Mooi Midden Delftland, houden zo :-)

Midden Delftland, een gebied welke rust en historie uitstraalt.

halve_middendelfland_schaap_20180224-2P1A1103De start van de 21,1 km wedstrijd in de ’s-Herenstraat van Maasland, staande op de klein klinkertjes naast de dorpsgracht, waan je in de middeleeuwen. Blij dat het 2018 was kwa functionele kleding. De gure oosten wind die we tot aan Schipluiden tegen zouden hebben. Anno 2018 kan je goed nadenken over de juiste kleding, warm, niet voelbaar.  We waren net van start en liepen langs de molens van Maasland  een wervelende harde wind tegen.

halve_middendelfland_carla1_20180224-2P1A1112Atleten die positie zochten, mijn voeten die daar door in de war raakte. Het voelde heel rommelig en zwaar doordat ik niet in mijn ritme kon komen. Na 3 km vormde zich een fijne groep met mannen, het ritme had ik gevonden en vandaag maakte in slim misbruik van de groep. Het kopwerk liet ik aan de mannen over en probeerde zo goed mogelijk achter een brede rug te lopen. Na de trambrug liepen we kriskras door nostalgisch Schipluiden. De kade over, normaal is het tijdens DE wedstrijd (kadeloop) 25°C warmer. Publiek liet vandaag ook verstek gaan, geen weer om aan te  moedigen. Trambrug weer over en nu vloog ik langs het water richting Maasland.

De mannen gevraagd als groep te blijven lopen, de Duivenpolder lag nog op ons te wachten,  daar wederom een kleine 2 km pal tegen de wind in. Oh, wat was ik weer blij met de mannen, de wind was nu het ergst van heel de wedstrijd. De polder is prachtig, rustig, vlak, groen maar ook de wind heeft hier vrij spel. We kwamen bij de kade van het Bommeer.  Met de wind  in de rug  vloog ik naar Maasland, op het lusje na 😊. Op 20km zag ik iets van 1.22 op mijn horloge staan????

Laatse kmZo snel. Het tempo strak vasthoudend richting de finish, welke op de middeleeuwse  ’s-Herenstraat was.

Finish 2022947733_oKwam als eerste vrouw over de finish  in een tijd van 1.26.43. Kon het bijna niet geloven, zo’n snelle tijd, mede veroorzaakt door de brede mannen ruggen. Eenmaal in stilstand koelde ik hard af en moest snel  naar de sporthal lopen. Warmere kleding aan en met Danny 3 km uit gaan lopen. Bij terugkomst meteen mijn eerste prijs in ontvangst mogen nemen.

PrijsuitreikinfAlles in de tas, warme jas aan en op de fiets, voor de wind in de zon naar huis. Mijn gekregen rozen baarde me zorgen. Niet goed verpakt voor tempertuur onder nul., zouden ze de zondag halen?  Zorg voor de dag van morgen, terwijl ik genoot van de prachtige groene en rustige fietstocht naar huis. En genoot van mijn goed gelopen  wedstrijd.

Advertenties

Trainingsweekend met een kroontje

16Feb18;     De voorbereidingen waren gedaan, de auto volgeladen, het trainingsweekend van de A-groep kon beginnen.

Auto volDe  A12 was gelukkig vrij van file. Echter, op de A28 bij strand Nulde had een vrachtwagen zijn lading verloren, 50 minuten vertraging. Geprobeerd de omleiding A1 en A50 te volgen maar mijn Tom Tom raakte in Voorthuizen danig in de war en ben weer teruggegaan  naar de A12. De File loste gelukkig langzaam op, kwam  maar een half uur te laat. Blij dat de meeste alteten later waren. Voor het donker wilde ik het uurtje loslopen volbracht hebben. Hub alle spullen uit de auto, plekje in het huis geven. Hardloopkleding aan en naar buiten. De bossen in, Nunspeet door voor een loopje van 10km.

