De ronde van West voor de verandering op zaterdagmiddag

16 oktober, nog 8 dagen tot de marathon van Rotterdam. De 10km wedstrijd, ronde van West op het schema gezet. Leegloop wedstrijd. Een term van vroeger. Toen, heden ten dagen minder populair, werd er 10km gelopen, leeglopen om het lichaam zoveel mogelijk koolhydraat arm te maken. Er volgde een aantal dagen van weinig koolhydraten eten. De laatste drie dagen tot de marathon juist veel koolhydraten eten, de hongerige spieren van zoveel mogelijk glycogeen te voorzien. Vol glycogeen stond je aan de start, in de hoop voldoende te hebben, naast de vetverbranding en de man met de hamer op 35km te kunnen ontwijken.

De naam leegloop wedstrijd is leuk maar doet zijn naam geen eer meer aan. Ik zeg, nog een maal ontspannen knallen en dan tapere tot weinig of geen km’s meer lopen.

De atleten waren blij verrast dat ik ook ging lopen. Gezellig inlopen met de groep, het ging al best hard, warm was ik zeker. Een paar versnellingen en het startvak in. Tussen de A-Groep atleten, veertien in totaal, stond ik daar te genieten.

De start, voelde lekker, ik had er zin in. Tot mijn verrassing een verandering van het parcours, nu een echte 10km? Een eerste km van 4.04, best oke.

langs de IJssel met de vele dijkjes op en af ging ik het tempo van de eerste kilometer niet volhouden. Het lopen voelde heel lekker aan en ik had zowaar het gevoel van een wedstrijd, zonder ook maar een keer een negatieve gedachten. Richting het 5 km punt klommen we 6 meter de hoogte in, voelbaar. Ik liep nu even alleen maar niet voor lang. Annemarie (naam later opgezocht), kwam naast me lopen met de vraag of ze met me mee mocht lopen, als een soort van haas. Maar, zei ze, je blijft gewoon tweede hoor. Verbaast om het verzoek, wel lief, liep ze lekker met mij mee. Voor mij was het ook een stimulans om iemand op sleeptouw te nemen. Heerlijk kilometers vlogen onder mij door. Op 9 km keek ik voor de tweede keer op mijn horloge, 37….. de rest kon ik niet zien. Nu kan ik goed rekenen, behalve als ik hardloop, rekende me hier, bleek later, dus ook rijk :-). De atleten van de A-groep kwam ik hier tegen, zij op weg naar de finish, ik op weg naar een rondje oud Capelle. Twee maal klimmen de dijk op en dan de heerlijke afdaling naar de finish.

Annemarie bleef een aantal cm achter mij en beide finishte we in 42.17. Een tijd waar ik nog wel aan moet wennen, zoveel minder als voor Corona. Is het de ouderdom of het wedstrijdritme? Dat zal in de loop vd maanden duidelijk worden. Het belangrijkste is dat ik nog wedstrijd kan en mag lopen, heerlijk gelopen hebt en ook nog eens tweede vrouw werd.

De atleten goed gelopen, veel vertrouwen voor volgende week. Na de prijsuitreiking, we haalde vier prijzen op met de groep, uitlopen met zijn alle. Trots als coach maar ook als atleet liepen we vier km om de beentjes weer soepel te maken.

Een wegwedstrijd, het idee alleen al geeft een heerlijk gevoel

26Sep21, de dag dat de CPC gelopen zou worden, helaas was deze 3 weken geleden afgeblazen door teveel onzekerheden. In Barendrecht stond een halve marathon klaar voor zijn lancering, deze mocht doorgaan. Naast een 21.1km ook een 5km, 10km en 30km. Met 1000 atleten aan de start, geweldig toch. Bij het betreden van het terrein een QR code check + ID check. Bandje om en je was vrij om in en uit te lopen. Top geregeld. Het was zo fijn om atleten na 2 jaar weer te zien, te spreken. Even vergat ik dat er ook nog ingelopen moest worden. Tussen de bedrijven door liep ik 4,5 km in. Warm was het zeker, een gevoel alsof ik in Thailand aan het lopen was. 26 graden, volle zon en hoge luchtvochtigheid. Een wedstrijd met de nodige voorzichtigheid zou het gaan worden.

Bij de start een halve liter water opgedronken, mijn geheim bij een warme wedstrijd :-). Van start om na 1 minuut getuigen te zijn van vreselijke zware bovenbenen.

