Was genieten, een 25km WaterwegRun organiseren en lopen

Met de wedstrijden is het heel dun bezaaid, best lastig als je je atleten goed voor wilt bereiden op de marathon. Mijn gedachten liet ik gaan, de Waterweg kwam langs met zijn mooie fietspad waar de kans op verkeerd lopen heel klein is. Via Garmin kwam ik tot een mooie route van 25 km, autovrij en autoluw. Op het schema gezet; 25km in MT. Om iedereen tegenmoet te komen ook een 20km, (keerpunt bij 9km) en 30km route extra rondje van 5km. Alles als GPX naar de atleten gemaild, kunnen ze via hun horloge de GPX route volgen

De weersvoorspelling was goed, heel goed zelfs met volle zon en 25 graden. Water is dan meer dan nodig. Wie kan ik vragen en waar een waterpost maken? Annette Koorneef wilde met alle liefde de waterpost op 9km en 15km (1 punt) bemannen. Super blij mee.

De dag voor de wedstrijd op de fiets de route rijden met een spuitbus gele waterverf. Pijlen op de punten “spuiten” waar je niet rechtdoor moet. Een klein 30 km gefietst met een stop voor een lunch in de zon en de voeten in de Waterweg. Voldaan vervolgde ik mijn dag. Het enige wat mij zorgen baarde was een zere dikke kaak en wang waar ik vannacht wakker van werd. Dit kan ik nu net niet gebruiken. Deze run wil ik tot een goed einde brengen voor de atleten maar zelf wil ik graag de route ook lopen.

Zondagmorgen vroeg uit de veren. Mijn kaak heel pijnlijk, gezwollen rood en dik. Wat moet ik? Het ontbijt ging er moeilijk in, de kaak wilde niet goed open en kauwen was lastig maar het lukte en 2 boterhammen in te stoppen. Tas op de rug, op de fiets naar Hoek van Holland. De atleten kwamen naar de parkeerplaats, 22 in totaal. Goede opkomst waar ik helemaal blij van werd. Ik had besloten gewoon te starten, onderweg kijken hoe het gaat en daar het tempo en lengte van de route op aan te passen.

De sfeer zat er goed in en met zijn alle naar de start. Eerst een foto maken in de grote zonnestoelen, DE rotonde van Hoek van Holland waar ook onze start was.

Ik verstopte een t-shirt in het gras achter de zonnestoelen, voor het geval dat het niet zou gaan. Groepjes werden gevormd van tempo 3.45 – 3.55 – 4.00 – 4.15 – 4.25 – 4.45 – 5.15 Iedereen op weg en ik sloot aan bij groepje 4.45. Het voelde soepel, de wang `’blubberde” een beetje maar was niet pijnlijk. De zon op het gezicht, beetje wind van opzij en dan genieten van het uitzicht van de waterweg. Tempo ging strak en soepel.

Vele bekende op de racefiets kwamen langszij en vaak werd ik gedag gezegd, altijd leuk. Rond de 9e km de dijk over naar de waterpost. Vreselijk veel dorst en dronk een halve liter water in een teug leeg.

Nog een fles mee maar alleen verder. Ik wilde iets rustiger lopen want de kaak begon wat pijnlijk te worden en de benen stijf. Over de dijk terug naar de Waterweg. Nu kon ik op de stoep lopen, wel fijn met de vele fietsers die met het mooie weer aanwezig waren. De benen bleven net zo stijf, nog niet vervelend wel wat verontrustend. In Maassluis, vlak voor de haven een keerpunt. Langs het metrospoor terug. Het voelde steeds zwaarder en ik was blij dat ik bij de waterpost was. De laatste loper was geweest en ik had Annette gevraagd of ze mij bij het Engelandvaarders huisje wilde brengen, met de auto. Even een paar km minder. Geen probleem en het voordeel was dat we daar weer atleten zagen lopen die veel dorst hadden, 3e waterpost :-). De benen voelde na deze rustperiode beter aan en ik vervolgde mijn weg.

Koos was blij dat hij mij zag lopen en maakte mooie foto’s van me.

De stormvloedkering langs, even met een felle tegenwind de dijk op. Het laatste stuk van de WaterwegRun loopt je bovenop de dijk. langs de StenaLIne. 700 Meter voor het einde hoog lopend op de dijk langs de parkeerplaats waar al vele atleten stonden die hun kilometers gelopen hadden. Ik kreeg een mooie applaus van ze. Dat deed goed want de beentjes waren weer aardig stijf. De finish. Naar de stoelen om mijn t-shirt uit het gras te halen, die had ik gelukkig niet nodig gehad. Op tempo terug naar de parkeerplaats om toch 22 km op het horloge te zien. Gelopen in 1.44.44, best snel eigenlijk.

Napraten, omkleden en vooral genieten van alle tevreden atleten. 25-30km MT, het juiste tempo, het gevoel. Een perfecte run geweest om fysiek en mentaal jezelf te testen.

Met 5-en bleven we over en besloten iets te gaan eten in “het dorp”. Een kaart vol pannenkoeken en we maakte er een pannenkoeken feestje van. Normaal eet ik een pannenkoek in 10 minuten op. Nu duurde het ruim een half uur. Kleine stukjes naar binnen schuiven, het tegenstaan van eten en toch doorgaan. Eten na zo’n inspanning is bijna een must en zonde om zoiets lekkers te laten staan. Het lukte mij om mn bord leeg te eten :-).

Na de gezellige lunch had ik nog een fietstocht van 10km te goed. Zo, dat had ik niet eerder meegemaakt. Zulke zere benen die maar niet verdwenen en ik “harkte” mezelf naar huis. Nog nooit zo blij geweest thuis te zijn. Nu tijd om de MT Run te analyseren en vooral nagenieten van alles.

Niet na te genieten van de kaak. Maandag morgen vroeg, met een nog dikkere kaak naar de huisarts. Een ontstoken oorspeekselklier bleek het te zijn. Speekselsteentje kan daar de oorzaak van zijn. Een week antibiotica moet mij weer de oude Carla maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s