Loop 1

Ik op de fiets als coach en  navigator. Alle trainingen mag ik van mezelf niet meedoen, te belastend voor mijn lijf. Van het lopen en fietsen terug in de mooie grote villa, deze was echt prachtig,  de pannen eten op het vuur om langzaam op te warmen. Had thuis alles gekookt, de Thaise gele curry kip en  zuid Afrikaanse varkensvlees/bonen schotel stonden klaar. Met de hele club aan tafel, honger als paarden en alle pannen waren tot op de bodem leeg. Na het eten, opruimen, handen werden uit de mouwen gestoken daar waar nodig. ’s Avonds kregen er een aantal de ingeving  om te gaan rennen, met koplamp op  het donkere bos in.

schoenenHet meerendeel bleef lekker binnen, veel te donker. Het spel  30 seconds werd door 8 man met veel plezier gespeeld.  Rond 0.00 uur was het huis stil en donker.

17Feb18;     8.00 uur, een  hersteltraining, 10km verborgen dorp. Marco en ik op de fiets, -3°C en koud, brrrrr. Na 5 km lopen of fietsen was daar een onverhard pad met enkel ijsplaten. Navigatie aan de lopers gegeven, daar durfde we niet overheen te fietsen. Marco en ik in volle vaart, over een betonnen fietspad fietsen,  proberen ons weer warm te trappen. Dat lukte niet echt en na 1 uur waren lopers en fietsers (bevroren) weer thuis. Ontbijten, oh wat had ik honger en zag dat ik niet de enige was. Tot 13.30 uur rust en vrije tijd. Er werd vooral Olympische spelen gekeken, was spannend met al die sterk schaatsende Nederlanders.

Om 13.30 uur de zon in, liep nu met de mannen mee, op weg naar de zandvlakte van Doornspijk.

DoornspijkEen mooie maar zware training door het losse zand, over de hei en bospaden. Als toetje een tijdrace naar het hoge duin, een kleine 500m verderop. De langzaamste eerst en het doel, gelijktijdig terug. Er werd gestreden naar de top van het duin en terug tot je op “het rondje” stond. De zon was heerlijk, hij wist mij warm te houden,  deed nl  niet alles mee. Na 2 uur kwamen we moegestreden thuis.

Advies  na de training was goed te eten en om 16.45 uur klaar te staan voor vertrek. Had het geheim gehouden tot het adres, ze moesten toch weten waar de auto heen moest rijden. Ik had 1 atleet in de auto die snel ging zoeken, aha, ik weet het. Mond dicht tot we er zijn was mijn advies, deed hij netjes 😊

Aankondiging

Leuk om bij aankomst de reacties te horen, de kookstudio was een goed plan. Met zijn alle het diner  klaargemaakt. Groepjes van 2 of 3,  een heerlijk traditioneel Italiaans diner. Veel langzame koolhydraten welke de volgende dag meer dan nodig waren.  Eenmaal thuis, duurde het niet lang  voordat het laatste licht uitging

18Feb18;    8.00 uur, dikker dan de vorige dag aangekleed gingen we op pad. Ik op de fiets, de rest hardlopen. Prachtig was het op de zandvlakte en hei. Alles had een bevroren mooie witte uitstraling.

deel vd groepNa het platrijden van 25 kleine kerstboomjes gevraagd of ze aub niet dwars door het bos wilde rennen maar over de paden. Het bleef crossen voor mij maar de natuur bleef heel. Ik genoot ervan en kreeg het “bloedheet”. 10 hele mooie uitdagende km’s gemaakt en zonder lekker band.  Ontbijten en relaxt tot 13.00 uur. De laatste training was een lange duurloop, 3 afstanden, elke afstand passeerde het verscholen dorp, ik wilde ze dit meegeven, te bijzonder. Ik ging op pad met een groepje van 5atleten, 33km voor de boeg, rondje Elspeter hei. Het was een prachtige tocht waarbij ik steeds onverhard kon lopen. Elspeet op 20km, we hadden dorst maar er was niets open, zelfs geen benzinepomp. Racefietser gevraagd om water, nee. 2 Mensen stonden stil met hun fiets, ja, die hadden limonade en daar maakte we dankbaar gebruik van. Mooi pad volgde, dwars over de hei, richting het verborgen dorp. Indrukwekkend, zeker als je het huisje onder de grond betreed, gaat zitten en je realiseerde dat ruim 80 mensen in de oorlog zich hier schuil gehouden hebben.

