De 20e Linschotenloop, jippie jee

Linschoten, de eerste wedstrijd was voor mij een openbaring. Hardlopen door oud Nederland. Prachtig parcours, goede organisatie en aardige mensen. Elke jaar stond deze wedstrijd in mijn hoofd (agenda’s daar doe ik niet aan, bijgeloof, als je het opschrijft gaat het niet door). Koos werd weleens gek van mij, nooit wist hij waar ik het weekend heen ging, of was ik misschien vrij ?  Een weekkalender ophangen en gewoon opschrijven. Sorry maar  dat kan ik echt niet, vertel het wel de dag voor de race. Zo gingen de jaren voorbij. Een kleine 35 wedstrijden stonden aan het einde van het jaar in mijn agenda. Een agenda gebruik ik als logboek, ja ik weet het, beetje raar maar kan je  vertellen dat het heel makkelijk en duidelijk is. De dagen staan al voorgedrukt, een hoop lijntjes om veel op te schrijven 🙂  Linschoten heeft daar bijna elk jaar ingestaan. Voor mijn coach B opleiding ging het niet,  Elke zaterdag naar  Papendal om te studeren.  Reed ik  op de zaterdag voor kerst om 19.00 uur  naar huis, langs het bord op de snelweg “Linschoten” kwam er een heel verdrietig gevoel in mijn buik. Geslaagd als trainer, Linschoten  kon weer, en ik ging, trouw elk jaar. Het parcours veranderde bij start een finish, huizen kwamen op het parcours te staan. Organisatie  werd nog beter maar dezelfde gezichten kwam je elk jaar tegen, een beetje ouder :-  Ook ik werd elk jaar een beetje ouder, beetje minder snel, ach wat maakt  uit, ik  loop.

20,6 km linschoten

De laatste 500 meter, pal tegen wind

Dit jaar zag het ernaar uit dat ik niet aan de start zou staan. De gekneusde ribben, wat doe je daarmee, hoeveel mag en kan je het belasten 2,5 week na de val van de trap. Afgelopen week merkte ik een goede vooruitgang. Uitnodiging van de organisatie  geaccepteerd en ik ging. Nummer ophalen, inlopen en starten op de 21.1 km. Ik had met mezelf afgesproken, lopen tot de pijngrens.  Het ging goed met de benen,  de ribben gingen redelijk. Ik moest alleen niet naar rechts draaien en het tempo rond de 4.15 houden. Ik liep als een zonnetje, klein pijntje, groot pijntje maar helaas geen geen pijntje. Na 1.28.21 minuut kwam ik binnen, tevreden. De ribben waren niet top maar goed genoeg voor een lekkere wedstrijd.  Het ademhalen wat je toch echt moet blijven doen, was de boosdoener dat na de wedstrijd de pijn veel erger was. Na het uitlopen, net te laat voor de prijsuitreiking maar toch even op het podium, felicitaties, bloemen en aardigheidje, voelde het al veel beter. En s’avonds voelde het zoals het in de vroege ochtend gevoeld had. Blij met mijn 20e Linschoten.

A groep Lnschoten 2017

Gezellig met een deel van de A-Groep

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s