Natuur en industrie op steenworp afstand

Er was afgelopen week regen, te veel regen en wolken. Vandaag was alles verdwenen en vrolijk knipoogde de zon me tegenmoet. Het strand en de duinen lagen er, zover het oog reikte, uitnodigend bij. Het startschot viel, de atleten schoten vooruit, blij dat we mochten beginnen. Het landschap glooide, de zon  maakte de temperatuur iets minder koud.

Over de roosters het natuur reservaat in. 5 Paarden, midden op het pad, grootse toeschouwers maar ze  stonden behoorlijk in de weg. Waarschijnlijk voelde ze mij aan,  gedachte die niet heel positief omtrent hun standplaats was, en galoppeerde de duinen in.

westvoorne_halve_marathon__carla_4_20180107-2P1A0466

De duinen rechts, oud Nederlandse huisjes links, alleen maar genieten hier. Rechtsaf en klimmen, niet zoals ik dacht een zandpad maar via een grasveld het dorp in.

westvoorne_halve_marathon__carla_3_20180107-2P1A04602 Km verder mocht ik het zandpad opklimmen, de voeten goed neerzettend. De zee, jippie, nu had ik beide vriendjes, zon en zee :-).  Ik was  niet alleen langs de vloedlijn. Vele honden met baasje waren een cursus aan het volgen, wie luistert naar wie. Het zand was goed te belopen, vele schelpen en plots doemde een raar wit beeld op. Strandhuisjes, wat was daar?  500 Meter verder zag ik het, judo mannen, vrouwen kinderen, welliswaar niet aan het judoën. Vieze knieën, ellebogen op hun mooie witte pak, veel commando’s schetterde over de zandvlakte. Dit waren  meer zandhazen in judopak met zwarte, gele, rode of groene band, alternatieve training? Duinen voor me, de 2e Maasvlakte in het zicht. De wind nu fel tegen en de industrie van de 1e Maasvlakte was daar. Wat een domper op t mooie uitzicht. Het zand van het strand vormde ribbels onder mijn voeten, lastig lopen. Een klein stekend schelpje in mijn schoen, deze prikte in de zijkant van mijn voet,  lastpost :-(.  Ga je er niet  tijdens een wedstrijd uithalen,  duimen dat ik het naar een ander, niet voelbaar plekje in de schoen kon lopen. Strandopgang, los zand, zwaar maar merkte dat ik veel meer power  had dan de mannen uit mijn groepje. De mooie natuur was weer om mij heen.

westvoorne_halve_marathon__carla_5_20180107-2P1A0487

Leuke kleine onverharde duinpaden, zo slingerde ik (de duinpaden slingerde) naar de finish.

westvoorne_halve_marathon__carla_6_20180107-2P1A04973

In totaal 10 mannen voor me, finishte ik als 1e vrouw in 1.31.42.  50 Seconden langzamer dan in 2017, vandaag  onder veel zwaardere omstandigheden, nog meer tevreden :-).  Met Gerben,  lopende afscheid genomen van de mooie natuur, herstellen na de wedstrijd.   Klaar met uitlopen,  passeerde de plek waar de  prijsuitreiking plaats vond, werd binnen geroepen en kon meteen het podium op, timing:-).

prijstuitreiking_carla_IMG_1601Gerben het podium op (2e in 1.22.50). Na de prijsuitreiking, 1,5 km wandelen, stapte we in  de auto. Reed kris kras door het authentieke  Oostvoorne, daarna de A15. Aan de linker kant alleen industrie met een vleugje olielucht. Rechts de mooie natuur, ik bleef  vooral naar rechts kijken, heb veel meer met natuur.