Raar want met inlopen had ik daar geen last van gehad Analyserend kwam ik tot de conclusie dat dit aanvoelde als hardlopen in Thailand. Daar is het warm, 31 graden, volle zon en een luchtvochtigheid van 90 -100%. Je loopt maar alles voelt zwaar en na een half uur voel je je als na een zware intervaltraining. Oke, met dit gevoel het tempo, zeker in het begin niet te hoog willen houden. Lopen op gevoel, doe ik graag maar met 2 jaar geen wedstrijd is dat gevoel wel verdwenen. Lopen voor de vuist weg en zoveel mogelijk genieten.

We liepen de stad uit, het groen in. Heerlijk die rust en die zon. Gevolg was dat het nog warmer werd. Niet aan denken, gewoon doorgaan. Op 5 km een communicatie stoornis. We moesten een lusje maken. Ik had het parcours goed bekeken maar geen lusje gezien. Het lusje was zonder einde, de pionnen stonden er niet meer maar geen vrijwilliger die zei dat je om moest draaien. Er werd geschreeuwd “omdraaien”. Ik schrok ervan zette mn horloge stil en vroeg waarom te stoppen. Keren bij de laatste pion was het antwoord. Er volgde wat scheldwoorden van een atleet, dat ging mij wel wat ver maar het was zeker vervelend. Horloge aan en gaan, om de pion heen en terug.

Op de koers terug en ik zag dat de vrouw voor me het moeilijk kreeg. Op dit punt werd het voor mij een wedstrijd, een doel, vlak voor me. Langzaam liep ik erheen. Haalde nog wat oververhitte mannen in en op 8 km de 1e vrouw vd race. Het was een OphorstRunner en hoopte dat ik haar op sleeptouw kon nemen. Met de hoge brug over het spoor, die opdoemde, lukte dat niet. Moe en dan ook nog klimmen, dat werd hem echt niet meer. Bij mij wel en ik pakte de brug met gemak en liep in op een dame vd halve marathon. In de laatste km ging het tempo omhoog, gas erop demarreren. Ook zij gaf ook gas en samen kwamen we hard op de finish af. Ik werd 1e vrouw op de 10km, verrassend blij mee. Ik klokte 43.44 en bleek over een afstand van 10,4km gegaan te zijn (42.02). Het gevoel van die wedstrijd, stemde mij tot grote tevredenheid. Heerlijk om te gaan om je doel te bereiken. Ook al was de tijd niet wat ik wilde, ging ook niet in deze hitte, het gevoel had ik wel opgewekt.. Atleten spreken na hun race, de prijsuitreiking was heel fijn met mooie bloemen en een beker. daarna uit gaan lopen en douchen.

Een dag om in te lijsten is het geworden.

Was het laatste NK echt al 2,5 jaar geleden?

Ja zeker, 2,5 jaar met een Corona pandemie ertussen en dan nu……….

Wel, niet, wel niet, wel niet meedoen aan de 1500m en 5000m NK masters in Hengelo.

Waarom twijfelde ik zolang zou je denken? 

  1. Hengelo, dat is best een stukje rijden
  2. Overnachten voor de 1500m en de 5000m, wil ik dat?
  3. Welke V60+ doen er mee, heb ik tegenstand voor een echte wedstrijd.

Uiteindelijk besloten in te schrijven voor alleen de 5000m, schrapte ik meteen een bezwaar weg

Zondagochtend, vroeg uit bed om op tijd, 9.45 uur naar Hengelo te vertrekken.  Ruim op tijd aanwezig voor aanmelden inlopen en de callroom zou je denken. Nee, komen we in een file terecht van 40 minuten.

De cijfers van de klok tikte  door. De  uiterlijke melding tijd kwam in gevaar. Koos in de auto gebeld en mij aangemeld voor de 5000m, fijn. Een klein uur van te voren waren we bij het FBK stadion. Mijn nummer ophalen, ID laten zien, of ik wel echt Nederlandse ben . Alleen een rijbewijs bij me, was niet goed. Een ID of paspoort had ik niet bij me. Gelukkig had ik ergens een foto van mijn paspoort wat voldoende bleek voor identificatie.

Snel omkleden, ik had nog 20 minuten om in te lopen en melden in de callroom. Op 20 seconden na op tijd, pfffffffffff.

Zenuwen kwamen, ik probeerde ze onder controle te houden, dat lukte aardig en met een beetje wiebel benen liepen we het stadion in.

