Hoe dichter bij Dordt, hoe zwaarder het wordt

Een slogan die ze gebruiken maar dan met groener wordt, vandaag ervaarde ik het anders.  Zondagmorgen, een prachtige blauwe lucht en windstil, de droom van een atleet voor een wedstrijd, zo ook voor mij. Om 12.40 uur met de auto naar Dordrecht, kan de weg bijna blindelings vinden, ik loop deze wedstrijd, als het kan, jaarlijks. Strakke organisatie en, zo merkte ik bij het betreden van de kleedkamer, een reünie. Omkleden en ingaan lopen, ondanks de reunie doe ik dat toch het liefst alleen. Eigen ritme, straten en afstand. De benen voelde goed aan en ik besloot om tussen de 4.03 en 4.05 te gaan lopen ( dan is een nieuw Nederlands record mogelijk) wist niet te kiezen kwa kleding, in de zon warm, 16 graden, in de schaduw frisser. De start was 14.35 uur en bij de finish is het rond 16 uur. In deze periode van het jaar al bijna avond en kouder. Topje met singlet, kan ik dan oprollen bij het te warm hebben. Naar de start, stond goed voorin en het vertrekken verliep vlekkeloos. Even om de bomen heen slingeren, op naar de brede weg. Een oliestank van jewelste hing daar, werd er bijna misselijk van. Gelukkig was daar na 1 km niets meer van te ruiken.

Start 4 meidenMet Judith, Petra en Amy vormde we een meiden groep,  het publiek vond dat erg leuk, we kregen veel aanmoedigingen., Amy ging ervandoor en wij bleven strak  4.03 lopen. Prachtige route die helemaal langs de buitenkant van Dordrecht gaat. Herfstblaadjes overal, een genot. Tot 10 km ging het super, kreeg het wel warm en rolde, zoals vooraf bedacht mijn singlet op. Spons en water onderweg waren meer dan welkom. Bij 12 km had ik stijve bovenbenen, iets waar ik nooit last van heb en begreep er niets van. Het tempo nam af en ik kreeg het gewoon zwaar. Petra was er al vanaf en ik moest m’n best doen bij Judith te blijven. Er kwam een fietser bij en langzaam maar zeker fietste de fietser met Lopende Judith weg. Dat was een domper, waarom konden mijn benen niet, mijn hoofd wilde zo graag mee. Zat er nog een irritant steentje in het profiel van mijn zool en elke stap hoorde ik. Ik dacht als ik deze er nu even uitpeuter kan ik ook even rusten. Het verstand won en met het krakende steentje vervolgde ik mijn weg.

Snot dwarsDe laatste 3 km werd blik op oneindig, het gat niet te groot laten worden, op naar de finish. Vanuit de mooie polder de stad in, als je kapot zit is de stad fijn, daar stonden de mensen aan te moedigen. Het gaf me wat kracht maar het bleef als harken aanvoelen.

20,5 kmDe laatste km, wat kon ik nog…. Niet veel en was blij met de laatste bocht, de lange laan met bomen en vele uitbundige mensen. Probeer opgewekt te kijken, maande ik mezelf. Eindelijk, de finishlijn en ik mocht stoppen. Ik was heel licht in m’n hoofd en moest even goed bijkomen. Zeker niet praten, dan werd ik echt duizelig. Na 10 minuten had ik weer praatjes net als alle andere gesloopte atleten. Stom maar het was fijn om te horen dat vele hetzelfde gevoel hadden van deze wedstrijd, ook het duizelige na afloop. Ik dacht aan te weinig zuurstof in de lucht door de warmte en hoge luchtvochtigheid. Snel omkleden, de prijsuitreiking ging beginnen.

huisje Was nog 4e vrouw overall geworden en 2e V50 Met de gekregen paraplu’s nog een kleine show weggegeven, vond de sponsor heel leuk hoorde ik later.

prijsuitreikingNa de huldiging uit gaan lopen, eerst met hele kleine stapjes, na 1 km begon het  weer  als normaal hardlopen aan te voelen. Na het uitlopen de bistro in waar de helft van het gezin  neergestreken was. Even lekker laten verwennen met top eten.

Advertenties

Een gedachte over “Hoe dichter bij Dordt, hoe zwaarder het wordt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s