westvoorne_halve_marathon__carla_gerben_20180107-2P1A0497

Advertenties

Een Silvestercross als nooit tevoren

De weg naar  oudjaardag 2017  was enerverend.
1 januari begon het jaar met de duik in de koude Noordzee.
Langzaam maar zeker werden de dagen  langer, de bloemen liepen uit en ik begon weer te niezen , vervelende pollen.
In maart kregen we kans een stuk grond te kopen.
In April ons huis in de verkoop en de rechten van een huis gekocht
We vieren  Koos zijn 60e verjaardag,  een totale verrassing voor hem met het gezin in St EmilionSt Emilion
In mei genieten van zoon Jim en Tong die Nederland aandoen.
We starten met het ontwerpen van ons nieuw te bouwen huis.
De zomer geeft uiteindelijk de doorslag, ons huis wordt in augustus verkocht.
In October tekenen we voor de bouw van ons eigen ontworpen nieuwe huis
In November verhuizen we naar een schattig huisje bij het bos, jaartje wonen.
In December overdracht oude huis en de grond gekocht.
Ik val van de trap, oude huisjes hebben  steile trappen met kleine trede,  ik kneusde vele ribben op mijn rug.
20 jaar werkzaam bij Janssen, door de onrust binnen het bedrijf wordt er weinig tot geen aandacht aan deze mijlpaal geschonken.
De puzzelstukjes worden mede door de onrust op het bedrijf voor 1/3 uit de puzzel gehaald.
De wedstrijden en trainingen, deze puzzelstukje blijven mooi op hun plek liggen
De Silvestercross is zo’n vast puzzelstuk, al 20 jaar heb ik op de mooiste cross van Nederland mogen starten. Bij aankomst vandaag begon het te regenen, de bospaden zag je veranderen in plassen, blubber en nog meer blubber. Bij het inlopen probeerde ik een beetje droge schoenen te houden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na de start dacht ik niet meer aan droge schoenen, alleen aan, hoe snel kom ik door die plas of blubber berg. De eerste ronde genoot ik volop, ging atleten voorbij die aan de zijkant liepen en ik, ging er dwars doorheen, zalig. Blubber spelen is iets wat elk kind graag doet, nu waande ik me als kind dat in die blubber mocht spelen. De 2e ronde voelde je dat dit parcours veel kracht kostte en na de 3e ronde leek de kracht op, ik bleef echter knokken.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Als 1e V55 en 6e master overall kwam ik over de finish. Het was de aller aller zwaarste Silvestercross die ik ever gelopen heb. Een echte cross, dat is zeker maar is het goed als ik genoegen neem met het losse zand en dan de droge bospaden met zijn kleine heuveltjes en vele draaien? Voor 2018? Snel droge kleding aan, de prijsuitreiking met weer mooiere bloemen.carla_silvestercross_prijsuitreiking_2
De atleten aangemoedigd en na afloop de wedstrijd besproken. Koos en ik daarna naar de auto, op naar oudejaarsavond en dan 2018. Een jaar waarin we alle losse puzzelstukje op zijn plaats gaan leggen, puzzelen is leuk 🙂

Met zn drieen

Van links naar rechts; Niels, Carla, Marco

Zand, zand, alleen maar zandduinen.

26Dec17; Traditionele kerstcross, soort van reunie bij Haag Atletiek.

Start

Start Kerstcross Haagatletiek, door de 1e duinpan

Beklimming groep ronde

De duinpan uitklimmen op los zand, veel kracht nodig

Carla 1e ronde

De 1e beklimming zit erop, draaien naar het volgende duin

Ronde 1 met marnix

Even tussen de takkenbossen een afdaling

Met Marnix -2 ronde 1

Hier Marnix  aan het inhalen, was prooi 1 🙂

Ronde 2 Carla klimmen

Achter de meneer aan, ronde 2, was stuivertje wisselen met hem

Afdaling ronde 1

En weer we gaan weer lekker dalen

Ronde 2

Was dit niet het zwaarste stuk, de harde wind pal tegen, los zand het duin op?

Duintop ronde 3

Dalen,   zie ik ga de meneer voorbij, gaat het nu wel lukken?

Iets vd top af

Bijna zij aan zij gaan wel het duin af, spannend, wie wint van wie, ik voelde me heel sterk

Naar Paddenpad, ronde 1

Richting het paddenpad voor het laatste duin

Ronde 2 mooie

De man met zwarte jas moest hier lossen

Ronde 3 -2

De laatste 500 meter en wie won er???? Ikke :-). Als 1e vrouw liep ik de 8km cross in 38.32.       Het was weer een super lekkere cross geweest. Zoveel zand is er in Soest niet,  mooie los zand generale.

