BardeBurchtloop 2018 met; the A-Team

Na het succes in 2017, team OphorstRunners, wilde ik dit jaar weer met een team aan de start staan voor de 4e BardeBurcht ploegentijdloop.

20170630-2P1A8514

Team OphorstRunners wint in 2017

Ben al een half jaar geen inwoner meer van Honselersdijk maar voel me nog steeds Honselersdijkse. Ga er nog naar de bakker voor het lekkerste brood van het Westland en doe meteen de Appie Hein aan voor de wekelijkse boodschappen .  Vandaag geen boodschappen doen maar rennen door de Dijkstraat. Als trainer van de A-groep, een groep die 2 vrouwen rijk is, tel mezelf erbij op en je hebt een team van 3. The A-team kwam als meest sprekende naam naar voren. De A-Groep kleding aan en presenteerde ons als een volwaardig team.   Rond 18.45 uur  met zijn drieën  inlopen door het mooie dorp. Daarna een schoenen wissel, wilde vandaag  mijn ON flyers testen,  daar de versnellingen op gedaan, dat  voelde goed en durfde er de wedstrijd op te lopen. Als team 13 mochten we van start. 13,  Jeetje mijn meest vreselijke nummer. Kreeg de tip het nummer op de kop te dragen, was het geen 13 meer :-). Zo gezegd zo gedaan en het voelde meteen beter aan. Elke 2 minuten was er een start voor de volgende drie lopers.  De start/finishklok stond op 22 minuten, DE  starttijd voor team 13 en weg waren we voor de race over 2000 meter.

StartJeetje wat gingen ze hard weg.  Wilde me niet over de kop lopen en na het eerste keerpunt vroeg ik iets rustiger aan te doen.  Ik kon redelijk aanhaken maar volgde vooral mijn eigen tempogevoel. Bij het keerpunt stoppen, draaien, aanzetten.

ronde 2Een methode die de fysio mij eens als advies gegeven heeft na het verdraaien van mijn SI gewricht. Op het 250 meter lange stuk Dijkstraat, schoot  het tempo omhoog, richting  de 3.20 per km, dat is hard voor mij, ja ik ben ook geen 25  meer :-).

Ronde 3Acht maal een keerpunt en het  tempo zakte in de bocht naar 4.10 per km. Als the strava bekijkt zie je mijn tempo als een soort van golf beweging op en neer gaan.

Het lukte wel steeds beter om bij Marlies en Judith te blijven. De laatste 250 meter probeerde ik ze zelfs in te halen, dat was een lekker gevoel. Een eindtijd van 7.31 is zeker niet slecht. Een goed gevoel, die snelheid  zit nog in mijn benen  na de lange blessure periode.  Vandaag was het een mooie  eerste snelheidsprikkel geweest . Na het uithijgen en de finish van de concurrenten gezien te hebben even uitlopen.  Als  een soort van dorpsgids een ander stukje Honselersdijk laten zien. De prijsuitreiking, plek 2 mocht The A-team innemen, de meiden van Olympus waren ons te snel af.

The A- team op 2

Wat zien we daar beneden?

Mooie bloemen en een prijs voor de groep.  Dank meiden voor de inzet van The A-team.

prijsuitreiking

Advertenties

Happy to be there, Oranjeloop 2018

In “De Heul”  wedstrijd  nummer 5 van het Agiumruncircuit 2018.
1e – Bij de halve van het Westland was ik coach op de fiets. Maakte een rare manouvre bij het water aangeven, het kapsel in mijn knie sloeg dubbel en het lopen ging even niet meer.
2e – De golden Ten in Delft, mijn knie liet lopen nog niet toe en weer was ik als coach aanwezig, altijd een mooi doel om toch nuttig te zijn bij de wedstrijden.
3e – Den Hoorn, ik mocht meedoen onder het kopje, actief herstel, heel rustig meegedaan met weinig problemen, voelde wel dat de weg naar volledig herstel nog lang was.
4e – Ter Heijde, ondanks het vele zand moest ik lekker meedraaien van de fysio, voelde heel goed aan. Weer had ik een grote stap gemaakt
5e – De Oranjeloop in Kwintsheul, gewoon gaan als vanouds was de opdracht. Fysiek maar ook mentaal moet je daar klaar voor zijn, was ik dat? Fysiek was ik er klaar voor, het koppie bijna. Het is toch 10km in hoog tempo hardlopen, zo’n eind had ik lang niet gedaan. . Had s’ middags met Sander afgesproken dat ik net onder de 40 minuten zou lopen. Dat voelde goed en ontspannen voor mij. Was best een beetje zenuwachtig, met  3 mnd niet zo’n wedstrijd. Met 13 graden een stuk frisser dan de afgelopen tijd, geen verkeerd loopweer. Op de harde noorder wind na. Van start, zag Sander wegvliegen en riep hem terug. Te hard starten is nl zijn bottleneck.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Picture made by Tong

Samen liepen we op. Na de kleine ronde door het dorp, volgde  2 grote snelle ronde over asfalt door het tuinbouwgebied.