Het ging allemaal heel snel en voor ik het wist waren we van start. Beetje opgesloten voelde ik me bij de start en maakte me snel uit de voeten.

Goede openingsronde van 90 seconden. Dat mocht wel iets rustiger, 94 seconden had ik in gedachten. De volgende ronde klokte ik 98 seconden en schrok ervan, veel te langzaam.

Ik probeerde mezelf te versnellen wat niet echt of echt niet lukte.  Heel constant liep ik de rondjes in 98 seconden. Solo, als enige 60, niet echt een motiverende wedstrijd zo. Zaak was om onder de limiet te lopen (23 minuten  ), voor een gouden medaille.

De benauwdheid door de ambrosia, mijn stem werd schoor toen we de achterhoek in reden, ik voelde onraad) mijn longen moesten hard werken. Ik liep daar en sprak mezelf toe ondanks alles niet vergeten  te genieten van het bijzondere stadion waar ik mocht lopen, alles goed in me op te nemen.  Dat lukte en met de weinige maar motiverende aanmoedigingen (het was erg rustig in het stadion)

kwam ik over de finish in een tijd van 20.22.73. Goud in de pocket, mijn 59e gouden medaille . Wauw blij dat ik gefinished was. Teleurgesteld?  In eerste instantie wel, bij nadere analyse niet.

Bij het uitlopen in het groen, een prachtig natuurgebied achter het stadion, zag ik alleen maar ambrosia staan. Mijn overgevoeligheid voor dit plantje in zulke getale is duidelijk.  Fijn he als je bij zee woont, veel minder allergenen in de lucht. Het is zoals het is en ik genoot van mijn uitlooprondje en alle vriendelijke mensen. Iedereen zei gedag, met een lach, daar word ik zo blij van.

Bij terugkomst lag mijn gouden medaille klaar op een mooie oranje kussentje. Tilly en Michel mochten de medaille uitreiken. Zelf pakken van het kussentje en omhangen, volgens protocol. Het maakte de gezelligheid er niet minder om.

Met Koos naar de auto wandelen, zonder file en een diner-stop in Leusden terug naar zee.

Beide van een gezellige wedstrijddag mogen genieten. Smaakt naar meer.

Was genieten, een 25km WaterwegRun organiseren en lopen

Met de wedstrijden is het heel dun bezaaid, best lastig als je je atleten goed voor wilt bereiden op de marathon. Mijn gedachten liet ik gaan, de Waterweg kwam langs met zijn mooie fietspad waar de kans op verkeerd lopen heel klein is. Via Garmin kwam ik tot een mooie route van 25 km, autovrij en autoluw. Op het schema gezet; 25km in MT. Om iedereen tegenmoet te komen ook een 20km, (keerpunt bij 9km) en 30km route extra rondje van 5km. Alles als GPX naar de atleten gemaild, kunnen ze via hun horloge de GPX route volgen

De weersvoorspelling was goed, heel goed zelfs met volle zon en 25 graden. Water is dan meer dan nodig. Wie kan ik vragen en waar een waterpost maken? Annette Koorneef wilde met alle liefde de waterpost op 9km en 15km (1 punt) bemannen. Super blij mee.

De dag voor de wedstrijd op de fiets de route rijden met een spuitbus gele waterverf. Pijlen op de punten “spuiten” waar je niet rechtdoor moet. Een klein 30 km gefietst met een stop voor een lunch in de zon en de voeten in de Waterweg. Voldaan vervolgde ik mijn dag. Het enige wat mij zorgen baarde was een zere dikke kaak en wang waar ik vannacht wakker van werd. Dit kan ik nu net niet gebruiken. Deze run wil ik tot een goed einde brengen voor de atleten maar zelf wil ik graag de route ook lopen.

Zondagmorgen vroeg uit de veren. Mijn kaak heel pijnlijk, gezwollen rood en dik. Wat moet ik? Het ontbijt ging er moeilijk in, de kaak wilde niet goed open en kauwen was lastig maar het lukte en 2 boterhammen in te stoppen. Tas op de rug, op de fiets naar Hoek van Holland. De atleten kwamen naar de parkeerplaats, 22 in totaal. Goede opkomst waar ik helemaal blij van werd. Ik had besloten gewoon te starten, onderweg kijken hoe het gaat en daar het tempo en lengte van de route op aan te passen.

De sfeer zat er goed in en met zijn alle naar de start. Eerst een foto maken in de grote zonnestoelen, DE rotonde van Hoek van Holland waar ook onze start was.

