ik het heerlijk warm. De prijsuitreiking  was goed met vele prijzen en de verloting van de fiets. Ik mocht 2 maal het podium op. Voor de 1e  vrouw overall  en de 1e V45+ Twee maal een prachtige orchidee en applaus, dat blijft zo fijn. De fiets ging aan mijn neus voorbij.

Was tevreden maar ook weer niet helemaal, de benauwdheid wordt minder, die laatste 20% moet ook weg. De reden dat ik na zo’n wedstrijd weer schor ben, het bewijs van TE veel moet adem halen. Nu op naar 100% vrije ademhaling. De komende 24 uur rust voor de longen en benen. Hebben zich toch aardig moeten uitsloven 🙂

15km met een verkeerde wegwijzer :-(

10Nov19; 15km Klaverbladloop Zoetermeer

201911102P1A5203

Zij aan zij met Jia-Lian tijdens de eerste 6 km van de wedstrijd, het liep lekker ondanks dat ik het nog steeds benauwd heb

201911102P1A5212

Volle concentratie, ik had Koos niet in de gaten tijdens het maken van deze foto

201911102P1A5212_crop

Focus op de vloer, altijd, omdat ik zo makkelijk struikel :-). Eenmaal in het groengebied ging het mis.  Op 6 km werd ik linksaf gestuurd. Op een gegeven moment vond ik het raar dat ik de ademhaling van Jia-Lian niet meer hoorde, ik versnel toch niet?. Keek om en zag ze op de dijk lopen. Krijg nou de hik, wat gebeurd hier? Een vloek van mijn kant, ik was boos met dit gebeuren. Ze hadden niet eens geroepen dat ik verkeer liep. Omdraaien en proberen het gat te dichten. Door de benauwdheid (allergenen in de lucht is een ramp voor mij) voelde ik dat ik dat niet moest doen. Nog een sta stil baal en reset mezelf moment, na 15 seconden weer door gegaan. (in totaal had ik 30 seconden verloren) Tot 10km bleef het lastig en daarna ging ik weer lekker draaien. 

201911102P1A5229

De laatste km, op weg naar de atletiekbaan

201911102P1A5236

De power zit er nog goed in, de man in het blauw achter me, mocht mij niet voorbij 😉

201911102P1A5240

Naar de finish, versnelling om onder de 1.02 te blijven, helaas 1.02.01. Zegt de speaker, Zo, Carla Ophorst is ook eindelijk binnen, zou je hem niet :-). Hij moest eens weten van al mijn hindernissen onderweg

D73F75AC-A2DC-438D-BAD9-C884EE48486C

Derde vrouw, doordat de  laatste 5 km de power in het lijf kwam, blij met deze race.

57420173-934F-429F-8409-4FB0E09532E4

En dan, deze prachtige bloemen, wordt je. nog meer blij van.

Het was niet veel maar het was wel iets.

Sinds oktober geef ik sportlessen en kooklessen op een basisschool. Hoe fijn is het om met kinderen te mogen werken, je hobby’s als werk te mogen uitoefenen.  Ik ben een gezegend mens en weet mijn tijd altijd goed in te vullen. Maar met dit werken kan ik een steentje bijdragen aan de maatschappij, dat voelt heel goed. Als je op school werkt, draai je de vakanties mee en zo kreeg ik na 3 werkweken alweer een volle week vakantie.

IMG_2407Ons huis in na een jaar klussen bijna klaar, de schuur stond nog op de lijst. Nieuwe stellingkast halen, oude eruit slopen en bouwen maar. Niet alledaagse bewegingen waren voelbaar de dagen daarna.  Ook de vloer moest nog geverfd worden, op de knieën en verven maar. Beton zuigt vreselijk en na 3 maal verven, lees 3 dgn ivm droogtijd, was de vloer klaar.

