Zoals de speaker zei, Carla hoort bij de ronde van West

Vele jaren geleden werd ik uitgenodigd voor deelname aan de ronde van West. Had nog nooit van deze wedstrijd gehoord, wist gelukkig waar Capelle ad IJssel lag en nam de uitnodiging aan. Het was een prachtig ontvangst. In het startvak werd ik aangekondigd als een soort van heldin, kreeg een enorme bos bloemen en dat terwijl de wedstrijd nog moest beginnen. Patrick Kwist liep zijn allereerste  wedstrijd en stond als jong ventje naast me. Ik won, zette het parcours record neer, ergens in de 37 minuten. Elk jaar was ik er weer, leuke loop, gezellig publiek en een mooie ronde die best zwaar is door het beklimmen van alle dijkjes. Al drie jaar wordt ook de hele A-Groep uitgenodigd, vanavond met 17 atleten aan de start, gaaf.

Voorafgaande aan de start ga ik 3 dagen terug in de tijd. Zaterdag heel tevreden, weer eens een 10km naar behoren kunnen lopen, de 2 maal knieproblemen waren over. Heerlijke wedstrijd en genoten van een lichaam wat toch weer volledig hersteld was.

Tot ik maandagavond tijdens de OphorstRunners training een smak maakte, vol op de bosgrond, (gelukkig bosgrond, is lekker zacht). Had een boomwortel over het hoofd gezien en ging erop staan. Knie kapot, meer een grote schaaf van mijn scheen tot bovenbeen. Knieen steken wat uit en daar was het vel er het meest vanaf gestroopt. Mijn arm dik,  pijnlijk, tevens  mijn grote teen waar de boomwortel onder gezeten had. Bam, daar sta je weer te balen, weer die linker knie, dat verzin je toch niet. Nu kon ik de training gelukkig wel afmaken, de knie deed geen pijn. s’ Ochtend bij het opstaan tevreden en stiekem ergens op de dag 100 meter hardgelopen, dat ging. Op naar Capelle en inlopen met de mannen. Mijn rechter voet voelde ik een beetje en die arm waar een halve liter vocht in hing, klotste.
IMG_0354Wedstrijdschoenen aan en na een startaankondiging waar ik een beetje zenuwachtig van werd, weg. He, ik voelde mijn voet niet, dank aan de wedstrijdschoentjes?  Op naar de rotonde die ik zo scherp mogelijk nam en terug ging naar start. Veel publiek, gaaf. Met 3 vrouwen passeerde we de eerste km.
IMG_0353Ik wilde rustig beginnen, als het lijf goed voelde langzaam aan steeds een beetje sneller. Mocht het toch niet goed aanvoelen dan  rond of langzamer dan 4.05  lopen.  Hoorde aan “ het hijgen”  dat Annick achter mij liep, doel was haar te snel af te zijn. Na de 5e km merkte ik dat het beklimmen van de dijkjes haar moeite kostte en ik langzaam maar zeker afstand nam. Ik voelde me steeds sterker  worden, het tempo ging omhoog en ik genoot. Zalig lopend over de IJsseldijk met zijn lange rode fietspad. Een lus waarbij je door een nostalgisch stukje Capelle loopt met heel enthousiaste mensen. Een iemand riep met toe dat ik zo bruin was, leuk toch. Nog 500 meter tot de stijle afdaling richting de finish.
IMG_0361Liep safe zonder de zware ademhaling van Annick te  horen. Denderde naar beneden “doe alsof je een vliegtuig bent”  vertel ik mijn atleten altijd. Ik voelde mij als een vliegtuig en vloog op de finish aan. 39.39 en 2e vrouw.  Goed gevoel en blij dat de val van de avond ervoor mij vanavond toch gewoon heeft doen lopen. Direct na de finish vroeg de speaker of ik wat wilde vertellen  Jij bent wel de atlete die er elk jaar bij is, soort van boegbeeld :-), leuk toch.  Kort interview waarbij ik merkte dat het erg warm was geweest, het zweet gutste van mij af terwijl ik mijn verhaal over de race vertelde. Mooie tijden van de A-groep, we bezette veel plekken op het podium.
39871952_255474688413618_704809072485990400_n Na het uitlopen spullen gepakt en naar huis, het was al donker eer ik thuis was en toch zei Koos: “ wat ben je vroeg”   🙂
39891457_485564878521969_4824234535338115072_n
Advertenties

Met macht in de benen door de Lier

Op de een of andere manier is het altijd druk tijdens de 5 en 10km wedstrijd in de Lier. Kijken hoe je ervoor staan na de vacantie, kilo’s eraf lopen of een test na alle trainingen. Voor mij het laatste, niet weg  geweest. In juni, heerlijk thuis gebleven waar zoon Jim  en schoondochter hun 3 weekse vacantie doorbrachten. Ik vind het fijn, hoef je geen koffers in- en uitpakken, een verzorger voor de beesten regelen, dorstige planten die iemand nodig hebben om water te geven.