Ik verstopte een t-shirt in het gras achter de zonnestoelen, voor het geval dat het niet zou gaan. Groepjes werden gevormd van tempo 3.45 – 3.55 – 4.00 – 4.15 – 4.25 – 4.45 – 5.15 Iedereen op weg en ik sloot aan bij groepje 4.45. Het voelde soepel, de wang `’blubberde” een beetje maar was niet pijnlijk. De zon op het gezicht, beetje wind van opzij en dan genieten van het uitzicht van de waterweg. Tempo ging strak en soepel.

Vele bekende op de racefiets kwamen langszij en vaak werd ik gedag gezegd, altijd leuk. Rond de 9e km de dijk over naar de waterpost. Vreselijk veel dorst en dronk een halve liter water in een teug leeg.

Nog een fles mee maar alleen verder. Ik wilde iets rustiger lopen want de kaak begon wat pijnlijk te worden en de benen stijf. Over de dijk terug naar de Waterweg. Nu kon ik op de stoep lopen, wel fijn met de vele fietsers die met het mooie weer aanwezig waren. De benen bleven net zo stijf, nog niet vervelend wel wat verontrustend. In Maassluis, vlak voor de haven een keerpunt. Langs het metrospoor terug. Het voelde steeds zwaarder en ik was blij dat ik bij de waterpost was. De laatste loper was geweest en ik had Annette gevraagd of ze mij bij het Engelandvaarders huisje wilde brengen, met de auto. Even een paar km minder. Geen probleem en het voordeel was dat we daar weer atleten zagen lopen die veel dorst hadden, 3e waterpost :-). De benen voelde na deze rustperiode beter aan en ik vervolgde mijn weg.

Koos was blij dat hij mij zag lopen en maakte mooie foto’s van me.

De stormvloedkering langs, even met een felle tegenwind de dijk op. Het laatste stuk van de WaterwegRun loopt je bovenop de dijk. langs de StenaLIne. 700 Meter voor het einde hoog lopend op de dijk langs de parkeerplaats waar al vele atleten stonden die hun kilometers gelopen hadden. Ik kreeg een mooie applaus van ze. Dat deed goed want de beentjes waren weer aardig stijf. De finish. Naar de stoelen om mijn t-shirt uit het gras te halen, die had ik gelukkig niet nodig gehad. Op tempo terug naar de parkeerplaats om toch 22 km op het horloge te zien. Gelopen in 1.44.44, best snel eigenlijk.

Napraten, omkleden en vooral genieten van alle tevreden atleten. 25-30km MT, het juiste tempo, het gevoel. Een perfecte run geweest om fysiek en mentaal jezelf te testen.

Met 5-en bleven we over en besloten iets te gaan eten in “het dorp”. Een kaart vol pannenkoeken en we maakte er een pannenkoeken feestje van. Normaal eet ik een pannenkoek in 10 minuten op. Nu duurde het ruim een half uur. Kleine stukjes naar binnen schuiven, het tegenstaan van eten en toch doorgaan. Eten na zo’n inspanning is bijna een must en zonde om zoiets lekkers te laten staan. Het lukte mij om mn bord leeg te eten :-).

Na de gezellige lunch had ik nog een fietstocht van 10km te goed. Zo, dat had ik niet eerder meegemaakt. Zulke zere benen die maar niet verdwenen en ik “harkte” mezelf naar huis. Nog nooit zo blij geweest thuis te zijn. Nu tijd om de MT Run te analyseren en vooral nagenieten van alles.

Niet na te genieten van de kaak. Maandag morgen vroeg, met een nog dikkere kaak naar de huisarts. Een ontstoken oorspeekselklier bleek het te zijn. Speekselsteentje kan daar de oorzaak van zijn. Een week antibiotica moet mij weer de oude Carla maken.

1500meter, hoe voelt dat?

08Jul21; Barendrecht. Donderdagochtend na het ontbijt naar buiten voor een warming-up. de warming-up voor de baanwedstrtijd vanavond rond de klok van 21.30 uur? Het klinkt heel raar, is ook best wel raar maar ik doe het wel. 4,5 km inlopen, wat versnellingen. Ik ga dan voor 5x300m in 66 seconden en 100m pauze. Ze gaan in 65-66 seconden en ze voelen goed. Na het uitlopen dacht ik “De 1500 meter heb ik alvast in 5.28 gelopen” al is het in stukjes 🙂

De dag vloog om en snel was het 19.00 uur, tijd om naar Barendrecht te rijden. Veel atleten van de A-Groep aanwezig, 3 OphorstRunners en vele andere atleten. In gaan lopen met een aantal atleten, wat versnellingen en dan gaan coachen, 9 series met steeds 1,2 of 3 atleten.