zwarte groepDoor, naar de finish. Het lange witte, nieuwe betonnen fietspad leek oneindig en de 33km waren al overschreden. De Elsperter weg, nog 2 km en dan waren we weer op de Klaterweg 9A. 36km gelopen, genoten en had 36km lang goede benen. Rekken, douchen en Erwin was alvast begonnen met de bamie, ons vaarwel diner. Eenmaal gedouched samen gekookt en op tijd aan tafel. Alle pannen werden leeggegeten,  veel voldoening van het koken. Opruimen terwijl er steeds een groepje naar huis vertrok. Met 4-en alles opgeruimd, deur op slot en de sleutel ingeleverd. Afscheid genomen en met een mega voldaan gevoel stuurde ik mijn auto richting het Westland. Het was een top weekend geweest, goed getraind, gegeten, geslapen,  met een groep wat voelde als een grote familie.

Schoorl moet je leren kennen, voor rust tijdens het NK :-)

Het NK 10km is al vele malen in Schoorl gehouden. Prachtige omgeving, goede organisatie maar zo druk met atleten. Ik heb me zelfs een keer in de achterbak van de auto moeten verkleden om toch op tijd bij de start te komen. We stonden in de file, 17 graden die dag en alle dagjes mensen op weg naar de natuur. Dat, wilde ik nooit meer meemaken. Ik had me kruit dat jaar al verschoten en was niet eens aan de wedstrijd begonnen. Het volgende NK met de auto naar Bergen, fietsen achterop om de laatste 5 km fietsend af te leggen,  dat was al veel beter. De beste oplossing kwam in 2017, Koos op de fiets, ik inlopend naar de sporthal. De beste oplossing had ik in 2018 verzonnen. Koos op de fiets, ik weer inlopend naar de sporthal maar nu via de Onderweg. Je loopt dan buiten het dorp, door de polder naar de sporthal. Geen start- finish- terrein, geen uit-lopende 30km en 21.1km lopers. Enkel fietspad, gras en vergezichten. Koos en ik genoten van de rust. Top voorbereiding. In poncho gehuld (de wind was hard en koud, de juiste bescherming zo’n plastic flapper ding) stond ik ruim op tijd bij de start. De start ging goed en soepeltjes liep ik weg. Andere liepen nog harder weg, snelde mij voorbij. Liet me niet gek maken, dit tempo voelde goed. Was benieuwd naar de tijd op 1e km. Stom, mijn horloge stond op resume, ja dan loopt hij niet.

Carla2_Schoorl_20180211-2P1A0975Carla3_Schoorl_20180211-2P1A0977Aangezet terwijl ik vrolijk verder ging. Er liep een man 60+ steeds voor mijn voeten, links, rechts, voor, achter. Hij verstoorde mijn ritme en ik moest proberen hem achter mij te krijgen.

