33 Jaar geleden werd ik hier ontdekt

Het was Juli 1984, het was een weddenschap, de bar de burchtloop was nieuw. Carla stond aan de start van deze wedstrijd in haar eigen Honselersdijk. Kwam zag en overwon, verloor alleen de fles Chablis die de collega op deze uitdaging gezet had. Het begin van mijn 33jaar durende hardloop carriére.

IMG_1662

1984, 26 jaar en winst bar de Burchtloop

De bar de Burchtloop verdween, Carla bleef en rende en won wedstrijd na wedstrijd.

20170630-2P1A8470
In ene was daar weer “de bar de Burchtloop in 2015”. Twee jaar lang liet ik de loop voor wat het was maar dit jaar ging het kriebelen, waarom loop ik niet in mijn eigen dorp, voor mijn eigen mensen? Een team van drie  had je ervoor nodig. Marlies, Janna en ik, staan tijdens  de regionale wedstrijd meest met zijn 3-en op het podium, waarom vraag ik die meiden niet?  De reacties waren heel enthousiast, ze wilde heel graag meedoen in het team OphorstRunners. Mooie roze shirts gekocht, we wilde ook als een echt team aan de startstreep verschijnen.

20170630-2P1A8451

Zie je ons klaarstaan 🙂

Als derde team van start (elke 2 minuten start er een nieuw team)  Janne en ik waren zelf een beetje nerveus 🙂 . Afgesproken niet als een dolle te vertrekken, geen zin in zure beentjes na de eerste ronde.  250Meter door de dijkstraat, 180graden om je as draaien en de weg terug.

20170630-2P1A8481Het liep lekker en al snel hadden we 6 keerpunten achter de rug. Ik ging steeds lekkerder lopen en kon het niet laten een eindsprintje te trekken, even voor eigen publiek.

De 2 km liepen we met z’n drieën in 7.40 en werden daarmee het eerste  vrouwen team. De bloemen die Janna bij de start  had gezien en graag wilde winnen, kreeg ze nu, staande op het eerste podium, Marlies en ik ook ook zo’n mooie bos. Groot applaus van “mijn” dorp.

20170630-2P1A8514
Het was geweldig om dit als team te hebben mogen realiseren.  En na 33 jaar weer deze wedstrijd te hebben mogen lopen, als je goed nadenkt is dat best bijzonder (vind ik 🙂 )

Advertenties

Oranjeloop, hoe loopt het?

Hoe loopt het? Een vraag die ik me stelde na de drie weken die ik  anders in gedachte had gehad
Golden Ten liep goed, het was warm maar ik vol power, niet kapot te krijgen.
Royal Ten, slechts 4 dgn later, liep net zo lekker als de golden ten.
Den Hoorn, slechts 6 dagen later en ik liep helemaal niet lekker. Ik voelde me na afloop gesloopt.
Het NK, weer 6 dagen later, nu na den Hoorn. 5000m en 1500 meter, stijve kuiten lieten de benen gewoon niet lopen.
Blij het NK afgezegd te hebben want een kleine 5 dagen later waren de kuiten weer soepel en  kon ik ontspannen lopen, 26km duurloop, zalig. Had wel besloten een hele week rustig te lopen om het herstel van de kuiten 100% te geven
Een week met warme dagen volgde, veel zweten maar goed water gedronken en extra zout genomen, denk aan de kuiten 🙂
Dan is het vrijdag, je staat aan de start van de 10km en dan mag je je best afvragen : “hoe loopt het”?   Even wachten, over 40 minuten kan ik je meer vertellen.
Het startschot en lekker weg. Rondje van 700m, publieksrondje, de voeten houden niet van kleine keitjes. Na 1,5 km de polder en kassengebied in. Een lekker groepje mannen liepen bij me of ik bij de mannen. Maakt niet uit, het was een groep die heel verstandig bij elkaar bleef lopen. Na 3 km denderde we de dijk af, wind vol tegen, het waaide flink. Heerlijk als je dan in een groep loopt, ieder een stukje vol in de wind voor zijn rekening neemt. Een km later bocht naar rechts en de wind in de linker flank. Soms voor, soms tegen.