Het ging hard, de bekende 1500 meter kuchjes hoorde ik net als vele mooie finish-tijden. Na 1 uur coachen/aanmoedigen kwam mijn serie, de 10e, dichterbij. Snel de WC opzoeken, wat versnellingen en plaats nemen achter de startlijn. Verre van ideaal maar deze keuze maak ik zelf en ben toch meer coach dan atleet. Zie het als de coach die de 1500 meter tussen de bedrijven door loopt, even voelen wat een 1500meter ook weer is.

Nog 1 km te gaan

Start en weg, liep al snel op Richard in en ik was verbaast, ben ik zo snel of hij zo langzaam? Later hoorde ik hem zeggen dat langzaam starten hem veel beter bevalt dan een te snel begin. Bij 400meter raakte k hem kwijt terwijl ik opende in 64 sec 😦 Vanmorgen was het tempotesten op 66 seconden, dus te snel). Ik voelde me krachtig, liep heel erg lekker en genoot van alle aanmoedigingen. Ondertussen zag ik de alteten van me weglopen, ga ik zo langzaam? . Als de klok een 6-4-2-0 liet zien in elke volgende ronde, dan was het goed. Ik zag een 4-8-3 en bij de finish……..5.47.10. Ik schrok daar wel een beetje van en zei: “wat een waardeloze tijd”. Ik had geen zere keel, was niet kapot en wist dat ik niet heel erg mijn best gedaan had. Ik had wel heel lekker gelopen, Is me ook veel waard.

Terug naar de startplek want er was nog een serie te coachen, weer mooie tijden en zere keeltjes. De wedstrijd was voorbij en met vele uit gaan lopen en napraten. Dat is het moment dat je als coach blij bent dat je ook de wedstrijd gelopen hebt, je eigen verhaal buiten alles wat je als coach waargenomen hebt.

Ik weet dat als ik de wedstrijd hard wil maken ik alleen naar zo’n wedstrijd moet gaan, focus op mezelf. Laat mij maar meer coach zijn en even een serie als atleet, dit is veel te mooi om te doen.

Nog 200m te gaan

Terug in het wedstrijdritme

02Jul21, De bar de Burchtloop. Een teamwedstrijd over 2 km door de dorpsstraat van Honselersdijk, Door de nog geldende Corona regels is een wedstrijd alleen op een afgesloten omgeving mogelijk. Uitwijken naar de Olympus atletiekbaan in Naaldwijk was een bijzonder goede zet van de organisatie dorpsfeest Honselersdijk. Met 9 OphorstRunners, 3 teams gemaakt en met zijn alle stukje inlopen.

Grootse plannen werden er gemaakt. Vcor ons team afgesproken om en om 400 meter te lopen in een tempo 90 seconden per ronde. Testen over 100m ging goed, nu voor het echie. Als 3e team, met Annemarie en Linda van start. De meiden op hun snelle Vaporfly schoenen, ik op mijn reactieve wedstrijd schoentjes en zonder ons mooie roze team shirt. Het was in ene zo warm met de volle zon en wilde niet meer dan een topje aan.

Na 1 ronde klokte ik 93 seconden en dat voelde best zwaar.

Op 550 meter nam Annemarie over en het was zoeken naar het tempo. Veel voeten wissel bij mij maar na 100 meter was het tempo goed. Oei 94 seconden, dat was eigenlijk. niet de bedoeling maar mijn benen zeiden dat het goed was. Linda nam over en weer rondje 94. Ik mocht weer op kop, dat loopt toch het lekkerst maar ook ik rondje 94. Wel een regelmatig tempo.

De laatste 250 meter naast elkaar op de finish af, versnellen ging nog en in 7.49 kwamen we over de finish.

Leuk om te weten is dat het Nederlands Record V60 op de 2000m op 7.46 staat. We werden eerste vrouwenteam en mochten het podium op nadat alle teams gelopen hadden. Nu was er ook maar 1 vrouwenteam 🙂

Super leuk, met 3-en daar te staan en bloemen te krijgen met applaus. Het voelde zo ouderwets vertrouwd lekker aan.

