Monster bleek een heel klein monstertje

Heerlijk om weer aan de start te staan van een van mijn meest favoriete wedstrijden. Verleden jaar moest ik afzeggen. Ik had  toen in 1 week tijd ons huurhuisje “voor een jaar” van tapijt ontdaan en laminaat voldaan. Mijn bovenbenen waren minder blij met al dat gewerk, een halve marathon willen lopen voelde als roofbouw. Vandaag helemaal  klaar voor de 21.1 km,  duinen, de zandmotor en het strand.

StartNa de start een  felle Oosten wind tegen, toch liep het makkelijk en bij 4 km een beetje gas terug genomen, ging iets te hard naar mijn zin. Na het aantikken van Kijkduin nog een klein stukje stoeptegels, daarna door mul zand naar de zee = zandmotor. Het viel me alles mee het eerste stuk, lekker hard zand en!!!! de wind in de rug. Met de zon in het gezicht werd het een waar genoegen om over het zand te rennen. De heuveltjes van de zandmotor over, veel los zand nu. Heel ontspannen de voeten op het zand plaatsen, geen kracht verspelen enkel souplesse moest ik voelen. De heuveltjes voorbij en nu zoekend naar de vloedlijn. Die is altijd ver weg om in ene in het zicht te komen. Overweldigend was het, een vloedlijn in de vorm van asfalt, ze glad en strak was het daar.

Carla strand solo groot

Foto; Carry Wilmink

De 2 mannen was ik op 7 km kwijt geraakt maar lopend langs de vloedlijn kwamen ze snel dichterbij. Op 14km passeerde ik de ene, jammer genoeg kon hij niet aanhaken. De voetstappen van de 10km lopers hadden het asfalt aardig omgewoeld, ik zocht naar gladde stukjes wat niet altijd mogelijk was.

Carla strand mooi

Foto; Carry Wilmink

Bij strand Vluchtenburgh werd het ploeteren naar de top van de duinen. Duin 2 bereik je via gele betonblokken, stuk makkelijker. Een irritant schelpje tikte onder mijn schoen grrrrr. Een water post, stoppen, slokjes drinken en het schelpje snel weghalen. In volle ontspanning en meer rust nu het getik verdwenen was, verder. Soms haalde ik weer een man in, altijd leuk. 18 km en nog 4 km  door de duinen, over een fietspad maar pal tegen wind naar de finish. De bovenbenen kregen wat kou, net als mijn armen. Wat fijn was dat de zon op de achterkant scheen, warmte en kou bleven zo in evenwicht. Het voelde goed ondanks het beuken tegen de wind in. Vandaag ging de wind niet open voor me zoals verleden week in Zoetermeer. De speaker hoorde ik luider en luider en hij kreeg mij in het zicht.

Onder luid applaus passeerde ik als eerste vrouw de finishlijn in 1.29.57. Top, blij was ik zeker. Goede wedstrijd geweest.

IMG_0832

Foto; Peter Sabel

Na het uitlopen een interview voor de WOS gegeven met 3 vragen. Mijn winst van vandaag, hoe voelde dat. Het behalen van de Michelinster van zoon Jim afgelopen woensdag, wat doet dat met je?  En mijn 60e verjaardag over 2 weken, nieuwe categorie, nieuwe Nederlandse records?  Ik vertelde net als wat ik tegen zoon Jim zei, eerst de finishlijn passeren, dan heb je het pas gehaald. Dat geldt zeker ook voor na mijn 60e verjaardag. Ontspannen Nederlandse Record proberen te verbeteren, als het allemaal goed blijft gaan.  Voor vandaag een prachtige tijd tijdens deze (kleine)  Monsterloop gelopen, mooie prijsuitreiking en weer heel thuis.

Duo prijs

Foto Carry Wilmink

Een topdag voorzien van veel moois.

prijsuitreiking

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s