Met Carla op pad, er gebeurd altijd wel wat!!!! Het NK

Vandaag gaan we naar Venlo, niet voor de carnaval maar voor het NK halve marathon. Een autorit van 2 uur, is niet niks maar met Koos naast je vliegt de tijd. Om 12.45 uur stond de auto in de parkeergarage en wandelde we naar de kleedgelegenheid voor NK gangers. We werden verwelkomd met een stuk vlaai, brrrrr, uurtje voor de wedstrijd lijkt mij niet zo’n goed plan. Koos wilde ook niet. Hij ging mooie foto momenten verkennen, ik omkleden en inlopen. Volle zon en lekkere hoge temperatuur van 19-20xb0C. Trainen heb ik steeds in 5 xb0C gedaan, lange tight en shirt met lange mouwen, dat is eventjes omschakelen. Inlopen ging redelijk oke, had er zin in. Topje aan, korte broek, halve liter water mee en naar de start. Ik mocht in het 2e vak, achter de toppers, dit had ik te danken aan mijn gouden medaille in Breda 2011. 5 Minuten voor de start de 0.5 liter water naar binnen laten lopen, ik ben er helemaal klaar voor :-). Startschot met een overheerlijke kruitdamp, we vlogen weg. De eerste 3 km gingen door het centrum van Venlo met een enorme hoeveelheid mensen langs de kant, klappen, ratelen, muziek, een groot feest. Door dit alles werd ik gedragen door het centrum. De 1e km gaf 3.34 minuut aan, oei, veel te snel en probeerde te dimmen. Probeerde het maar het lukte niet echt want km 2 en 3 gingen in 3.45. Weet je, het ging hard maar het voelde niet aan zoals ik wilde. De ademhaling wilde niet meewerken, moest veel kuchen en het kuchje wilde niet weg. Aan de buitenkant van de stad was het 5 km punt en klokte 18.55. Liep hier alleen, met alle mensen langs de kant voel je je niet echt alleen. Rond 7 km voelde het niet lekker en wist dat ik nu echt wat aan het tempo moest gaan doen. De ratelende mensen langs de kant maakte veel te veel herrie, rust aan en in mijn hoofd wilde. In Tegelen een mooi stuk om de kerk en daarna het pad langs de Maas richting de brug met een frisse wind tegen en rust, even geen mensen . Een stevige klim de brug op, de tempoverandering deed me goed. Daar zag ik Merel staan, uitgestapt, dat wilde ik niet. Vanaf dat moment ging ik weer lekkerder lopen. In Blerick waren het allemaal heuveltjes op en af en heel veel mensen, die genoten van ons en de zon. Heel veel atleten ging ik inhalen, goed gevoel. Via een andere brug de Maas over, deze was niet zo stijl, daar raapte ik wel 10 atleten op. Aan de opmerkingen van de mensen langs de kant merkte ik wel dat ik er heel fris uitzag, zulke leuke reacties. Nog 2 km naar het centrum van Venlo. De rijen mensen werden dikker en dikker, ze droegen me naar de finish. Frans deed er een schepje bovenop en speakerde me over de finish, 1,23,27 klokte ik. Meteen de TV voor mijn gezicht, interview mocht ik geven, was erg leuk. Wouter Schellevis stond met te roepen, (dagblad de Stem) Koos stond te zwaaien, kaart om mijn nek 1e V50+ en dan de medaille van de loop. Aan het einde van “het fuik” kon Koos mij feliciteren. Wandelde naar de ING tent voor de prijsuitreiking. 15 minuten over en benutte deze om even uit te lopen, was nl best stijf. De prijsuitreiking!!!!!!!!!! mocht niet podium op, stond nl niet bij de eerste 3???? Hoe kan dat nu weer. Geen pardon, ik kreeg de medaille NIET. Allerlei rare argumenten met seniore, masters, ik begreep er niets van, moest de meneer van de atletiekunie morgen eventjes mailen. Woest was ik en ging even onder de douche afkoelen. Daar las ik het SMS-je van Judith, ze maakte het verhaal helder. In de uitslagen stond ik tot 15 km, daarna niet meer. Chip foutje was mijn idee. Na de douche naar de jurywagen gegaan. Iedereen die ik daar tegen kwam feliciteerde mij met mijn mooie optreden en race. Vertelde ze dat ik geen goud kreeg. Iwan (Uitslagen.nl) kon de fout herleiden. De finishmat was losgeraakt en ik had daar last van gehad. Via via heeft hij de gegevens boven tafel gekregen en een goede podium uitdraai gemaakt. Naar de meneer van de unie gegaan en het blaadje laten zien met het verhaal erbij. Oke, medaille wordt opgestuurd. Maar de mooie bloemen en huldiging liep ik mis. Ter compensatie zei een ander van de atletiekunie, mij een boeket bloemen op te sturen. Uislagen.nl aangepast en was tevreden met mijn vasthoudendheid, alles rechtgezet en kan ik vannacht rustig slapen. Koos weet hoe ik ben en was blij dat ik dit, (zoals gewoonlijk meteen opgehelderd wilt hebben) voor elkaar gekregen had. Opgelucht reden we de 2 uur weer naar huis. We wilde even een tussenstop maken bij een goed wegrestaurant, laten we deze nu helemaal niet tegen gekomen zijn, ligt aan de A16 en niet aan de A15 🙂 Thuis een pizza in de oven gezet en ik had nog Creoolse Jambalaya over. Een stevige maaltijd, daar was ik om 20.00uur wel aan toe.