Carla1_Schoorl_20180211-2P1A0971

Gaaf, met mijn nichtje  Lynn (licht blauw) in de wedstrijd

Dat gebeurde op 2,5 km. Was ik nog niet van die man af, zijn horloge piepte ruim 15 seconden als er weer 1 km voorbij was, grrrrrrrrrrr. Rustig Carla, niet aan storen, gaat vanzelf weer voorbij :-(.  Het duin werd beklommen met de wind vol tegen. Het klimmen ging heel goed, het tempo ging wel naar beneden. Rechtsaf en de wind links opzij, beter maar nog een beetje hinderlijk. Daar lag een meisje langs de kant, zag er niet goed uit. Er waren gelukkig mensen bij haar. Met slappe beentjes van “onder de indruk zijn van” ken je dat?  Wist me goed te herpakken en met krachtige pas denderde ik verder. Keerpunt, kan je atleten spieken, hoe zit ik in het veld. 8Km, Groet (is een dorpje) voorbij, ik had super benen. Kon vrij gemakkelijk het tempo verhogen naar 3.55 en 3.52.

Carla5_Schoorl_20180211-2P1A1000

De Nederlandse vlag al boven mijn hoofd 🙂

Carla4_Schoorl_20180211-2P1A0990Het beroemde klimduin, daar de laatste bocht en kon lekker naar beneden denderen. Nog wat versnellen richting de finish en GOUD!!!!!!!!.  Mijn gevoel was een snellere tijd dan de geklokte 39.31.  Maakte  eigenlijk niet uit, het gevoel en goud was het belangrijkste. Koos was daar en blij. Naar de sporthal, atleten ontmoeten, praten en warme kleding aan.

Carla_prijsuitreiking_Schoorl_IMG_1623

Jammer, de nummer 2 en 3 lieten verstek gaan. Op eenzame hoogte 🙂

De prijsuitreiking was snel, verliep niet helemaal soepel, is niets voor Schoorl. Uiteindelijk alle atleten op het podium en het Wilhelmus speelde voor ons allemaal, gaaf.  Nu volgde het mooiste van de rustige weg naar de sporthal. In alle rust fietste Koos en liep ik uit, terug naar de auto 🙂

Goud

Daar ligt hij bij mijn bloemen, nr 53

Mastboscross, ooit verdiende ik hier een ticket voor Japan

Het was het jaar 1985, ik liep een kleine 5 maanden hard. Mijn toenmalige trainer was gek op cross wedstrijden, de reden dat ik  in 1985,als outsider, aan de start van de Mastboscross stond (Sprintcross heette hij toen). Naast Carla, Elly, Eefje, Annie, Wilma en meer Nederlandse topper.  Maakte de wedstrijd meer dan waar, eindige als 5e en had mijn ticket op zak voor de Ekiden in Yokahama, Japan. Prachtige tijd gehad  met alle meiden en Wim Verhoorn in een totaal ander wereld, Azie. 33 Jaar later, de Mastboscross, ik ren het bos  in voor de warming-up. De bomen zijn misschien iets hoger geworden, verder is het bos zoals het was. De paden waren door de vele regen op sommige stukken erg blubberig, glijbubber. Met 12 graden waren de spieren snel warm, tijd om klaar te maken voor de race. Heerlijk, in korte broek en singlet  stond ik  aan de start.20180128-2P1A058820180128-2P1A0592

Tussen de jonge meiden, die gingen hard maar ook ik was snel weg, voor de eerste bocht was het positie bepalen. Helaas waren er direct na de bocht, twee flinke blubber plassen, ik verloor snelheid zonder spikes. Na de plassen goed aan kunnen zetten en maakte het gaatje met mijn voorgangers weer kleiner. Heerlijk crossen door het bos, draaien en keren en zo goed mogelijk door de glibberige blubber proberen te komen. Met grote pas was de kans op uitglijden en voorover in de blubber te belanden groot, de pas bleef klein.

20180128-2P1A059820180128-2P1A0640Na twee ronde van 1,8 km zonder boomstammen, volgde twee ronde van 2,2 km met boomstammen. Mijn grootste vijand tijdens de cross.  Over de eerste  kon, en durfde  ik zowaar heenspringen, de tweede  was te hoog, niet springen maar  voetje erop. Kost tijd, veel beter dan achter het stammetje te blijven hangen. Elke ronde haalde ik wel een vrouw in.