20170623-2P1A8328Het was een spel die de wind met ons speelde. Ik liep lekker, had het alleen vreselijk warm en de zweetdruppels prikte in mijn ogen. Ronde een was voorbij, 19.38. Terwijl we het dorp Kwintsheul door denderde was ik aan het rekenen. 2 maal 19.38 geeft 39.16, maar dan zal ik dit tempo moeten blijven lopen, ga ik dat redden? Ik voelde de mannen trekken, tempo omhoog gooiend. Stop, ik ga dat niet doen en koos voor mijn eigen tempo, dan liever alleen door de wind. Het waren eerst 2 mannen die ook achterbleven maar al snel had zich toch weer een hele groep om mij heen gevormd. lekker :-). De Hooghe Beer met zijn westen wind kracht 5, gieren tussen de kassen. Daar dacht ik van : “ja, ik heb hem, de wedstrijd voelde nu goed in de benen, de power groeide”. Weet je wat voor een lekker gevoel dat is? nee? De baas zìjn over je lijf, is super.

20170623-2P1A8332

De Harteveldlaan met zijn spelende wind was nu alleen spelen met de wind tegen, lekker knokken. Mannen gingen er vandoor en mannen raapte ik op. Mijn eigen tempo, dat volgde ik. Bocht om, het dorp in.

20170623-2P1A8339Nu kwam een stuk van het parcours wat ik lastig vind. Vroeger mocht je stoppen, nu moet je nog een ronde van 700 meter alvorens te mogen finishen, blijft een mentaal stukje. Rondje gedaan, beetje gas bijgegeven en dan…. de finish over. Eindtijd van 39.27 en 2e vrouw. Hoe het liep? perfectio, ik was tevreden. De kuiten waren de hele wedstrijd soepel. gebleven. Het lastige was vooral het zweten geweest, maakte het benauwder dan je zou willen. De prijsuitreiking zou direct na de wedstrijd zijn. Ik zag de 5km lopers nog wachten en wist dat ik geen haast hoefde te maken, rustig uitlopen dus. Even een droog shirt aan om geen kou te vatten en een paar uitloop km’s gaan maken. Daarna volgde de uitreiking.

IMG_1642Mooie bos bloemen en een doos vol tomaten. Hoeveel verschillende soorten in een doos, 20? Gaaf, maar hoe kom ik thuis?. Alle tomaatje in mn reserve schoenen gedaan, beker ergens tussen geschoven, bloemen in de hand. De tas met 2 riemen goed vast om het lijf gesnoerd. Zo ging ik naar huis en het liep goed. geen schommelende tas, geen gekneusde tomaten bij thuiskomst en de bloemen waren onbeschadigd. Al met al was het een prima avond geweest.

IMG_1270

Paar OphorstRunners, Marnix, Ton, Carla, Stefan.

Gecompliceerde eenvoud :-)

Brug Vlaardingen

De gecompliceerde eenvoud  van mens en brug

Day -6;   Zware wedstrijd in den Hoorn, had richting het NK een easy wedstrijd moeten worden. Na vandaag zal ik echt gas terug gaan nemen
Day -5;   Mooie zonnige zondag met veel wind. Heerlijke tocht op de racefiets, super benen.
Day -4;   Fartlektraining met de OphorstRunners, alles rustig meegedaan. De trap van 75 treden blijft een uitdaging, deze ging ik met de atleten 3 maal op, even afzien, het mocht.
Day -3;   Storm, met de A-Groep in Rotterdam, het was een gevecht met de wind. Als Hekken sluiter volgde ik de groep, kon alles goed overzien. Hele zware benen en zelfs rustig meedoen voelde zwaar.
Day -2;   Halverwege de dag begon ik mijn kuiten te voelen, beide benen dezelfde stijfheid. wat heb ik gedaan voor geks om nu spierpijn te krijgen?
Day -1;   Na een nacht met steeds pijnlijkere kuiten volgde een dag vol stijfheid. Ik baalde, waarom juist nu, ik die (bijna) nooit kuit spierpijn heb.
Day 0;   De spierpijn lijkt iets minder. Een dag vol vragen, kan ik zo een NK 5000m lopen vanavond?
Na het inlopen, de kuiten werden niet soepel, afgemeld. Dit voelt niet als verstandig, starten tijdens het NK Masters.
Na een hersteltraining door het groene hart, kroop in een andere rol, 10000M mannen coachen.
Day +1;   Wakker met….. gevoelige kuiten. Het wordt minder stijf, besloot me nu al af te melden, geen getwijfel maar knopen hakken.
De dag anders indelen en ging lekker op de racefiets naar het NK als coach.

