Emotie van geluk, emotie van verdriet.

Mijn laatste bericht, plaatste ik, zittend op een roze wolk, 1 dag na de CPC. Niet wetende dat ik exact 1 minuut later keihard van die wolk af zou kletteren. Mijn broer belde dat zijn zoon overleden was. De dagen die volgde vlochten zich aaneen, vol emoties. Op zaterdag werd onze kanjer begraven bij zijn zusjes, op de dag dat ik, even niet belangrijk, het NK cross zou lopen. De dagen erna verliepen in een roes, veel denken, niet kunnen focussen. Op woensdag afscheid nemen van je zoon die weer naar Thailand terug ging. Met de gedachten, dat dit afscheid niet voorgoed zou zijn,  wist ik de tranen op een laag pitje te houden. Op vrijdag een vrije dag en veel met de handen bezig geweest, dat voelde goed en zeker met Adèle op de achtergrond, soms voorgrond 😜 Zaterdag naar Papendal, weer een perfecte dag met het geven van workshops. Voor de zondag had ik een ” inhaal” wedstrijd staan, 10EM  in Voorschoten, goed voor het wedstrijd ritme. Niet te drukke maar goed georganiseerde wedstrijd.  Lekker lopen stond zoals altijd bovenaan de lijst, zeker nu. Goede start en we deden slalom lopen door Voorschoten. De vele straten met klinkertjes door, ik pakte de stoep waar het mogelijk was, loopt nl veel lekkerder.
2P1A0879_1600Het spoor met een prachtig fietspad erlangs, waar we na het passeren van station “de Vink” over heen mochten rennen. De benen voelde supergoed aan. De splitsing 10 km en 10EM deed de meeste atleten verdwijnen. Met 1 man voor me was het veld verder leeg. Een heerlijke geur van weilanden vol gier vulde mijn neus, moest spontaan niezen. Nogmaals onder het spoor door richting landgoed Duivenvoorde. Daar draaide we over de kleine kiezel paden. Ik heb het kasteel van alle kanten gezien. Wat ik daar ook zag was een vrouw voor me, maar dat kan niet, ik wilde hier wel heel graag winnen, net als onze kanjer altijd wilde, winnen van elk spelletje wat je met hem deed. Hij  heeft de strijd verloren maar vandaag ging ik voor hem winnen. Nog 200 meter; “daar loopt de nummer 1”,  werd mij vanaf de zijlijn toegeschreeuwd. Ik wist het en maakte een schatting van haar en mijn loopsnelheid. Langzaam liep ik op haar in. De laatste 2 meter was het plan klaar, erop en erover, laat zien dat je sterker bent, even een mentale klap uitdelen. Ik ging ernaast lopen, plaatste een versnelling en liep makkelijk bij haar weg. Het gat was geslagen maar gewonnen heb je pas als je de finishlijn gepasseerd bent. Tempo bleef hoog, voelde verrassend goed en kreeg het idee om die man voor me ook maar even te verslaan.
2P1A0895_1600Na “klein Vink” was ik, ook hem voorbij. Koos stond daar en vroeg zich af of ik door een Stier achterna gezeten werd, wat een snelheid. Wist nu ook dat ik een vet Westlands record ging lopen en met nog steeds krachtige benen ging ik door. Daar was de finish en passeerde deze in 1.03.14 als eerste vrouw en een nieuw V55+ record, verbetering van 1.39 minuut. Snel warme kleding aan, de laatste 2 km regen waren niet bevordelijk geweest voor de geproduceerde warmte, het was alsof ik in een diepvries zat. Snel volgde de prijsuitreiking.
IMG_0252_1600Kreeg een prachtige bak viooltjes en deze zijn voor onze kanjer. Hier staat hij Danny, in mijn tuin bij de kippen en konijnen, want beesten, daar was je gek op. Vandaag was mijn wedstrijd helemaal voor jou en daar horen de violen bij.
Rust zacht lieve Danny🎈🌷
IMG_0595_1600
Advertenties

Een gedachte over “Emotie van geluk, emotie van verdriet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s