20180128-2P1A060320180128-2P1A0618In de laatste ronde was het doel twee vrouwen in te halen. Onder luide aanmoedigingen van de RA Mila meiden schoof ik snel naar voren. Helaas net niet in kunnen halen. Met een goed gevoel de finishlijn over in 32.17, 2e master overall, 1e V45+.  Vele bekende na de finish die me feliciteerde, had echt goed gelopen, bleek 😉.  Napraten was leuk, kreeg nu wel wat kou in enkel mijn natte singlet. Kleding had ik gelukkig net na de finish neergelegd,  snel de  warme spullen aangetrokken. Om 14.25 uur was de prijsuitreiking op de baan bij Sprint. Keurig op tijd volgde de huldiging en met mooie bloemen+ stond ik op de hoogste trede.

20180128-2P1A0652Bloemen aan Koos gegeven om in de auto te leggen. Ik snel terug naar het bos om Ton aan te moedigen en uit te lopen. Drie maal per ronde zag ik Ton, soms toverde hij een enorme glimlach tevoorschijn, het ging goed. Atleet en coach op een dag geeft een goed gevoel. Op tijd met nog hele vieze benen en schoenen vol blubber, terug naar het westen.  Alle Brabantse blubber liet ik thuis via de afvoer weg  lopen. langzaam afscheid nemen van een mooie dag in het bos.

Ook atleten worden (gelukkig) ouder

Voor de 24e maal, de halve van Maassluis. Veranderingen zoals;  parcours, de wedstrijdnaam, , de atleten en de weersomstandigdheden.  In de begin jaren stond ik al aan de start van deze mooie wedstrijd. Korte broek, singlet, het maakte niet uit hoe koud het was, daar liep ik mijn wedstrijd in. In het startvak veel snelle atleten met een wedstrijd licentie. De kopgroep had veel strijd met elkaar, zowel bij de mannen als de vrouwen. Tijden van 1.03 bij de mannen en 1.15 bij de vrouwen was “normaal”.  Door de jaren heen verminderde het aantal hele snelle atleten, zeker bij de vrouwen. Het totaal aantal deelnemers nam toe,  hardlopen als gezonde leefstijl, top.  Vandaag tijdens de 24e editie was een ding hetzelfde en toch ook niet, zie mijn verhaal.  Rond de eerste km hoorde ik steeds; Michel, kom op, Michel, goed zo”, ”een bekend atleet achter me.  Op 3 km zag ik wie de bekendheid was, Michel de Maat. Een atleet die net als mij in de begin jaren aan de start van de halve van Maassluis stond, goed  voor een finishtijd van 1.03. Het was toen, samen starten en uiteindelijk met een verschil van 15 minuten te finishen 😊 Mooie jaren, mooie wedstrijden.

Maassluis_20180121-2P1A0533_Carla_brugVandaag liepen we daar samen over het parcours, Michel iets gespierder door al het survivallen, ik genieten van het feit dat de benen het nog zo goed doen.

Maassluis_20180121-2P1A0547_Carla_na_brug_2Het tempo wat ik liep was heel vlak, ik hou niet van jojo-en. Buiten ons twee, meerdere atleten in het groepje. Soms ging er een op kop lopen, versnelde maar merkte dat dat iets te hoog gegrepen was en liet zich terug zakken. In de polder een beetje wind tegen, mijn bovenbenen en handen kregen het koud. Bij het draaien naar het westen en later oostwaards was de wind en de kou weg. Via de polder naar het bos en de laatste 6 km langs de dijk terug naar Maassluis.