IMG_2555Het was donderdag, trainingsavond. Tijdens het lopen voelde ik vele spieren als een boog gespannen staan, rustig aan Carla. Een wolkbreuk liet mij als coach aanwijzingen geven vanuit ” het bushokje”.   Als coach sta je op een droog plekje langs de atletiekbaan. Niet fijn, je krijgt het koud en de medelijden met de atleten die doorweekt over een atletiekbaan rennen, die langzaam veranderde in een zwembad, steekt me. Tijdens het uitlopen werd het droog en ik weer warm.   Op vrijdag voelde ik me niet 100%,  de dag met klusjes vullen laat je niets voelen. Zaterdag, de 10km van Gorinchem staat op mijn lijstje. Een goede 10km is er nog niet gelopen in 2019, vandaag doen?  Op naar Gorinchem, gevoel was niet optimaal. Mijn stelling; niet proberen is niets 🙂 kwam boven drijven.  Ingeschreven en inlopen. De volle zon, 20 graden en een harde zuid wester, mijn ademhaling was heel slecht. De versnellingen voelde dramatisch, was uitgeput na 100 meter.

76682073_425746398126814_2964732301415546880_n

Inlopen met Petra Sloots

Nu was de ademhaling de hele week al moeizaam, alsof de ambrosia pollen in de lucht hingen (pollenradar geeft 0% aan, ik voel 100% ) De start, beetje twijfel, zal ik wel, zal ik niet. Ook hier klinkt de stelling; niet proberen is niets. Van start, 4 minuten per kilometer beginnen en dan aan het einde zien wat er nog in zit. Iedereen vloog over mij heen een ik opende in 3.58, top. De wind vol tegen, een brug over en mijn tong hing op mijn hielen, jeetje mina, zo voel je je echt oud. Groepje atleten opgezocht om zo samen wat afleiding te krijgen en wind te breken. De loop ronde, nee heen en weer parcours was een verre van uitdaging.  De km’s onder de schoenen door laten gaan was het enige. Na 5,5 km het keerpunt, voor de wind nu. Dit voelde iets beter aan terwijl het zweet van mijn lijf gutste. Ik haalde Petra in en daarna Anne ??????? voelden die zich ook zo rot?  Anne bleef in het zuigje hangen om de laatste km wat aan te zetten. Ik had daar geen zin in, mijn hoofd gonsde van de hitte. Gezond finishen was het belangrijkste. Ik finishte en zag 41.18 :-(. Wat een drama tijd maar klopte wel bij mijn gevoel. Werd nog 3e overall en 1e V45+, zo slecht is dat ook weer niet, pleister op den wonde. Uitlopen, zware bovenbenen, 4 km gelopen om het een beetje soepel te maken.

74527622_425746414793479_871512747701960704_nPrijsuitreiking, kijk dat maakt het leuk en een goede afsluiter. Blij te horen dat 90% van de atleten hetzelfde ervaren hadden als ik ervaren had .  Het was niet alleen de klus vakantie week, de zorgen om mijn zieke vadertje en op moment van schrijven een zere keel te hebben en snotverkouden. Het was vooral de benauwde warme en stormachtige omstandigheden. Vergeten we deze 10km snel, nee, dit hoort er gewoon bij. Als het maar niet teveel voor gaat komen :-). En je ziet; Niet proberen is niets.  Het was niet veel maar het was wel iets 🙂

Portret juli 2019

Nat, natter, het natst. Breda zoals ik Breda niet ken

06Oct19, Singelloop Breda.
Breda een wedstrijd van de Brabantse gezelligheid. Een stad vol mensen die je letterlijk naar de finish schreeuwen. Dit jaar maakte we deel uit van het Agium/ OphorstRunners team op de halve marathon.
De week voorafgaande aan Breda, maakte ik mij (te) druk om de dingen goed geregeld te krijgen voor mijn atleten. Op zondag bleek dat inderdaad top te zijn, blij daarom.
Als je vader van 89 jaar een tia krijgt, met als bijkomstigheid last van een DeLier, is dat verre van leuk. Onrustig is hij vooral in de nacht, besloten om met de 5 kinderen, in afspraak, bij hem te slapen, op het gemak te stellen. Van donderdag op vrijdag was het mijn beurt. Het was een vrij goede nacht maar je slaapt niet echt, meer wakende slapen. Op vrijdag voelde ik me niet zoals andere dagen en lag die avond vroeg op bed en sliep heeeeeel diep.
Dan is het zondag, Breda, de regen komt gestaagd uit de lucht. Vol goede moed naar Breda. De auto stond op 1 km van de verzamelplek. Daar werden we goed ontvangen, alles goed geregeld en na wat regenbestendige kleding aangetrokken te hebben, in gaan lopen met een aantal atleten. Na 2,5 km terug, de regen bleef en wat is nu verstandig om aan te trekken. Een zweethemd onder mijn singlet, vet op de benen en armen, poncho aan en naar het startvak. Wist me in het eerste vak te krijgen (business was het tweede vak, een wedstrijdpopen mag voorin vond ik 🙂
De start was goed, goed weg, tegelijkertijd begon het harder te regenen. Carla_Breda_1_20191006-2P1A4181Na 2 km was de wind tegen, jeetje wat een koude armen kreeg ik, had meteen geen zin meer. De tussentijden verbaasde mij, die waren snel en de benen voelde goed, nu het hoofd nog:-). Lange lussen maakte we, beetje overzicht van de wedstrijd houden. Klinkertjes, koppelstones en asfalt.

