Als hardlopende moeder zeg je ja op deze vraag

Oktober 2015, de marathon van Eindhoven was net geweest toen dochter Joy mij de volgende vraag stelde:” zullen wij volgend jaar samen de 10km in Eindhoven lopen”. De vraag verraste me. De kleine Joy kon heel hard lopen, ze was 12 jaar toen ze met de meiden liever ging voetballen. Als je maar sport was het motto thuis en met veel plezier voetbalt ze nog steeds. Met een rondje van 5 km, tot 8,5 km trainde ze voor Eindhoven. D-day. En we stonden in de file te wachten voor een plekje in de parkeergarage, druk, mega druk. Door een slim optreden van de mannen konden de vrouwen, Joy, Natas en ikke, de startnummers ophalen en redelijk relaxte omkleden. Naar de start en daar stonden we.

img_2745_1600Voor mij, een week na de marathon, goed om  een rustige 10km te lopen. De start vond ze eng, nog steeds de gedachte aan haar val in het Olympisch stadion tijdens het NK 1000m, ze schaafde zich open aan het tartan. We waren goed weg en Joy gaf het tempo aan. 5 minuten de km liepen we. Op 3 km steken in de zij en ik adviseerde haar goed diep in te ademen. Op 4 km was de pijn weg en haar gezicht zag er goed uit. We werden beide flink aangemoedigd, verbaast vroeg ze hoe de mensen langs de kant wisten dat ze Joy was. Mhhhh, kijk eens wát er op je startnummer staat…… Joy. Lachend, niet aan gedacht. Het spoor onderdoor en vanaf hier  werd een feestje. Bandjes langs de kant en ik zong een vrolijk deuntje mee, energie ten over. Het tempo zakte iets en ging een klein beetje voor haar lopen, tempo beetje opschroeven, ze volgde goed. Jeh, 5 minuten stond er achter de 7e km.

20161009-img_2763Vele bekende mensen riepen vooral Joy haar naam, dat krijg je als Eindhoven je werk- en bijna woongebied is. Het tempo ging omhoog, we werden gedragen door het publiek. De markt was zo vol, ons reste een smalle doorgang, kippenvel kwam opzetten en ging niet meer weg, zo gaaf.

20161009-img_2769De laatste km, om onder de 50 minuten te duiken moest het gas erop, wetende dat ze dat mogelijk was. Ik hoorde even ” Ja maar mam” , daarna niets meer en we zette aan, de finishboog kwam in zicht, nog een beetje gas bijgeven. Onder prachtig commentaar van Frans en Frans die mij in de gaten kregen en vertelde over al mijn prestaties, finishte  we in 49.54.

20161009-img_2775Moe gestreden maar oh zo blij waren we met deze tijd en gelopen race, als beloning de zilveren medaille. Ik rende door om het laatste stuk nog met Natas mee te kunnen lopen. Ik zag haar niet en uiteindelijk voelde ik dat ze al voorbij was. Terug naar de finish en ja hoor daar daar was ze, kapot maar Oh zo blij. Ik beetje uitlopen naar Beurs. Omkleden om daarna  met z’n zessen  een hapje te gaan eten in de stad. Was een heel gezellige dag en zo speciaal dat ik vandaag naast me dochter een wedstrijd heb mogen lopen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s