De 5e GPX cross lopen in mijn oude achtertuin

16Januari, de lancering van de 5e GPX cross. Een route van 9,6 km door het Staelduinse bos. Drie ronde uitgezet om het niet al te ingewikkeld te maken. De GPX had ik de week ervoor rondgestuurd en een beschrijving hoe je via Google Maps de GPX kan importeren en zo via je telefoon de route kan volgen. Om de atleten echt GPX leren te gebruiken, inlopen met de route en zelf markeringen maken op de punten die in je ogen cruciaal zijn.

Om 9.30 uur ging ik van start voor een inloop ronde, de atleten die er waren konden mij volgen, als duo en op afstand. Voor mij was het een makkie, na het uitzetten, controle loopjes doen was het juist lopen voor mij nu appeltje eitje. Het was koud, gevoel -3, maar ik wilde niet de fout maken om het te warm te krijgen, zoals op oudjaarsdag. Odlo shirt aan en t-shirtje moest voldoende zijn, en een legging natuurlijk :-). De duo’s mochten met 50 meter afstand met een volgend duo vertrekken, ik ging voor solo. Ronde 1 was begonnen. Door het bos rennen is zo fijn. De kleine hoogteverschillen in de bos zijn er ongekend veel en zonder dat je er erg in hebt voel je de zwaarte van deze cross. Een klim na 500 meter, je loopt hier de bunkers op, bedekt onder bosgrond merk je niet dat je op beton loopt. Een smal pad volgde met boomstammen om overheen te springen, wortels, in grote getallen die het hardlopen een stukje onmogelijk maakte, ik ging wandelen om niet op mijn gezicht in het zand te belanden. De heuvel af maar zie, de volgende klim kondigde zich al aan. Een hoge smalle heuvel op en af rennen. Hierna volgde een stuk vlakke ondergrond. Het was zo vlak, de boswachter had

de dag ervoor alle blubber van het pad gehaald, dat vond ik heel jammer, de blubber uitdaging weg. In ene was daar weer het echte bospad met de kleine hoogte verschillen.

Stukje oude Hooislag en weer verdween je in het kale, nog niet met groene bladeren dichtgegroeide bos. Dit is het mooiste stuk van het bos, slinger de slang tussen de bomen door. Even uitkijken halverwege dit pad, 2 ronde palen, ingegraven in de grond, het laatste stukje boven de grond, kunnen je laten glijden, struikelen of enkels verzwikken. (Deze palen, vertel ik de mensen die op dat moment bij mij zijn, is een souvenier uit de 2e wereldoorlog is, de lorrie van de soldaten reed hier overheen šŸ™‚ )

Ondertussen rende ik door en was op een lang recht pad aangekomen. 400 meter later naar rechts, langs een hele grote boom die ze na jaren eindelijk ik stukken gezaagd hebben. Lastig stukje om de route te onthouden, rechts, links, rechts binnen 10 meter.

Kleine heuveltjes en dan een hoge heuvel over met aan de horizon de kassen van het Westland. Rechtsaf een open stuk grasland over. Langs de inrit van bezoekerscentrum op weg naar de laatste heuvel. Mooie glooiende aanloop, stijle beklimming en goede afdaling waar je met grote pas vanaf kon rennen. De Oude Hooislag, stukje naar links en dan tegenover de Peppellaan het bos weer in. De 2e ronde was begonnen. Ronde 1 met een lengte van 3,2km ging in 15.14. Tijdens de 2e ronde

merkte ik wel dat ik de klimmetjes iets rustiger moest doen om zo de rest van het parcours op een aangenamere manier te kunnen lopen. De 2e ronde ging in 15.32 en de laatste ronde in 15.31. De laatste ronde ging steeds lekkerder en voor mijn gevoel had ik nog wel een half uur door kunnen gaan.