Doortrainen dus, eindelijk weer normaal de trainingen kunnen doen na veel minder kilometers van knie blessure en frontale knieval. Met de OphorstRunners en de A-groep mee, of alleen mijn km’s maken.  Het was warm maar bij mij gaan de trainingen altijd door, bij de ergste hitte week ik uit naar het Staalduinse bos, mijn achtertuin. Het liep lekker, steeds lekkerder en voelde me steeds sterker worden.  Met de vele fiets kilometers erbij (Freshride 205 km op 8Sept18)  waren de benen soms moe. Is het niet zo dat je na deze vermoeidheid een supercompensatie krijgt? Ja, goed bezig dus.

2P1A5068.JPG

Nu stond ik in de Lier, klaar voor een 10km test.  Ik hoopte een beetje op een start de andere kant uit, dan kregen we de wind in de rug langs het kanaal. Nee dus en het was beuken of slim lopen langs het kanaal. Ik liep  makkelijk maar was ook  slim om langs het kanaal een brede mannenrug op te zoeken, er waren er genoeg in de eerste ronde. Op 4 km, zwetend met de wind in de rug voelde ik de macht in de benen komen. Reactief en sterk voelde ik me.

de Lier_Carla_6_20180818-2P1A5_4905 km in 19 minuten en nog iets stemde mij allang tevreden, ik ging  enkel voor een tijd onder de 40 minuten. Even het publiek en de speaker langs om zo na de positieve impuls van het publiek aan de volgende ronde te beginnen. Het kanaal kwam eraan met nu veel minder atleten voor me. Amriet kwam langszij, maakte een volle sprint naar de man voor hem en ik?   Ik er in de volle sprint achteraan, om even 1,5 km te kunnen “hangen”.

de Lier_Carla_2_20180818-2P1A5426  Na de bocht versnelde de mannen, ik volgde mijn gevoel, wilde zo  de wedstrijd afmaken.  Op 8km een  bocht van 180 graden, hek vastpakken en in stilstand de bocht maken (beter voor de heupen)  om daarna vol aan te zetten.  Bekend gebied, bekend publiek, heerlijk om in je eigen streek te kunnen lopen.

de Lier_Carla_5_20180818-2P1A5488

Klinkertjes, hou ik niet van en liep door naar de stoep, mooie vierkante tegels, uitkijkend voor de voetgangers en publiek die op de stoep stonden.

de Lier_Carla_7_20180818-2P1A5497de Lier_Carla_8_20180818-2P1A5501Je kan het niet maken ze omver te lopen. 250 meter tot de finish, de macht in mijn benen zette ik nu om in snelheid, het ging ik had veel energie over.

de Lier_Carla_3_20180818-2P1A5453de Lier_Carla_4_20180818-2P1A5455Het resulteerde in een eindtijd van 39.14, jeetje mijn beste 10km van 2018. De regelmatige trainingen werpen hun vruchten af.  Voor de prijsuitreikingen was 6,5 km uitlopen mogelijk, de 20km van het schema volmaken, de mannen liepen mee, top. De prijsuitreiking, een mooie volle doos groenten, het applaus. Wat kan ik daarvan genieten, ja echt, zelfs nog na 34 jaar huldigingen.

Prijsuitreiking

Lopen door de Lier heeft mij goed gedaan, het lijf doet het nog 🙂

 

 

