Zo voelde de vrouwen uit de middeleeuwen zich :-)

De kleding voor een wedstrijd wordt altijd met grote zorgvuldigheid uitgekozen. Kleuren moeten matchen, ik moet het niet de wedstrijd ervoor aangehad hebben enz enz. Voor de Kadeloop, editie nummer 37, voor mij nummer 30, een mooi geel topje, zwarte korte broek, zwarte sokken en mn lekkerste schoenen, die hoeven niet in een bijpassende kleur, die moeten gewoon lekker zitten. Inlopen ging goed maar het topje zat wel wat strak. Ach straks met de  wedstrijd zou ik dat niet meer voelen. Lekkere versnellingen en klaar voor de start. Veel snelle dames en ik wist dat het geen overwinning zou worden voor mij. De jaren gaan tellen en al die jonge meiden worden (gelukkig) sneller dan dat ik ben.  De jeugd heeft de toekomst. Pang, weg, even zoeken naar het ritme wat niet helemaal meeviel. Na een blokje dorp was het ritme er. Ophorstrunners naast me die ik op de 1e km niet meer verwacht had. Ze hadden er zin in en zouden kijken hoever de benen dit tempo konden dragen.  Ik heb ze niet meer gezien, als ik omgekeken had wel. Daar doe ik echter niet aan, veel te gevaarlijk, lig ik straks op straat.

IMG_2703Lekker groepje mannen om me heen en de benen deden het goed. Wat het minder goed  deed waren de longen. Door het mooie topje, welke ik met een dubbele laag goed stevig gemaakt had, werden de ribben te goed bij elkaar gehouden. Tijdens het hardlopen is het zaak dat de longen goed hun werk kunnen doen. Dat was iets wat bij mij niet lukte. Ik baalde vreselijk en alle mogelijkheden om dit euvel op te lossen, spookte door mijn hoofd. Ondertussen liep ik wel netjes op tempo door met de mannen als windscherm voor me. Een schaar zou goed van pas komen, knippen we de onderste laag gewoon door. Ik ben goed in knellende dingen afknippen dus waarom niet?  Waar vind je in de polder een schaar?

IMG_2701De  2 jongens die als windscherm fungeerde, haakte af, beentjes werden te moe. Met 2 mannen bleef ik over en de weg richting de kade werd steeds korter. “Zal ik even stoppen om de sluiting van de onderste los te maken”?  stoppen, dan verlies je afstand en dat zag ik niet zitten. Trok met veel kracht aan het topje en hoorde het stiksel springen, goed zo, elke stikseltje is de weg naar meer ruimte voor ribben. De Kade was daar, over het smalle schelpenpad, de Vlaardingse vaart, de  wuivende rietkragen, vol genot liep ik met 2 hijgende mannen achter richting de finish. Het schelpenpad was nog 5 km lang.  Ondertussen gingen mijn ribben ook zeer doen, jeetje wat ben ik toch een domkop geweest.  Na 32 jaar weet je nog niet wat  de juiste kleding is? Mooi is niet per definitie de juiste keuze.  De hijgende jonge man nam kop over, ik zag een losse veter bij hem.  Niets van zeggen anders is hij straks net als ik teveel met andere dingen bezig. Na het zien van die losse veter probeerde ik me nog meer te focussen op het schelpenpad, het riet, het water en de aanmoedigen, de zere ribben gingen over :-). Goed werk. De Trambrug en de molen zag ik schitteren.

IMG_2731_1600

De hijgende jongeman kroop weer lekker achter mijn rug. Op naar de finish,  een rondje om het  grote grasveld, daar  was  het punt van stoppen. 46.46, bijna net zo snel als in 2014, dat viel me heel erg mee. Kreeg een mooie bos bloemen van de organisatie in mijn handen gedrukt, blij verrast. Geen eerste maar wel de bloemen. Zo en nu als eerste de onderste top losmaken, wauw wat een verademing. De ingesnoerde vrouw uit de middeleeuwen kreeg lucht, terug in het jaar 2016.  Dit doet  Carla nooit meer en je ziet, nooit te oud om te leren 🙂IMG_2736_1600_crop_2

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s