Carla_Breda_2_20191006-2P1A4184Lopen op de asfaltweg was glibberig, als ik op het rode fietspad asfalt ging lopen, was het glibberige weg, beter. We liepen richting het 10km punt, de kleedgelegenheid aan de linkerkant. Ik zag veel atleten uitstappen, op weg naar een droge ruimte.

Carla_Breda_3_20191006-2P1A4195Ik was bijna gestopt, ook naar de warme droge ruimte. Een stem in mijn hoofd zei dat ik dat niet kon maken tegenover mijn atleten. Loop dan maar rustig verder maar loop hem wel uit. Ik luisterde naar die stem. Je zag de snelheid per km “instorten” en mij doorlopen. Even werd het droog, even werd het lekkerder lopen. Rond 16 km begon het weer te stortregenen. De kuiten voelde stram, mijn rechter lies begon te trekken. Nog iets langzamer dan maar. En ondertussen zag ik geen of heel weinig toeschouwers, Breda was uitgestorven. Ik gaf ze geen ongelijk, Thuis bij de kachel was het beste wat je kon doen vandaag. 19km, he he, ik was er bijna. Nog 2 km lange brede stille wegen en dan het centrum in. Glibberende keitjes, de klok met een tijd waar ik niet blij van kon worden maar ook niet de moeite nam om onder de 1.31 te finishen.
Carla_Breda_4_20191006-2P1A4249 1.31.02 werd de eindtijd, ook nog 3e V45+ (wat later bleek, ik niet als wedstrijdloper ingeschreven was, wel mijn licentienummer opgegeven had en al 35 jaar wedstrijd atlete ben 😦 ) beetje jammer. Je stopt en meteen trekt de kou door je hele lijf, dribbelen op zoek naar de kleedruimte, dat viel niet mee, lopende door een voor jou onbekend park. Tas gevonden en zo snel mogelijk alle natte zooi uit en lekkere warme kleding aan. De atleten hadden top gelopen, de een na andere PR, dat maakte mij heel blij. Met het Agium/OphorstRunners team wonnen we de eerste prijs, het podium op, medaille, bloemen, gaaf.
IMG_2490
Kijk, dit alles maakte het toch wel een heel bijzondere en leuke dag. Alleen de wedstrijd was een tegenvaller, verder alleen maar meevallers. Je denkt maar zo, het kan niet elke week feest zijn met het lopen van een goede wedstrijd en goed weer. en die onrustige week vooraf gaande aan Breda is niet goed voor het mentale deel. Op naar beter. IMG_2491