Een spektakel in Maasdijk tijdens het spektakelfeest

Mijn struikelen in Schipluiden  gooide flink roet in het eten. Was teleurgesteld in mijn eigen onhandigheid en kwaad omdat ik pas 1 week volledig hersteld was van de blessure aan dezelfde knie. Niet weer drie maanden in de lappenmand. De fysio liet mij de woensdag erna een stukje wandelen, dribbelen en hardlopen op de loopband. “Je bent netjes gevallen en buiten vocht geen schade aan de knie”, was zijn conclusie. Dat zijn nog eens goede berichten. Ik mocht gaan joggen, om de dag van 15 naar 20 minuten. Dat is fijn lopen als je geen pijn voelt, ook al gaat het veel te langzaam. Zaterdag een uur mogen lopen met een lekker tempo maken. Maandag bleek er nog een beetje vocht in het gewricht te zitten, normaal gaan trainen, dan zou dat verdwijnen. Kreeg groen licht en deed als vanouds met de trainingen mee. Misschien een beetje te veel  in aanloop naar de wedstrijd. Het vocht moest eruit, dat was het hoofddoel. Dan is het zaterdag, Maasdijk, een thuiswedstrijd nu we voor een jaartje aan het Staalduinse bos wonen. Drie keer trappen op de pendalen van mijn fiets en ik was bij de inschrijftafel. Inlopen met een aantal atleten, het was zwaar en echt, ik voelde me gesloopt na het inlooprondje. De versnellingen voelde weer goed en had vertrouwen in de wedstrijd. Starten met de wind in de rug, de zon op je lijf tussen de kassen, dat noemen ze een warme start.

Carla1_Maasdijk_20180721-2P1A5011 Met 5 vrouwen in de groep, deed me denken aan lang geleden, 5 gelijkwaardige vrouwen, maakte de wedstrijd echt spannend, misschien vandaag weer.

Carla2_Maasdijk_20180721-2P1A5014Na 2,5 km kregen we een harde noorder wind tegen, groepjes vormen en om beurten op kop. Kreeg weer lucht en liep lekker.

Carla3_Maasdijk_20180721-2P1A5019Na 2 km keren, de wind weg, de kassen met een extra afgifte aan warmte, het begon te koken van binnen en het zweet gutste van mijn lijf.

Carla4_Maasdijk_20180721-2P1A5035De tweede ronde , je voelde het slopende effect van zon, warmte en een harde wind. Met vier vrouwen, een ervan aan het elastiek  in de race, hoe zal de ontknoping zijn. Het stuk tegenwind, ik zag een RA atleet voor me. Had net de kop positie ingenomen en dacht, naar Alex, gebruik ik hem als wind vanger. Alex begreep me en was een prima windscherm. Alex ik ben je heel dankbaar voor deze mooie actie :-). De laatste maal rechtsaf, het was nog 1,5 km tot de finish.

Carla6_Maasdijk_20180721-2P1A5044Carla5_Maasdijk_20180721-2P1A5038De vierde vrouw heeft moet lossen, dat scheelt, het gevecht tussen ons drie kon beginnen. Mijn hoofd begon te suizen, teken dat ik op moet gaan passen, overkook momentje. Een  versnelling van de meiden, ik liet ze  gaan, moest dit niet willen doen ook al wilde ik zo graag. In eigen tempo heelhuids naar de finish. Dat ging goed, als 4e vrouw passeerde ik de finish in 40.22. Geen daverende plek en tijd maar voor vandaag meer dan tevreden. Een sterke race gelopen, heel gebleven,  de warmte en wind overleeft. Verhitte gezichten, zware benen en niemand echt tevreden. De wind en de warmte hebben veel atleten het gevoel gegeven uit vorm te zijn. Beter te genieten en vergeten. Het was een  spektakel geweest tijdens deze 10km,  veroorzaakt door rennende atleten in de brandende zon. beukend tegen de wind in, vandaag in Maasdijk.

IMG_018837553633_1297005840434219_118291130272972800_nHet spektakel van Maasdijk heeft zijn naam eer aan gedaan.

IMG_0186

Trots op mijn RA mannen, Marco 1e senior, Peter 1eM55, Patrick 1e M45+

Het bleek een verkeerd stapje

Mijn startnummer 😦 , ik zou hem weer op zn kop dragenIMG_0114

Liep naar de kleedkamer, de straat is daar  verzakt. De stoeptegel stond scheef van de straat naar de drempel met wat zand erop.  Ik zette mijn voet neer, glee wel en knalde met mijn knie op de vloer bij de kleedkamers. Wat ik zei zal ik niet noteren maar baalde vreselijk. Geprobeerd hard te lopen, de zin was weg, voelde pijn. Omkleden en zo snel mogelijk terug naar Ekiden in Rotterdam voor ik echt chagrijnig werd. Fietsen ging gelukkig goed. Nog een hele leuke middag gehad met de groepen RAuw en RAket.  Dit was niet de bedoeling, was net hersteld van diezelfde knie. Nu eerst maar eens een nachtje slapen en morgen kijken hoe het met de knie is.

BardeBurchtloop 2018 met; the A-Team

Na het succes in 2017, team OphorstRunners, wilde ik dit jaar weer met een team aan de start staan voor de 4e BardeBurcht ploegentijdloop.