Daarna met alle OphorstRunners uitlopen waarbij ik koos voor het viaduct en de snelbinder, leuk vonden de atleten het na hun snelle wedstrijd 🙂

Heerlijke avond gehad, vele mensen gesproken die ik heel lang niet gezien had. Dit mag van mij, en vele andere, regelmatiger gebeuren, Laat het wedstrijd seizoen maar beginnen. Wedstrijdritme opbouwen want dat kan ik wel gebruiken na alle trainingen en trainingen geven + GPX wedstrijd organiseren.

GPX Oranje-koningsdag 10km testloop

Koningsdag 2021, de boeken in als “gelijk aan” koningsdag 2020. We zijn een jaar verder, weten meer van het virus. Wat we weten, het is ook uitgesproken door het RIVM, is dat het buiten 18 maal minder tot besmettingen leidt dan binnen. In 2020 organiseerde ik de SOLO Run Together Koningsloop. Ieder voor zich een 5 km. Opdracht was om tijdens die 5 km een Strava afbeelding te creëren die iets met koningsdag en/of Corona te maken had. Het was een succes, wat een mooie tekeningen kwamen er in Strava naar boven.

Anno 2021, trainen met groepjes van 4 op sportaccommodaties of in aangewezene sport groengebieden. De Broekpolder/ Midden Delfland is zo’n gebied. Veel gedaan met GPX crossen afgelopen periode en voor vandaag een 10 km GPX route uitgezet. De dag ervoor met waterverf wat blauwe pijlen neergezet, om de atleten de goede afslagen te laten nemen in het heetst van de strijd. De A-Groep, C-Groep en OphorstRunners hadden veel zin in een 10km en de opkomst was goed. Na een warming-up, die ik met Marco en Ton deed terug naar de auto. Goede kleding aan, de zon scheen, de wind Oost 2 en 10 graden lieten mij korte broek en singlet aantrekken. De snelste atleten gingen als eerste van start, als deze minimaal 100 meter weg waren, mochten de volgende 4 atleten starten . Ik ging met de groep van Ton, Tim en Annemarie mee maar liep meteen mijn eigen tempo. De benen zijn al sinds de vaccinatie van 5 dgn geleden moe en stijf. Daarbij ben ik ook een groot stuk gras aan het weghalen in de tuin. Geen goede voorbereiding? maakt niet zoveel uit want ik merk als je langer meedraait (36 jaar nu) kan je je mentaal minder opladen, zeker als het geen wedstrijd is. Lekker meedoen is belangrijker en zo vervolgde ik mijn weg.

Genoot van de uitgestrekte weilanden en liep richting Maasland. Een dorp wat echt oud Nederland is, met zijn mooie huisjes en uitgestrekte boerenland. Na het pannenkoeken huis twee maal rechtsaf richting de Foppenplas. Ik zag 5 km op mijn horloge staan en vond het gekozen hogere tempo goed geweest, 21.20 op de 5 km. Het tempo naar beneden en rustiger mijn weg vervolgen. De vogeltjes floten volop hier terwijl de Foppenplas links van mij lag. De hoge brug over, die na ruim een jaar nog steeds voor de helft afgesloten is. Er was een boot tegenaan gevaren, herstellen gaat traag maar hij is open. Een kuiten bijter hoorde ik achteraf van de atleten. De “beklimming” van de dijk om de Broekpolder in te komen was ook een heftige. En ik? ik nam hem met gemak in een tempo van 4.30 per km. Ik zag geen atleet, geen wandelaar, hoe mooi is het om toch met elkaar over eenzelfde parcours te rennen en elkaar niet zien. De zon was sterk en ik kreeg het warm, lekker warm. De laatste 500 meter ging ik Eva voorbij, zij deed met Alex 5 km of lopen of fietsen. Voelt wel lekker om toch nog iemand in te kunnen halen.

De finish was bij het rode fietspad, 43.51 was mijn totale tijd. Tevreden voor vandaag en ik had heerlijk gelopen. Terug naar de manege waar ik de Tea cakes met citroen en bosbessen uit de auto haalde, in het midden op het terrein zette en iedereen, als finish presentje, een uit kon halen.