Maassluis_20180121-2P1A0570_Carla_bos

Ik kreeg het idee dat Michel ging versnellen. Het was voor even en nog geen km verder liepen we weer gelijk op. De laatste 2 km kreeg Michel het zwaar, ik voelde me nog steeds  sterk en nam de heuveltje met kleine pas en gemak. Drie maal moesten we de dijk op en af om uiteindelijk het finishdoek te zien.  Michel pakte mijn hand om zo, in 2018 samen over de finish te komen in dezelfde tijd van 1.26.06.  Wat een waanzinnig gevoel om de wedstrijd op deze manier gelopen te hebben en bij de vrouwen te winnen.  Michel werd 2e bij de M50+ en ik overall 1e en 1e V50+.

Michel en Carla_822049768_o

Ben daarna ruim 4 km uit gaan lopen, de wedstrijd tot me door laten dringen, net als de mooie prestaties van al mijn atleten. Na 4 km waren de benen moe en ik terug bij de sporthal. Het wachten op de prijsuitreiking duurde lang, eenmaal bezig, vol gezelligheid was ik het wachten snel vergeten.

Twee maal het podium op en met vele rozen reed ik rond 17.00 uur op de fiets naar huis. Top dag geweest

Natuur en industrie op steenworp afstand

Er was afgelopen week regen, te veel regen en wolken. Vandaag was alles verdwenen en vrolijk knipoogde de zon me tegenmoet. Het strand en de duinen lagen er, zover het oog reikte, uitnodigend bij. Het startschot viel, de atleten schoten vooruit, blij dat we mochten beginnen. Het landschap glooide, de zon  maakte de temperatuur iets minder koud.

Over de roosters het natuur reservaat in. 5 Paarden, midden op het pad, grootse toeschouwers maar ze  stonden behoorlijk in de weg. Waarschijnlijk voelde ze mij aan,  gedachte die niet heel positief omtrent hun standplaats was, en galoppeerde de duinen in.

westvoorne_halve_marathon__carla_4_20180107-2P1A0466

De duinen rechts, oud Nederlandse huisjes links, alleen maar genieten hier. Rechtsaf en klimmen, niet zoals ik dacht een zandpad maar via een grasveld het dorp in.

westvoorne_halve_marathon__carla_3_20180107-2P1A04602 Km verder mocht ik het zandpad opklimmen, de voeten goed neerzettend. De zee, jippie, nu had ik beide vriendjes, zon en zee :-).  Ik was  niet alleen langs de vloedlijn. Vele honden met baasje waren een cursus aan het volgen, wie luistert naar wie. Het zand was goed te belopen, vele schelpen en plots doemde een raar wit beeld op. Strandhuisjes, wat was daar?  500 Meter verder zag ik het, judo mannen, vrouwen kinderen, welliswaar niet aan het judoën. Vieze knieën, ellebogen op hun mooie witte pak, veel commando’s schetterde over de zandvlakte. Dit waren  meer zandhazen in judopak met zwarte, gele, rode of groene band, alternatieve training? Duinen voor me, de 2e Maasvlakte in het zicht. De wind nu fel tegen en de industrie van de 1e Maasvlakte was daar. Wat een domper op t mooie uitzicht. Het zand van het strand vormde ribbels onder mijn voeten, lastig lopen. Een klein stekend schelpje in mijn schoen, deze prikte in de zijkant van mijn voet,  lastpost :-(.  Ga je er niet  tijdens een wedstrijd uithalen,  duimen dat ik het naar een ander, niet voelbaar plekje in de schoen kon lopen. Strandopgang, los zand, zwaar maar merkte dat ik veel meer power  had dan de mannen uit mijn groepje. De mooie natuur was weer om mij heen.

westvoorne_halve_marathon__carla_5_20180107-2P1A0487

Leuke kleine onverharde duinpaden, zo slingerde ik (de duinpaden slingerde) naar de finish.