Carla1_Kwintsheul_20180622-2P1A4022

Ik weet niet hoeveel voetstappen ik achter mij hoorde maar het waren er veel. Op 2 km zei mijn horloge dat het eigenlijk iets te hard ging en ik temperde het tempo.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Picture made by Tong

Tegen wind, op de Harteveldlaaan werd er goed samengewerkt, kop over kop deed ik met de mannen. Langs de finish , op naar de volgende grote ronde. De groep was aardig kleiner geworden maar Sander bleef netjes naast me lopen, zware ademhaling maar voelde zijn kracht voor succes, onder de 40 minuten. Daar was de bekende Harteveldlaan, geen mannen voor waaier lopen. Voelde me sterk en de hele laan nam ik het voortouw. Tempo zakte iets maar de 40 minuten  was nog steeds  haalbaar. De laatste kilometer. Monique was al van mij weggelopen, ik hielt mijn tempo aan, Sander vroeg of hij bij me moest blijven.

Carla2_Kwintsheul_20180622-2P1A4031

Ik was wat verbaast en zei hem gewoon gas erop een gaan. Hij ging, ik volgde in mijn eigen tempo.

Nog een rondje “de Heul” en dan de finish. 39.44 en dat stemde me heel blij. Alles voelde goed aan en de zekerheid in het koppie heeft een grote sprong gemaakt. Uitlopen met de mannen, ze vonden 3 km wel wat ver maar volgde de coach. Goed tegen de zure beentjes. De prijsuitreiking was snel! Helaas stond ik daar alleen op het podium, de rest was denk douchen. Met een gevulde rugzak vol gezonde tomaten en bloemen in de hand had ik nog een lange weg te gaan naar ons dijkhuisje.

Omloop van ter Heijde, mooie zware wedstrijd

Ter Heijde, het zou mijn 2e wedstrijd van het Agium runcircuit kunnen worden. De fysio zei afgelopen donderdag, rennen, zonder belemmering. Tijdens het inlopen even het strand bekeken, lag er stukken beter bij dan in 2017, maakte mij gelukkig. Tijdens het inlopen was ik een beetje onzeker maar na het startschot  ging ik weg zonder ook maar enige vorm van onzekerheid. Wilde me wel aan mijn eigen opdracht houden, niet als een malle de race in, eigen gevoel, eigen tempo. Flinke tegenwind in de duinen maar veel brede ruggen waar ik achter kon schuilen.

Carla2_20180608-2P1A3189Carla1_20180608-2P1A3147Het Schelpenpad omhoog, een ware kuitenbijter en dan….. is daar de zandmotor, berucht en beroemd. Voelt als dwars de Sahara oversteken op zoek naar de zee. Geen fata morgana, hij lag er gewoon, de grote zoute waterplas. De vloedlijn was er maar beetje hobbelig met zacht zand, liet de voeten de juiste positie zoeken.  Bij Monster was het perfect lopen. Plots riep iemand mijn naam. Ik begreep haar aanwijzingen niet tot ik in ene zag ik dat er aan beide kanten water was. Snel naar links, door ondiep water, een nieuwe vloedlijn zoeken. Allemaal sleuven waar je ontzettend goed op moest letten om niet door de enkels te gaan. Zo lang mogelijk hard zand pakken en dan een haakse bocht naar links het zachte zand door, daarna een steile beklimming van 5 meter tegen het duin op. De afdaling is zalig en ging rap.

Carla3_20180608-2P1A3193Het dorp door, de finishlijn passeren om daarna aan de 2e ronde te beginnen. Weer een brede rug opzoeken om me zo in de duinen tegen de wind te beschermen. De zandmotor over en  weer naar de vloedlijn. Door opkomend water was de vloedlijn nog iets slechter geworden en moest zelfs twee maal door een meertje heen. Heerlijke zware omstandigheden  was genieten en zweten gelijkertijd. Tijdens de beklimming wilde vele atleten  even voor langs.

Ik met kleine stapjes omhoog en met grote passen de afdaling nemen. De finish  was daar en had de 10,4 km in 46.00 minuten gelopen. Tevreden over mijn knie en totale optreden. Tijdens het uitlopen voelde het allemaal heel goed aan. Weer een stap verder in mijn herstel. Stond met een goed gevoel op de 1e plek  als V50+ van het podium.

Carla6_20180608-2P1A3222