Ik kleine groepje napraten over de testloop. Handhaving kwam tot twee maal toe voorbij rijden, “voorbij” een teken dat de regels netjes nageleefd werden. Ik wilde uitlopen en deed dat met Stefan. Nog even van de mooie Broekpolder genieten over vele onverharde paden. We liepen nog een deel van het crossparcours, toen tot je enkels in het water, nu kurkdroog :-). Tevreden reed ik terug naar huis om de rest van koningsdag met ˜koos te “vieren”. In de zon want de dag bleef zonnig en warm

GPX halve marathon test

20Mar21; s’Gravenzande

Na het succes van het GPX cross circuit, nu verder naar testlopen op de weg. Kijken of je een goede voorbereiding gehad hebt, wat kan ik op de marathon dit voorjaar? Na wat tekenen en rekenen had ik een mooi parcours gevonden van exact 10,55km lang. Elke 5 km langs de startplaats, handig om daar water of wat je nodig denkt te hebben neer te zetten.

De route om en door het Staelduinse bos

Rondje inlopen van ruim 5 km en daarna kijken wat de beste kleiding is om aan te doen. Ik wilde er een snellere duurloop van maken. Ik had donderdag nog hard getraind, de hooikoorts zit me nog steeds dwars en wist dat ik niet teveel van mezelf moest gaan vergen. Juiste kleding aan, Duo bij Duo ging op weg en ik sloot de rij. Heerlijk in de zon, nagenoeg windstil, gewoon ik en mijn regelmatige ritme.

Begon in 4.38 per km, een tempo wat ik 21.1km vol wist te houden. Na 5 km asfalt, de keien voelen onder je voeten op de Oude Hooislag. Op de een of andere manier raak je uit je ritme. Best fijn om even uit het ritme te gaan, sommige ervaren dit als vervelend. Links lopen zorgde voor minder keitjes en meer bosgrond.

Het pad is 500 meter lang en snel kwam ik weer in de zon, affalt en op naar de volgende ronde, om het 8-ie van het parcours vol te maken. Voor mij is het bekend gebied, heb hier 2 jaar mogen wonen en kwam veel bekende tegen.

De eerste ronde van het totale parcours zat er alweer op, het voelde goed, op de zware ademhaling na. Opvallend genoeg werd de ademhaling op de Haakweg beter en op de Oranje Sluisdijk slechter. Wetende dat de Haakweg dichterbij de zee ligt en zeelucht vaak minder allergenen in de lucht heeft zweven. Deze analyses deed ik terwijl ik solo mijn weg vervolgde. Vooraf had ik berekend dat de snelste mannen van de A-Groep mij in het bos zouden inhalen. Zij op weg naar de finish en ik nog 1 ronde te gaan.

Op het fietspad achter het bos speurde ik de weg af naar de bekende blauwe kleding van de atleten. En zie, ik draaide de Òude Hooislag op en al snel liep Marco achter me met Ton op korte afstand. Daarachter Arthur en Lars sloot de rij van de groep die allemaal in de 1.11 zou lopen. Koos stond daar en ik riep hem een foto te maken met mij op kop en de atleten achter mij :-). Helaas lukte dat niet.

Marco, Ton, Arthur, Lars, alle in de achtervolging, ik loop er net voor.

Terwijl mijn achtervolgers finishte , vervolgde ik mijn laatste rondje. Na zo’n finish en de gelopen tijden die ik hoorde, kreeg ik een enorme boost en huppelde als het ware mijn laatste 5,6 km. Achter het bos was het iets harder gaan waaien maar nog steeds super loopweer. Mijn laatste passage in het bos kreeg ik applaus van atleten van de A-Groep, ze gingen uitlopen. Wat een heerlijk gevoel :-). Mijn tijd stopte op 1.37.24 dat voelde goed en was ook wat ik in gedachten had gehad. Even bijkomen, trui aan en een kleine 3 km met Stefan uitlopen, door het bos nu. Met een totaal van 31 km tevreden aan de warme chocolade melk en eigen gebakken cake van Ton.

Het was een perfecte test geweest, de atleten verkeren in goede vorm, ik loop lekker mee. Op naar een periode van meer mooie tijden en voor mij zonder allergenen.

De 8e, alweer laatste GPX cross.

13Mar21; Het Breede water, Voornse duinen.