 

De 20e Linschotenloop, jippie jee

Linschoten, de eerste wedstrijd was voor mij een openbaring. Hardlopen door oud Nederland. Prachtig parcours, goede organisatie en aardige mensen. Elke jaar stond deze wedstrijd in mijn hoofd (agenda’s daar doe ik niet aan, bijgeloof, als je het opschrijft gaat het niet door). Koos werd weleens gek van mij, nooit wist hij waar ik het weekend heen ging, of was ik misschien vrij ?  Een weekkalender ophangen en gewoon opschrijven. Sorry maar  dat kan ik echt niet, vertel het wel de dag voor de race. Zo gingen de jaren voorbij. Een kleine 35 wedstrijden stonden aan het einde van het jaar in mijn agenda. Een agenda gebruik ik als logboek, ja ik weet het, beetje raar maar kan je  vertellen dat het heel makkelijk en duidelijk is. De dagen staan al voorgedrukt, een hoop lijntjes om veel op te schrijven 🙂  Linschoten heeft daar bijna elk jaar ingestaan. Voor mijn coach B opleiding ging het niet,  Elke zaterdag naar  Papendal om te studeren.  Reed ik  op de zaterdag voor kerst om 19.00 uur  naar huis, langs het bord op de snelweg “Linschoten” kwam er een heel verdrietig gevoel in mijn buik. Geslaagd als trainer, Linschoten  kon weer, en ik ging, trouw elk jaar. Het parcours veranderde bij start een finish, huizen kwamen op het parcours te staan. Organisatie  werd nog beter maar dezelfde gezichten kwam je elk jaar tegen, een beetje ouder :-  Ook ik werd elk jaar een beetje ouder, beetje minder snel, ach wat maakt  uit, ik  loop.

20,6 km linschoten

De laatste 500 meter, pal tegen wind

Dit jaar zag het ernaar uit dat ik niet aan de start zou staan. De gekneusde ribben, wat doe je daarmee, hoeveel mag en kan je het belasten 2,5 week na de val van de trap. Afgelopen week merkte ik een goede vooruitgang. Uitnodiging van de organisatie  geaccepteerd en ik ging. Nummer ophalen, inlopen en starten op de 21.1 km. Ik had met mezelf afgesproken, lopen tot de pijngrens.  Het ging goed met de benen,  de ribben gingen redelijk. Ik moest alleen niet naar rechts draaien en het tempo rond de 4.15 houden. Ik liep als een zonnetje, klein pijntje, groot pijntje maar helaas geen geen pijntje. Na 1.28.21 minuut kwam ik binnen, tevreden. De ribben waren niet top maar goed genoeg voor een lekkere wedstrijd.  Het ademhalen wat je toch echt moet blijven doen, was de boosdoener dat na de wedstrijd de pijn veel erger was. Na het uitlopen, net te laat voor de prijsuitreiking maar toch even op het podium, felicitaties, bloemen en aardigheidje, voelde het al veel beter. En s’avonds voelde het zoals het in de vroege ochtend gevoeld had. Blij met mijn 20e Linschoten.

A groep Lnschoten 2017

Gezellig met een deel van de A-Groep

Verjaardagsloop is leuk

02Dec17, mijn geboortedag is vandaag alweer 59 jaar geleden. Ik mag het vieren en ben daar altijd blij om. Na een gezellig ontbijt en mooie cadeautjes werd het tijd op te vertrekken naar Vlaardingen. Had zin in een trainings-wedstrijdje op mn verjaardag. Lopen doe je toch, dit geeft even wat meer glans. Morgen koken voor 17 verjaardag gasten, wedstrijd kan vandaag gewoon kwa tijd. Het was koud, waterkoud en echt niet aangenaam. Lekker lange broek, shirt met lange mouwen aangetrokken, zo moest ik warm kunnen blijven. Op de startstreep kwamen de felicitaties nog naar me toe, kijk dit is de glans :-).

Voor de start 02dec17

Daarna weg, de kou van het stilstaan uitlopend. Het liep lekker, met mensen voor me die me lieten verbazen. het was goed, laat ze gaan. Vandaag geen strijd, gewoon lekker tempo draaien zonder gek te gaan doen.