Geuzenloop, 3e jaar op rij naar winst

Geuzenloop Zoetermeer, derde jaar op rij. Steeds kan ik de finaleloop in s’Gravenzande op zaterdag niet meedoen, Heb die zaterdag  cursus op Papendal. Daar spotte ik deze paddestoel van kabouter Prikkebeen 🙂
IMG_2456.JPG
De Geuzenloop op de zondag erna, is een heel mooi alternatief.
Gisteren zag het er slecht uit met heel veel regen die voorspeld werd. Bij het opstaan oogde het wat vriendelijker, een blik op de voorspellingen deden mij besluiten naar Zoetermeer af te reizen. Inlopen voelde goed, had het zelfs wat warm. Naar de start in singlet en korte broek, meer was echt niet nodig, mits de regendruppels hoog in de lucht bleven. De start, pal tegen de wind in en ik plakte me vast aan het groepje voor mij. Het tempo lag net iets te hoog dan dat ik wilde, maart even slim lopen  nu.
71557531_913128229065218_7788657285575737344_o.jpgEr liep, een voor mij onbekende vrouw, in het groepje, op 4 km heb ik ze laten gaan. In mijn eigen tempo verder, voelde lekkerder en die vrouw, ach misschien ga ik er later in de wedstrijd wel overheen. Ze liep zwaar, voorovergebogen, het zag er zwoegend uit. Ik voelde mij daarentegen, ontspannen en soepel lopende mijn km’s maken.
fullsizeoutput_27b3Het park door waar het asfalt slecht was, grote putten , opletten geblazen. Slingerende paden door het groen, blaadjes die het glibberig maakte maar oh zo mooi. Na een klein lusje zag ik de vrouw voor me het moeilijker krijgen. Langzaam liep ik op haar in en toen, eroverheen. De man die bij me liep, stak triomfantelijk zijn duim omhoog. Was zo leuk om te zien. Het tempo even wat hoger houden om het mentale tikje te versterken. Langzaam hoorde ik haar voetstappen niet meer, top. Onder de A12 door richting golfterrein. Een hele lange rechte weg, wind in de rug, super benen. Ik zag Patrick op kop lopen die, op het moment ik net onder de brug doorgelopen was, hij de brug overging. Een schreeuw deed hem opkijken. Even zwaaien naar elkaar. De voorfietser  vond het knap dat ik iemand vanaf die afstand kon herkennen  Als je  atleten langer meemaakt worden ze  verraden door de  loophouding. Draaien en nu 1,5 km de wind pal tegen. Snelheid zakte maar het goede krachtige gevoel bleef. De prachtige brug over en daarna het Westerpark in. Raar maar ik voelde me sterker en sterker worden. Haalde mannen in die mij op 4 km voorbij gegaan waren. Ook mijn meeloper kon niet meer volgen en de laatste 2 km denderde ik door. Finish, top gevoel en met 1.28.47 was ik heel blij. Gewoon omdat de benen zo goed voelde, het lopen zo makkelijk ging. Uitlopen met Patrick, ook hij had gewonnen. Na het uitlopen richting de prijsuitreiking, dit keer binnen door de regen die zo nu en dan hard naar beneden kwam.
fullsizeoutput_27b7Mooie bloemen, een ware huldiging maakte ze ervan. Nog even nakletsen om daarna voldaan naar het Westland terug te rijden. 
fullsizeoutput_27bc

Oostland halve marathon, elk jaar weer een verrassing

Voor de zevende maal werd de Halve van Oostland gehouden, voor de vijfde maal zou ik eraan deelnemen.  Een atleet heeft altijd iets voorafgaande aan de wedstrijd maar vandaag had ik echt een zere keel. Nu loop je niet met je keel maar met je benen, duimen dat het virus niet de benen zou aandoen. Inlopen ging wel oké, beetje benauwd.