Zo zie je, je kan hier heel gecompliceerd over doen, zoals het vlechtwerk van de brug. De eenvoud zit hem in loslaten en nieuwe plannen trekken, de lijnen van de brug zijn in hun eenvoud tot een mooi geheel gemaakt, voor mij als het leven.

Relaxed loopje, de Dios-lenteloop.

Delft, Den Haag, den Hoorn, allemaal 10 kilometertjes. De 10km van vandaag wilde ik gewoon rustig lopen, enkel voor het circuit, het NK baan volgende week in ogenschouw nemend. Het gekke is als ik een wedstrijd ga lopen met enkel die gedachten, ga ik treuzelen. Nog even 100kg zand halen en naar de tuin brengen, taart bakken kan ook nog wel even met als gevolg, later eten, later weg. Fietsend in de zon, lekker warm met een verkoelende harde wind. Inschrijven, omkleden en in gaan lopen. Lekker rondje  over het  parcours van de wedstrijd. Veel mensen die even een praatje wilde maken, mijn  schoondochter had ook gelopen en ook mijn zoon nog even opzoeken en dag zeggen. Na 2 versnellingen net op tijd achter de startstreep. Weg door een straatje met verkeersdrempeltjes, goed opletten om niet te struikelen. Langs het water richting het  parkje. Na de eerste km hoorde ik Lodewijk 3.56 roepen.

IMG_1199Dit was het tempo wat ik ongeveer in gedachten had, exact het goede tempo te pakken tijdens de opening van de wedstrijd, top.  Aardig wat atleten om me heen en zo vervolgde we de wedstrijd. Na 3 km was daar de zon en de wind, warm maar verkoelend door de wind. Toch voelde het niet zo heel easy aan als ik gehoopt had. Erg was een km tijd van 4.19 mhhhhhh wat is er aan de hand, mijn tempogevoel weg of was het echt zo zwaar?

IMG_1201Na de eerste ronde zag ik weer een 3.58 staan, tempogevoel is goed:-).  Ik begon niet met tegenzin aan de tweede ronde, had de finish daar geweest had ik het vandaag niet erg gevonden. De groep bestond uit zwaar ademende mannen, water pakken en zweten, wie was er erger aan toe zij of ik. Mentaal  probeerde ik me op te peppen, met het idee dat de mannen echt op hun tandvlees liepen en ik het een stuk minder zwaar had. Het  voelde ook als een kudde dieren die achter de herder (ik)  aanliepen. Deze gedachten hielpen mij het tempo vast te houden. Water  over het hoofd gooiend, even de verkoeling pakken want wat was het warm, benauwd. De laatste straatjes kwamen in zich en jeeeeh daar was de finish, 40.28 😦 . Ik voelde me gesloopt, kwam dat enkel door de wedstrijd of ook door het zien van de eindtijd……. Ik weert bij het zien van de eindtijd voelde ik me gewoon nog meer gesloopt.

IMG_1204 Even uitblazen en klagen om daarna een lekkere 4 km uit te lopen. Na deze lekkere rustige km was meteen de prijsuitreiking. Gezellige dorpse prijsuitreiking met een praatje, podium en bloemen.

2P1A8293Nog even een foto voor de site en dan, de douche. Het warme water was niet op en ik genoot van het wegwassende zout. Er was nog een “naamloze” vrouw in de kleedkamer. Na het douchen lang gesproken over sporten en werken, hoe dit te combineren en hoe belangrijk sporten voor de mens is. Voor we het wisten zaten we in overtime, de kleedkamers zouden om 17.00 uur gesloten worden. Gelukkig zaten we niet opgesloten en vervolgde ieder zijn weg. Eenmaal thuis de Garmin uploaden. Bij het zien van de gelopen lijnen, waar echt niets van klopte en met het missen van mijn tempogevoel, afstandmeter geopend. Exact het parcours na gemeten en zag dat een ronde 5.15 km was, de 10km was dus 10.3 km. Maakt voor de wedstrijd niet uit, wel voor mijn gevoel van tempo, die was gewoon top. Het gesloopte gevoel werd hiermee verzacht, ik had  gelopen wat ik in gedachten had, alleen was het zwaarder geweest. Mooie generale voor volgende week geweest, nu ga ik taperen 🙂