Peter 02dec 7 km

Ik haalde Peter op 7 km bij en we bleven lekker saampjes lopen. 10km, ik keek 1 maal op mn horloge, zag een tijd die me niet tegen viel. Daar kregen we beetje tegenwind, het was niet hard die wind maar het ging wel door mn shirt heen, koude bovenarmen en koude handen.

Carla 02Dec 8km

Over een steentjes pad, door een super rustige en mooie omgeving genoot ik van de wedstrijd. Daar was het asfalt na ongeveer 2 km en we draaide het pad naar Maasland op. Lekker hoog bruggetje over, zei de mannen ( Amriet was aangesloten in ons groepje), “even de Erasmusbrug over” :-). Op 15 km was het keerpunt en dan weet je dat je de Erasmusbrug = Foppenplas brug  nogmaals moet nemen. Goede kuitenbijter hoor. Het lopen ging lekker, beetje meer de wind van opzij en de armen werden minder koud. Best veel mensen in de Broekpolder om de atleten aan te moedigen. De laatste km ging in, gaf er 1 tandje snelheid bij om zo de baan op te draaien.

Carla en peter FinishDe speaker kreeg me in de gaten, ik zag de klok met 1.28, de secondes die er bij de finish achter geplakt werden waren er 57. Heel tevreden met deze ijzige verjaardag wedstrijd. Eerste vrouw, mooie bos bloemen kreeg ik, heerlijk. daarna nog stukje uit gaan lopen. Kon niet echt heel warm worden en sprong daarna in de auto, kachel voluit, zo werd ik warm. De douche die zocht ik thuis wel op 🙂

Klaverbladloop Zoetermeer, na Jaren weer een keer.

Het was zelfs de speaker die het op viel, Carla Ophorst was er weer. “ He Carla, waar ben je al die tijd geweest”? Ja waar was ik geweest. 2016  zat ik in Thailand bij onze zoon, 2015 met de andere zoon de Amstel Curacou gereden. In 2014 viel de wedstrijd gelijk met de halve van Monster. Nu was ik er weer, nam jammer genoeg vreselijk weer mee naar Zoetermeer. In de regen en kou gaan inlopen. Lange broek, zweet shirt + singlet gekozen voor de wedstrijd. 7 graden, regen, wind, brrrrr, doet me teveel aan Maassluis denken, lang geleden, was toen niet 2/3 van de atleten onderkoeld?   Bibberend in het startvak, ieder blij dat we mochten gaan. De benen voelde wel lekker aan. Ik keek naar de lucht, waar was die regen nu?,  ik was erop gekleed. Daar hing een donkere grijze wolk, toch goed de kleding gekozen Carla. Mooie route door nieuw Zoetermeer, Beetje klimmen en dalen over de wegen, prachtige fietspaden langs veel waterpartijen, complimenten voor de stedenbouwkundig ontwerpers, super mooi gemaakt.IMG_2101

 

We kwamen op het oude parcours van deze loop, het water de AA langs. Ondertussen was de lucht wit en blauw aan het worden en Carla, die begon te ontploffen. Zweetshirt opgerold, dat koelde voor 5 minuten. Jeetje mina wat had ik het warm. Rond de 6 km moest dat zweethemd uit, koelen en het koppie rustig krijgen. Tempo laten vieren, singlet uit, even tussen de broek proppen, oei, dadelijk maak ik mijn chip kapot :-(.  Shirt uit, singlet met veel gehannis weer aangekregen. Tempo kon weer omhoog terwijl ik een goed plekje voor mijn shirt zocht. Verloor 45 seconden maar na een km ging kreeg het lopen in alleen de singlet effect, het ging lekkerder. We draaide wat langs water, brug over en daar waren de 10km lopers. Kon ik ze lekker in gaan halen, doet de atleet goed. Heerlijk denderde ik ze voorbij. Zo nu en dan herkende iemand mij en kreeg positieve feedback. Auw, stapte ik toch op een grote witte kei, mijn hele voet klapte dubbel, ik veerde zo goed mogelijk op, om de klap te verzachten. Gelukkig geen effect op de voet en kon vrolijk verder.