Eindtijd was 46.21 een heel tevreden. Het was erg koud aan het worden maar toch wilde ik de atleten die deze ochtend gestart waren aanmoedigen. Twee hadden een lusje teveel gelopen, 2 een lusje te weinig. Het bos was best lastig voor een GPX route. Twee ronden verkennen en wat takken ter markering neerleggen is handig om uiteindelijk de route in ene te kunnen lopen. Mijn handen waren erg koud en ik liep uit naar mijn oude huisje waar der fiets stond te wachten. Goed aangekleed, voor de wind en de sneeuw uit, naar huis. Daar wacht een heerlijke pan erwtensoep. Echt erwtensoep weer, nu ook de sneeuw langzaam begon te vallen en de wereld wit kleurde. Lekker soepie

Oudjaarsdag, lancering van de 4e GPX cross

Op 30December aan de slag in mijn “kassie”, lekker oliebollen bakken. Dat was alweer wat jaartjes geleden,. Kinders de deur uit, geen hongerige vriendjes aan de deur die ervoor zorgde dat de 200 warme oliebollen binnen no time opgegeten waren. Voor 40 oliebollen wilde ik mijn pan olie in 2020 graag opwarmen, genieten van het bakken, zelf ruikend naar de oliebollen, al snel lagen ze klaar, aan de vooravond van de 4e GPX cross.

Vroeg in de morgen alles Coronaproof verpakt. Oliebol in een papieren zakje, suiker erop en 10 zakjes per plastic zak. Om 9.45 uur op de fiets naar Hoek van Holland, deze cross loopt langs de vloedlijn. 5 km naar de overstort vh gemaal ter hoogte van Ter Heijde, omdraaien en terug. Ik had de atleten als advies gegeven om tussen 9.00 uur en 12.00 uur te lopen omdat het water dan laag stond en het strand hard zand zou hebben.

Zelf zou ik er om 9.30 uur zijn, dat lukte exact, vlaggetjes bij start en finish neergezet, Koos als fotograaf bij het Arendsduin om foto’s te maken en na afloop waren er oliebollen om het jaar af te sluiten. Met bevroren tenen kwam ik de parkeerplaats op rijden en zag atleten inlopen. Snel de fiets op slot en ook warm gaan lopen. Meer en meer atleten zag ik inlopen, netjes als duo. Om 10 uur zouden de eerste duo’s van start gaan, na zeker 15 seconden mocht er weer een duo of solo van start. Zelf ging ik ook van start onder een stralende zon, 3 graden en geen wind, hoe mooi kan het zijn op oudjaarsdag. Na 3 km kreeg ik het te warm, verkeerde keuze, teveel kleding aan. Als ik het zo warm krijg kan ik niet meer lekker lopen. Stroopte mijn mouwen op, de broekspijpen tot onder de knie optrekken, dat gaf wat verkoeling.

Ik zag Koos op 4 km staan en riep hem toe dat ik het veel te heet had. Dan het 5kmn punt, de pier met de overstortcontainer, dat betekende omdraaien en hoefde alleen nog maar naar het beginpunt terug :-). Atleten die tegenmoet kwamen of van achteren voorbij raasde, aangemoedigd.

Het lopen voelde bij mij gewoon niet lekker en het werd meer en meer een duurloop, als ik maar bij de finish kwam. Jeetje wat verlangde ik naar mijn korte broek en singlet. Daar doemde de finishvlag op en de gekleurde shirts van de reeds gefinishte atleten. Done, wat was ik blij dat ik mocht stoppen. op zo’n moment voel ik mij echt 62 jaar. Al snel genoot ik weer, de atleten maakte mij blij. Ze hadden een heerlijke strandloop / cross gelopen over een prachtig vlak strand, blauwe lucht en geen wind, hoe kreeg ik dat voor elkaar?. Best leuk want ja, behalve de route uitzetten in GPX kan ik niets aan het weer doen, daar moet je de weermannetjes voor bedanken. Langzaam maar zeker liep iedereen terug naar de parkeerplaats, naar de oliebollen. De regels werden bijzonder goed nageleefd en ik was reuze trots op ze.

De afsluiting van een jaar waarin weinig tot niets mocht. Ik heb geprobeerd om van niets iets te maken, dit alles om de motivatie erin te houden. Voor mezelf is dat niet zo moeilijk, ik ga wel. De atleten is soms een ander verhaal, hoe hou ik ze gemotiveerd met toch een doel voor ogen. Eerst was er het Solo-One-Run-Together-Klassement met de prijsuitreiking vlak voor de 2e Coronagolf. In november het GPX cross circuit gestart. Crossen maakt sterk, past in de opbouw, is gewoon leuk. Vandaag was de 4e cross en in 2021 hebben we er nog 4 te gaan. Op naar 2021 met nog meer cross geweld.

Terug uit zee, de nieuwjaarsduik onder de regenboog, voorspelling voor een heel bijzonder en mooi jaar?