IMG_2341De start ging heel goed en ik voelde dat het een goede race ging worden. Op 500 meter na de start, op kop van een grote groep mannen, moedigde een groep toeschouwers ons aan. In ene de stem van een klein kind, die goed hoorbaar zei: “he, er loopt ook een oma mee”. De hele groep barstte in lachen uit. Die kleine had wel gelijk, ik ben oma, ik ben 60jaar maar voel me, zeker als ik hardloop met zo’n grote groep jonge mannen achter mij aan, 25 jaar. was kleine confrontatie :-).  We vervolgde onze weg, het groen van Oostland in. vele viaducten moesten we door om van de ene groene zone naar de andere te lopen. Bekend stuk in Berkel, het is een nagemaakt stukje grachtenweg van Delft. Elk jaar geniet  ik van lopen door deze straat, elk jaar worden de kindertjes groter en nu stonden ze hard aan te moedigen, super. Oud Berkel door en dan een beklimming, de groene wal naast de HSL op. Ik liep in een gezellige groep en maakte er een spelletje van om zoveel mogelijk af te snijden. Dan moest je wel over een hobbelig grasveld, oppassen voor putten en bulten maar die paar meter had je weer :-). Het tempo van 4.10 , wat ik vooraf in gedachten had, werd stabiel gelopen.  Een nieuw stuk in het parcours, huizen maakte plaats voor groen, door de weilanden ergens tussen Berkel, Pijnacker en Berschenhoek. Rond de 15km zag ik in mijn ooghoeken iets in oranje achter mij, mhhhh een vrouw?. Ik liep in tweede positie en wilde dat graag zo houden. Ja hoor, ik kreeg gezelschap van Moniek, ze heeft me al een paar keer geslagen dit jaar, nu niet :-).  De buitenkant van mijn kuiten waren vanaf drie kilometer al wat stram. Had vooraf getwijfeld, wel mn ON schoenen aan met hieldrop van 5mm, een week na de 10EM? Of verstandig kiezen voor de Mizuno?  De versnelling op ON voelde zoveel beter en besloot het risico te nemen. Al snel voelde ik dat het toch niet de meest verstandige keuze was geweest,  op 15 km was het uit te houden maar de stramheid was goed aanwezig. Kleine verkeerde beweging van Richard en ik viel bijna. Adrealinebenen was het gevolg, Na een minuut trok het weg. Tijdens deze gebeurtenissen was ik Moniek kwijt  geraakt.  Kijk niet om maar probeerde in mn ooghoeken te zien waar ze was. Bij de bocht op 18km zag ik dat ze ruim 500 meter achter me zat. Geen zorg. We haalde nu de 5km en 10km lopers in en met nog 2 km te gaan mocht het tempo wel omhoog. Het voelde lekker maar verlangde wel naar de finish. Daar was hij, 1.27.22 en als 2e vrouw overall. Heel blij mee en een super vlakke race geweest. Snel mijn andere schoenen aan gaan doen om de kuiten de rust te geven die ze verdiende. Met de hele groep uit gaan lopen. De een soepel, de ander “gebroken”.  Een paar kilometer uitlopen doet de atleet goed.  Om 16.00 uur een dubbele prijsuitreiking en met armen vol bloemen zocht ik mijn auto op.

IMG_2347Mooie dag geweest. En mijn keel, die doet nog meer zeer, tijdens het lopen was hij mij niet tot last, beter 🙂

fullsizeoutput_26f7

Solo langs de Vliet tijdens de 10EM

Zoekende naar een wedstrijd, kwam ik de Vlietloop tegen. Voor de 44e maal zou hij gehouden worden. Vaak gelopen en in 2019 terug naar het oude en mooie parcours. Om 16.00 uur zouden er 10 man op het eten komen, Een start om 12.00 uur vond ik een mooie tijd, een wedstrijd lopen, rustig naar huis en voldoende tijd om het diner te koken.

Carla voor de start-1

De start verliep goed. Na de eerste kilometer voelde mijn hartritme niet goed, te hoog. Een paar keer diep ademhalen deed wonderen. Op weg via de mooie nieuwe woonwijk langs de vliet, naar de korte Vliet. Jeetje, je zou hier wonen met de achtertuin grenzend aan een voetpad, direct aan het water. Prachtige omgeving.

Langs de vliet, foto Jury

Langs de Vliet, Yuri Boskamp schoot deze foto

Richting de tweede brug om aan de overzijde van de korte vliet terug te lopen. Een stukje door het park met een flinke heuvel, daarna weer een vlakke weg richting het zwembad van Leiden. De 10km lopers waren richting de finish gestuurd en ik dacht even dat ik verkeerd gelopen was. Zag niemand voor me, terwijl ik een kilometer eerder nog twee mannen in het groen geel voor me had zien lopen. Gelukkig, daar waren ze weer, onzichtbaar geweest door een bochtje in de weg :-). Van de Vliet weer naar de korte Vliet, het vers aangelegde voetpad met kleine steentjes over. De wind had ik hier goed tegen, best lekker, kreeg extra zuurstof binnen. Weer de brug over, zo kom je wel aan hoogte meters in een stukje Nederland wat 5 meter beneden ANP ligt. Het water rechts, de bomen links en de schoenen die mij steeds dichter bij de finish brachten. Het kleine bruggetje over waar ik bijna struikelde. Twee voorfietser vergezelde mij de laatste drie kilometer. Fijn gezelschap na 13 km alleen geweest te zijn.Vlietloop-2019-312Carla Finish-1 Het tempo bleef strak, de wind waaide hard tegen maar ik rook de finish en de winst. 1.06.18 werd de eindtijd met 6 mannen voor me en ik als 1e vrouw. lekker toch:-)Podium vlietloop

 

De prijsuitreiking was snel, nooit verkeerd een beetje opschieten. Zonnebloemen, beker, foto, mooie prijsuitreiking met veel publiek. Een klein stukje uitlopen en daarna naar huis.
Was ruim voor de gasten kwamen thuis. Daar ging het feestje door. De opening van mijn kas met de mannen die voor de bouw mogelijk gemaakt hadden. IMG_2327

Daarna het diner, buiten in de tuin, in de zon met lekker eten.