De 8e GPX cross heb ik het NK van de GPX crossen genoemd. Het NK cross zou in deze periode gelopen worden. Met de opbouw voor de eerste periode heb ik al deze wedstrijden als doel meegenomen. Via GPX is alles goed te organiseren. Vandaag dus in Rockanje. Auto geparkeerd, schoenen vast gemaakt en daar ging ik met wat mede atleten op afstand. De route in mijn Garmin voor een verkenningsronde. Kleine markeringen gemaakt, de ronde van 6 km was een goede warming up geworden. Ik had het erg warm na de warming-up. Korte broek, t-shirt en singlet vond ik voldoende kleding voor vandaag. Steeds ging er een duo of Solo loper van start. Ik ging Solo, door de pollen benauwdheid had ik genoeg aan mezelf.

Net na de start, zie, het t-shirt is nog aan

Op gevoel en zeker in het begin niet te gek doen. De omgeving is zo mooi en ik wilde gewoon genieten van de natuur. Op 4 km, net na een strook van 200 meter blubber plassen, zat mijn t-shirt me danig in de weg. Hoe zal ik dit shirt nu uitdoen? Lopende was een beetje gevaarlijk met alle bochten, putten, klimmetjes en afdalingen. Stoppen leek mij het beste, zet je je horloge op stop en doe het t-shirt uit, singlet weer aan. Horloge aan en ik vervolgde mijn cross. Het gaat om de tijd, je loopt solo en geen echte wedstrijd. Dan mag je de tijd best even stilzetten 🙂 Op 6 km stond Koos foto’s te maken een ik gooide het t-shirt naar hem toe (zie de foto serie).

Het lopen aan korte broek en dunne singlet voelde veel beter.

Naarmate de km’s vorderde ging de ademhaling iets beter aanvoelen. Op 9 km een haakse bocht naar links en het pad naar de finish was ingeslagen. Heuvel af en de snelheid ging omhoog. Na het klaphek een strook gras / blubber en dan….. de 10km lijn.

Finish van ons eigen NK in 47.53. Mijn stem was door de pollen nagenoeg verdwenen. Voor mij een teken dat het echt te benauwd geweest was. Er was hard gelopen door de aanwezige atleten. mooie strijd voor de beste plek in het totale circuit. Leuk om de onderlinge strijd te zien. Solo en toch een gezamenlijk doel.

Richting de finish

Iets meer kleding aan om een rondje uit te lopen. Er lag veel water en daar stonden we, op een heuvel omringd door water. Gelukkig was er een heel smal pad en na 5 km waren we weer terug bij de auto. Mijn vieze blubber schoenen uit, droge sokken en schoenen aandoen. Met een goed gevoel van een mooie afsluitende cross naar huis. De atleten hebben nog tot 2 april de tijd om de GPX crossen te lopen, alles voor de mooiste tijd = meeste punten maar ook een totaal van 5 crossen om mee te kunnen doen.

Overzicht van alle GPX crossen. Westduinpark – Broekpolder – Paddenpad – Strandloop HvHolland – Staelduinse bos – Voornse duinen – Puinduinen – Breede water Rockanje.

De 7e GPX cross, Klimmen in de Puinduinen

27Feb21;De Puinduinen Kijkduin

De 7e GPX cross werd op de 27e gelanceerd. Vanuit huis liep ik in, slechts 5 km tot het plekje waar de start en finish was van de GPX route. De benen zwabberde, de zuurstof moest ik uit mijn tenen halen. Jeetje wat een hoge pollen concentratie was er vroeg in de morgen aanwezig. Na een verkenningsrondje wist ik, lopen op de ademhaling en niet sneller. Lekker solo ipv als duo van start en echter mijn cross lopen

Naar beneden loopt altijd lekker, de ochtend dauw hangt aan de draden tussen de paaltjes
De 2e ronde, balen dat ik niet kon doen wat ik wilde, knallen. Probeerde er wel zoveel mogelijk van te genieten.
Hier komt Linda, die kan waanzinnig klimmen, ij voorbij. Laten gaan, genoeg aan mezelf
Door de graskant, stukje vlak en langs het prachtige riet. Nog 2 maal klimmen en dan zit de 9 km er alweer op.
Naar het eindpunt, blij dat ik het gelopen heb. Tijd viel me nog niet helemaal tegen. 41.52

Het pollen probleem komt helaas elk jaar weer terug. Elk jaar hoop ik er overheen gegroeid te zijn. Ook in 2021is dit weer niet gelukt. Ach het wordt vanzelf april en dan kan ik weer vrij ademhalen. Ondertussen is het genieten van de prestaties die de deelnemende atleten neerzetten. Steeds weer uitslagen die binnen komen. Op naar de finale en wie heeft de 5 beste crossen gelopen GPX cross circuit 2020 / 2021