20170630-2P1A8514

Team OphorstRunners wint in 2017

Ben al een half jaar geen inwoner meer van Honselersdijk maar voel me nog steeds Honselersdijkse. Ga er nog naar de bakker voor het lekkerste brood van het Westland en doe meteen de Appie Hein aan voor de wekelijkse boodschappen .  Vandaag geen boodschappen doen maar rennen door de Dijkstraat. Als trainer van de A-groep, een groep die 2 vrouwen rijk is, tel mezelf erbij op en je hebt een team van 3. The A-team kwam als meest sprekende naam naar voren. De A-Groep kleding aan en presenteerde ons als een volwaardig team.   Rond 18.45 uur  met zijn drieën  inlopen door het mooie dorp. Daarna een schoenen wissel, wilde vandaag  mijn ON flyers testen,  daar de versnellingen op gedaan, dat  voelde goed en durfde er de wedstrijd op te lopen. Als team 13 mochten we van start. 13,  Jeetje mijn meest vreselijke nummer. Kreeg de tip het nummer op de kop te dragen, was het geen 13 meer :-). Zo gezegd zo gedaan en het voelde meteen beter aan. Elke 2 minuten was er een start voor de volgende drie lopers.  De start/finishklok stond op 22 minuten, DE  starttijd voor team 13 en weg waren we voor de race over 2000 meter.

StartJeetje wat gingen ze hard weg.  Wilde me niet over de kop lopen en na het eerste keerpunt vroeg ik iets rustiger aan te doen.  Ik kon redelijk aanhaken maar volgde vooral mijn eigen tempogevoel. Bij het keerpunt stoppen, draaien, aanzetten.

ronde 2Een methode die de fysio mij eens als advies gegeven heeft na het verdraaien van mijn SI gewricht. Op het 250 meter lange stuk Dijkstraat, schoot  het tempo omhoog, richting  de 3.20 per km, dat is hard voor mij, ja ik ben ook geen 25  meer :-).

Ronde 3Acht maal een keerpunt en het  tempo zakte in de bocht naar 4.10 per km. Als the strava bekijkt zie je mijn tempo als een soort van golf beweging op en neer gaan.

Het lukte wel steeds beter om bij Marlies en Judith te blijven. De laatste 250 meter probeerde ik ze zelfs in te halen, dat was een lekker gevoel. Een eindtijd van 7.31 is zeker niet slecht. Een goed gevoel, die snelheid  zit nog in mijn benen  na de lange blessure periode.  Vandaag was het een mooie  eerste snelheidsprikkel geweest . Na het uithijgen en de finish van de concurrenten gezien te hebben even uitlopen.  Als  een soort van dorpsgids een ander stukje Honselersdijk laten zien. De prijsuitreiking, plek 2 mocht The A-team innemen, de meiden van Olympus waren ons te snel af.

The A- team op 2

Wat zien we daar beneden?

Mooie bloemen en een prijs voor de groep.  Dank meiden voor de inzet van The A-team.

prijsuitreiking

Happy to be there, Oranjeloop 2018

In “De Heul”  wedstrijd  nummer 5 van het Agiumruncircuit 2018.
1e – Bij de halve van het Westland was ik coach op de fiets. Maakte een rare manouvre bij het water aangeven, het kapsel in mijn knie sloeg dubbel en het lopen ging even niet meer.
2e – De golden Ten in Delft, mijn knie liet lopen nog niet toe en weer was ik als coach aanwezig, altijd een mooi doel om toch nuttig te zijn bij de wedstrijden.
3e – Den Hoorn, ik mocht meedoen onder het kopje, actief herstel, heel rustig meegedaan met weinig problemen, voelde wel dat de weg naar volledig herstel nog lang was.
4e – Ter Heijde, ondanks het vele zand moest ik lekker meedraaien van de fysio, voelde heel goed aan. Weer had ik een grote stap gemaakt
5e – De Oranjeloop in Kwintsheul, gewoon gaan als vanouds was de opdracht. Fysiek maar ook mentaal moet je daar klaar voor zijn, was ik dat? Fysiek was ik er klaar voor, het koppie bijna. Het is toch 10km in hoog tempo hardlopen, zo’n eind had ik lang niet gedaan. . Had s’ middags met Sander afgesproken dat ik net onder de 40 minuten zou lopen. Dat voelde goed en ontspannen voor mij. Was best een beetje zenuwachtig, met  3 mnd niet zo’n wedstrijd. Met 13 graden een stuk frisser dan de afgelopen tijd, geen verkeerd loopweer. Op de harde noorder wind na. Van start, zag Sander wegvliegen en riep hem terug. Te hard starten is nl zijn bottleneck.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Picture made by Tong

Samen liepen we op. Na de kleine ronde door het dorp, volgde  2 grote snelle ronde over asfalt door het tuinbouwgebied.