westvoorne_halve_marathon__carla_6_20180107-2P1A04973

In totaal 10 mannen voor me, finishte ik als 1e vrouw in 1.31.42.  50 Seconden langzamer dan in 2017, vandaag  onder veel zwaardere omstandigheden, nog meer tevreden :-).  Met Gerben,  lopende afscheid genomen van de mooie natuur, herstellen na de wedstrijd.   Klaar met uitlopen,  passeerde de plek waar de  prijsuitreiking plaats vond, werd binnen geroepen en kon meteen het podium op, timing:-).

prijstuitreiking_carla_IMG_1601Gerben het podium op (2e in 1.22.50). Na de prijsuitreiking, 1,5 km wandelen, stapte we in  de auto. Reed kris kras door het authentieke  Oostvoorne, daarna de A15. Aan de linker kant alleen industrie met een vleugje olielucht. Rechts de mooie natuur, ik bleef  vooral naar rechts kijken, heb veel meer met natuur.

westvoorne_halve_marathon__carla_gerben_20180107-2P1A0497

Een Silvestercross als nooit tevoren

De weg naar  oudjaardag 2017  was enerverend.
1 januari begon het jaar met de duik in de koude Noordzee.
Langzaam maar zeker werden de dagen  langer, de bloemen liepen uit en ik begon weer te niezen , vervelende pollen.
In maart kregen we kans een stuk grond te kopen.
In April ons huis in de verkoop en de rechten van een huis gekocht
We vieren  Koos zijn 60e verjaardag,  een totale verrassing voor hem met het gezin in St EmilionSt Emilion
In mei genieten van zoon Jim en Tong die Nederland aandoen.
We starten met het ontwerpen van ons nieuw te bouwen huis.
De zomer geeft uiteindelijk de doorslag, ons huis wordt in augustus verkocht.
In October tekenen we voor de bouw van ons eigen ontworpen nieuwe huis
In November verhuizen we naar een schattig huisje bij het bos, jaartje wonen.
In December overdracht oude huis en de grond gekocht.
Ik val van de trap, oude huisjes hebben  steile trappen met kleine trede,  ik kneusde vele ribben op mijn rug.
20 jaar werkzaam bij Janssen, door de onrust binnen het bedrijf wordt er weinig tot geen aandacht aan deze mijlpaal geschonken.
De puzzelstukjes worden mede door de onrust op het bedrijf voor 1/3 uit de puzzel gehaald.
De wedstrijden en trainingen, deze puzzelstukje blijven mooi op hun plek liggen
De Silvestercross is zo’n vast puzzelstuk, al 20 jaar heb ik op de mooiste cross van Nederland mogen starten. Bij aankomst vandaag begon het te regenen, de bospaden zag je veranderen in plassen, blubber en nog meer blubber. Bij het inlopen probeerde ik een beetje droge schoenen te houden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na de start dacht ik niet meer aan droge schoenen, alleen aan, hoe snel kom ik door die plas of blubber berg. De eerste ronde genoot ik volop, ging atleten voorbij die aan de zijkant liepen en ik, ging er dwars doorheen, zalig. Blubber spelen is iets wat elk kind graag doet, nu waande ik me als kind dat in die blubber mocht spelen. De 2e ronde voelde je dat dit parcours veel kracht kostte en na de 3e ronde leek de kracht op, ik bleef echter knokken.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Als 1e V55 en 6e master overall kwam ik over de finish. Het was de aller aller zwaarste Silvestercross die ik ever gelopen heb. Een echte cross, dat is zeker maar is het goed als ik genoegen neem met het losse zand en dan de droge bospaden met zijn kleine heuveltjes en vele draaien? Voor 2018? Snel droge kleding aan, de prijsuitreiking met weer mooiere bloemen.carla_silvestercross_prijsuitreiking_2
De atleten aangemoedigd en na afloop de wedstrijd besproken. Koos en ik daarna naar de auto, op naar oudejaarsavond en dan 2018. Een jaar waarin we alle losse puzzelstukje op zijn plaats gaan leggen, puzzelen is leuk 🙂

Met zn drieen

Van links naar rechts; Niels, Carla, Marco