IMG_2100Daar was de beklimming weer, ging best makkelijk, de benen voelde steeds beter aan. De speaker, Nog 500m tot de finish. Van asfalt naar tartan is lekker, en een blik op de finishklok. Onder de 1.01 ging echt niet lukken, zette aan voor zo min mogelijk secondes daarboven. Winst en 1.01.10 als eindtijd, tevreden. Atleten goed en heel goed gelopen. Uit gaan lopen en je raad het nooit, stortregen. Duurde gelukkig niet zo lang en konde 3 lekkere km’s maken.

prijsuitreikingDe prijsuitreiking volgde snel, prachtige bos bloemen, echt heel mooi, uit de mond van een Westlandse he J.  Daarna volgde een heerlijke warme douch, was erg nat en blubbering geworden,deze had ik verdiend.Bloemen

Spannende wedstrijd met 5 vrouwen op 100 meter van elkaar

Zondag 29Oct17,   Een uur extra slaap  genoten door het verzetten van de tijd, super uitgerust naar Dordrecht. Gezellig met 8 atleten van de A-groep. Met zijn alle inlopen, vergezeld van gids werden we langs  mooie plekjes van Dordrecht geloodst. Met voldoende inloop kilometers in de benen terug bij de kleedruimte. De juiste kleding aan, naar de start. 5 Minuten later viel het startschot waar we in de volle zon, wind in de rug aan de eerste kilometers begonnen. Judith wilde met me mee lopen, het is een stayer en volgt gewoon. Na 1 km kwam de eerste vrouw langszij en niet veel later volgde er nog twee.

1km Carla

Zo, dat zijn veel vrouwen voor in de wedstrijd. Met veel publiek langs de kant vlogen de  kilometers voorbij. Tunnel door en daar was de polder.  Het was een lekker groepje atleten geworden, vier mannen, twee vrouwen maar al snel waren dat drie vrouwen, Jeanet liet zich heel slim afzakken voordat we tegenwind kregen.  Over de dijk met een wijds uitzicht over de  Biesbosch,  was het heerlijk lopen. De benen voelde goed, de ademhaling tot 12 km, de resterende kipmeters moest ik steeds hoesten, iets zat me in de weg.  Linksaf en daar de mooiste weg van de hele wedstrijd, herfstbomen aan  beide zijde, de weg vol herfstblaadjes, Nederland wat ben je mooi.

Judith, carlaEen man uit het groepje ging versnellen, laten gaan. Hij liep naar Nathalie om haar uit de wind te houden en wij vrouwen, liepen lekker op kop om de wind voor de rest vd groep weg te houden. Op 15km een steile klim de dijk op, de koude noorder wind nu pal tegen. De zon verdween achter de wolken,  ik voelde de kou op mijn schouder. De groep haalde Nathalie bij,  nu nog een  vrouw voor ons. De tri-atlete kreeg het zwaar en al snel haalde we haar bij. Ze bleef knokken om bij de groep te blijven, een groep van 5 vrouwen, hoe gaaf en spannend was dat. Judith kreeg vleugels en nam afstrand. Mijn benen  hadden het beste gehad, het hoesten werd erger  en liet Judith gaan, mooi om haar zo soepel te zien lopen.  De stijd ging nu tussen de drie overgebleven vrouwen, Nathalie was al verder achter. De tri-atlete kon een gaatje slaan rond 19 km, ook daar kon ik niet met mee, ik was blij dat ik het leven had. Ik  wilde wel heel graag derde vrouw worden. Wat een loodzware laatste kilometer was dat. Alles wat ik nog over had propte ik in die laatste km, ik MOEST  winnen van vrouw  nummer vier en het lukte. Tijd was 1.27.05, door de harde tegenwind veel verloren maar was als een kind zo blij. Felicitaties over en weer en dan snel kleding aan gaan doen, de wind liet je snel afkoelen.

Uitlopen, prijsuitreiking, foto maken met de A-groep, prachtige prestaties, blije gezichten even vastgelegd.

Groep dordrechtIedereen dag gezegd, mijn uitlooprondje volgemaakt. Tas opgehaald en hardlopend naar  de parkeergarage.

wachten voor de prijzenGenieten reed ik terug naar huis, wat een prachtige  spannende vrouwenrace was het vandaag geweest..