Carla1_Kwintsheul_20180622-2P1A4022

Ik weet niet hoeveel voetstappen ik achter mij hoorde maar het waren er veel. Op 2 km zei mijn horloge dat het eigenlijk iets te hard ging en ik temperde het tempo.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Picture made by Tong

Tegen wind, op de Harteveldlaaan werd er goed samengewerkt, kop over kop deed ik met de mannen. Langs de finish , op naar de volgende grote ronde. De groep was aardig kleiner geworden maar Sander bleef netjes naast me lopen, zware ademhaling maar voelde zijn kracht voor succes, onder de 40 minuten. Daar was de bekende Harteveldlaan, geen mannen voor waaier lopen. Voelde me sterk en de hele laan nam ik het voortouw. Tempo zakte iets maar de 40 minuten  was nog steeds  haalbaar. De laatste kilometer. Monique was al van mij weggelopen, ik hielt mijn tempo aan, Sander vroeg of hij bij me moest blijven.

Carla2_Kwintsheul_20180622-2P1A4031

Ik was wat verbaast en zei hem gewoon gas erop een gaan. Hij ging, ik volgde in mijn eigen tempo.

Nog een rondje “de Heul” en dan de finish. 39.44 en dat stemde me heel blij. Alles voelde goed aan en de zekerheid in het koppie heeft een grote sprong gemaakt. Uitlopen met de mannen, ze vonden 3 km wel wat ver maar volgde de coach. Goed tegen de zure beentjes. De prijsuitreiking was snel! Helaas stond ik daar alleen op het podium, de rest was denk douchen. Met een gevulde rugzak vol gezonde tomaten en bloemen in de hand had ik nog een lange weg te gaan naar ons dijkhuisje.

Omloop van ter Heijde, mooie zware wedstrijd

Ter Heijde, het zou mijn 2e wedstrijd van het Agium runcircuit kunnen worden. De fysio zei afgelopen donderdag, rennen, zonder belemmering. Tijdens het inlopen even het strand bekeken, lag er stukken beter bij dan in 2017, maakte mij gelukkig. Tijdens het inlopen was ik een beetje onzeker maar na het startschot  ging ik weg zonder ook maar enige vorm van onzekerheid. Wilde me wel aan mijn eigen opdracht houden, niet als een malle de race in, eigen gevoel, eigen tempo. Flinke tegenwind in de duinen maar veel brede ruggen waar ik achter kon schuilen.

Carla2_20180608-2P1A3189Carla1_20180608-2P1A3147Het Schelpenpad omhoog, een ware kuitenbijter en dan….. is daar de zandmotor, berucht en beroemd. Voelt als dwars de Sahara oversteken op zoek naar de zee. Geen fata morgana, hij lag er gewoon, de grote zoute waterplas. De vloedlijn was er maar beetje hobbelig met zacht zand, liet de voeten de juiste positie zoeken.  Bij Monster was het perfect lopen. Plots riep iemand mijn naam. Ik begreep haar aanwijzingen niet tot ik in ene zag ik dat er aan beide kanten water was. Snel naar links, door ondiep water, een nieuwe vloedlijn zoeken. Allemaal sleuven waar je ontzettend goed op moest letten om niet door de enkels te gaan. Zo lang mogelijk hard zand pakken en dan een haakse bocht naar links het zachte zand door, daarna een steile beklimming van 5 meter tegen het duin op. De afdaling is zalig en ging rap.

Carla3_20180608-2P1A3193Het dorp door, de finishlijn passeren om daarna aan de 2e ronde te beginnen. Weer een brede rug opzoeken om me zo in de duinen tegen de wind te beschermen. De zandmotor over en  weer naar de vloedlijn. Door opkomend water was de vloedlijn nog iets slechter geworden en moest zelfs twee maal door een meertje heen. Heerlijke zware omstandigheden  was genieten en zweten gelijkertijd. Tijdens de beklimming wilde vele atleten  even voor langs.

Ik met kleine stapjes omhoog en met grote passen de afdaling nemen. De finish  was daar en had de 10,4 km in 46.00 minuten gelopen. Tevreden over mijn knie en totale optreden. Tijdens het uitlopen voelde het allemaal heel goed aan. Weer een stap verder in mijn herstel. Stond met een goed gevoel op de 1e plek  als V50+ van het podium.

Carla6_20180608-2P1A3222