 

Misselijk aan de start, geen gewoonte laten worden :-(

Een week  alsof ik in de tropen op vakantie was. Ben dol op warm weer en het kan me niet snel te warm zijn. Slim je dag indelen om toch dat te doen wat je wilt doen. Alle trainingen gegeven of zelf gedaan. Sta je goed voorbereid aan de start in Maasdijk, denk je. Laat ik nu op het NK atletiek, op vrijdagavond,  iets gegeten hebben wat niet helemaal goed in mijn lichaam terecht kwam. Koos was meteen misselijk, bij mij sluimerde het tot ik in Maasdijk klaar was met inlopen. Met gemengde gevoelens stond ik daar, aan de startstreep. Getver, voelde me echt niet lekker, wilde een ding en dat was geen herhaling van Kwintsheul. Kan ook angst zijn en pepte mezelf of. Gewoon van start en laat het gevoel je deze wedstrijd bepalen. Daar ging ik, geen valpartij, dat was een positief gegeven. Lekker tempo zoeken zodat de maag rustig kon meedeinen op het loopritme. Liep rond de 4 minuten per km, is toch een lekker tempo en  meerdere atleten vonden dat ook. Er had zich een aardige groep groep gevormd toen we bij Maassluis rechtsaf mochten. Richting de manege, oei stinkpaarden, mijn maag maakte spontaan een duikeltje.

De wind kwam vanaf de waterweg en paarden poeplucht maakte plaats voor een heerlijke frisse zilte zeelucht. Deed me goed, het ritme voelde goed, de benen deden lekker mee en de maag bleef onder het punt van vervelend misselijk.

Carla_3_Maasdijk_20190727-2P1A2292Vele atleten liepen rechtdoor naar de finish, ik mocht nog een ronde. Net onder de 20 minuten liep ik de eerste 5 km.  Daar nam in een  vrouw waar, vlak voor me. Verbaast dat ze voor me zat en zette mijn doel op:  passeren om de 2e positie in het vrouwenveld in te nemen. Dat was vrij makkelijk en op 6 km was ik er voorbij.

Met Wim, Amriet en nog 2 mannen vlogen de laatste 4 km onder onze voeten door. Aan het gehijg hoorde ik dat de mannen het zwaar hadden, terwijl mijn misselijkheid over was en de kracht in mijn lijf flink toenam, lekker gevoel.

3 mannen sprinten van me wegsols naar de finishGaan de mannen de laatste 300 meter een versnelling inzetten, jeetje daar had ik niet van terug en zag ze snel bij mij vandaan lopen. Finishte net niet onder de 40 minuten. 40.02 een werd 2e vrouw overall.  Dat was een grote meevaller maar het meest blij was ik dat een herhaling van Kwintsheul uitgebleven was. Met een aardige groep uitgaan lopen. Daarna natuurlijk weer veel te lang staan kletsen zodat ik op een holletje, ongewassen naar de prijsuitreiking moest. Belangrijkste, ik was op tijd.

Na 2 maal een huldiging, 1e V45+ en 2e overall, met mijn atleten van de A-groep een foto gemaakt. Maasdijk  omgetoverd tot het wilde westen gaf me deze leuke foto . We waren met 5 en alle 5 een podium plaats. Een trotse trainer, een blij atleet fietste  naar huis om daar uiteindelijk een verfrissende douche te kunnen nemenfullsizeoutput_26aa

Kadeloop, Pang, na 25 meter, boem

Kadeloop, wat ben je toch een prachtige en spectaculaire loop :-).
Spectakel 1; 1993, Ik zwalkte door uitdroging over de finish zo de ambulance in, die mij naar het ziekenhuis bracht.
Spectakel 2; 2018, Net hersteld van een knieblessure gleed ik bij het betreden van de kleedkamer uit, op mn knie, dag kadeloop
Spectakel 3; 2019, Laat dat vandaag gebeuren.
In 1993 en 2018 droeg ik startnummer 13, bijgelovig voor dat nummer en zei; zie je, nooit meer nummer 13.
Vandaag geen startnummer 13, alle atleten, en ik, opgelucht. Na het inlopen met de groep naar de start. Werd aangekondigd, praatje en meer gekkigheid voor de start, ik had er zìn in. Pang, op weg naar Vlaardingen. Was geen hectische start. De verkeersdrempel nam ik met de nodige voorzichtigheid. Niet de voet tegen het oplopende deel zetten, dat lijkt vaak tot een valpartij. Soepeltjes liep ik over de drempel. En toen in ene was er waarschijnlijk iemand achter mij die ook het idee had zijn voet niet tegen het oplopende stuk te zetten maar er bovenop. Helaas was mijn voet nog daar en ik wordt hard tegen de zool van mijn schoen getikt. Het was zo’n harde tik, eer ik het mij realiseerde, boem en ik lag op de grond. Snel naar achteren kijken of er niet die hele drom atleten me zouden verpletteren. Gelukkig werd bleef ik vrij van voetstappen op mn rug. Ik zei een vloek en dacht; “dag Kadeloop”. “Wat, dag Kadeloop, ben je helemaal gek geworden, al die OphorstRunners die hier hun best doen en jij als trainer toont geen karakter, en stapt uit”. Echt niet en ik krabbelde op.fullsizeoutput_267b
Mijn heup deed pijn, schaafplekken van mijn enkel tot aan mijn schouder, pols en hand onder het bloed. Ik zette de eerste stappen, stijf. Elke stap werd minder stijf en ik vervolgde mijn weg. Sprak wel met mezelf af, dat, als het meer zeer zou gaan doen, uit te stappen. Ik kan gelukkig goed naar mezelf luisteren. De Zouteveense weg op. Steeds een atleet naast me die de valpartij had gezien en vroeg of het wel ging, lief. Vanaf mijn pols droop het bloed mijn handpalm in, de armbandjes maakte de net gestolde bloedlaagjes weer kapot en ik bleef bloeden. Mijn redder in nood was Amriet, heel lief gaf hij mij zakdoekjes; “Kan je het schoonmaken”. De energie om schoon te maken had ik niet, zat heel hoog in de ademhaling en was blij dat ik het leven had. De zakdoekjes zorgde wel voor een schone hand en het druppen van het bloed, voelde alsof in geslacht werd, stopte. Op 3 km werd de heup minder stijf, ik blij. De motivatie om hard te gaan was wel verdwenen, alleen maar uitlopen:-). Het was warm voor de wind naar Vlaardingen. Blij de kade te zien, mijn lieveling pad draaide ik op en kreeg de wind vol tegen. Alleen liep ik daar, de wind koelde mijn lijf, koelde mijn hoofd. De mooie omgeving drong diep bij me binnen en ik prees me gelukkig dat ik hier mocht lopen. De motivatie nam toe, kreeg zelf weer zin om te versnellen.

DSC01566Deed dat maar voorzichtig, ben wel gevallen en moest “normaal” blijven doen. De finish kwam in zicht, ik dacht aan de mensen van de EHBO na de finishlijn, die mijn wonden schoon zou maken en me even zouden vertroetelen:-)

49.30 over 12km en 3e vrouw, mooi voordeeltje welke ik mee pikte. De WOS zoomde in op “De gehavende Carla”. Kon even mijn woordje doen en daarna werd ik heerlijk vertroeteld door de mevrouw van de EHBO, was echt heel waardevol voor mij. De OphorstRunners waren daar “Wat heb je nu weer gedaan?” ze kennen me langer dan vandaag. Eerst alles verteld maar daarnaast was ik heel nieuwsgierig naar hun verhalen. Uitlopen en bijpraten is de goede combinatie.

De heup was stijf maar het ging en 4 km gemaakt. De prijsuitreiking liet op zich wachten, het was gezellig en dan kom je er pas achter hoeveel mensen van je vallen gehoord hebben. Ze even bij praten en ondertussen waren daar de uitslagen en de prijzen.Ik was 3e overall en 1e V55+. De regen was na de huldiging gestopt en fietste droog naar huis, zonder last van de heup.
Nu duimen dat ik “mooi” gevallen ben en er geen nare dingen aan over ga houden. Stijf zàl ik worden, dat is zeker na het spektakel van 2019.