 

De dag voor het NK halve marathon

Vandaag de wedstrijd in Naaldwijk. Niet als atleet maar als coach aanwezig. Met de atleten inlopen, later begeleiding op de fiets. Even met losse handjes!!!! Het heeft veel mensen doen verbazen dat ik niet in het veld meeliep. Het was aan de ene kant jammer maar weet je, als coach zo goed je atleten kunnen begeleiden, foto’s maken is heerlijk om te doen. Eenmaal thuis even in de zon zitten en genieten van mijn vijver vol nieuwe vis.

Daarna de keuken in. Richard vroeg zich af wat voor schotel ik ging eten aan de vooravond van het NK halve marathon. De Creoolse Jamalaya zie je op de volgende foto, klaar om op te eten en het was zo lekker.

Een start en finish in 3.40minuut

De week was best heftig geweest. Na de miss Brabant verkiezing, afgelopen zondag in s’Hertogenbosch, is dochterJoy tot de laatste 12 doorgedrongen (Joy was gescout op de NHTV waar ze studeert en ze is sinds oktober een Brabantse, heeft nl een kamer in Breda, ingeschreven als inwoonster van de stad Breda). Ik begon hierdoor een beetje gebroken aan de nieuwe week. Te weinig slaap gehad of genomen in het weekend. Het weekend is er voor mij toch echt voor om een slaapbuffer op te bouwen. Gelukkig had ik de hele week veel laboratorium werk, weinig achter de computer. Dinsdag, woensdag en donderdag lekker hard trainen, dan ben je zo weer het mannetje. Donderdag deed ik de laatste 7 km tempo training. Van de 7 km gingen de laatste 3,5 km iets harder dan dat ik wilde. Pluspunt, ik liep wel erg lekker en ontspannen. Vrijdag is kwa lopen een rustdag. In de avond een etentje met pa en ma Ophorst (56 jaar getrouwd). Dit was op tijd afgelopen en om 23.30 uur stapte ik in mijn bed. Zaterdag een 15 km wedstrijd, wil je toch goede benen hebben en slapen doet wonderen. Ik sliep heel erg goed en fris sprong ik om 8 uur uit mijn bed . Boodschappen doen voor de hele week, fiets ophalen bij de fietsenmaker, lentebeurt gehad, oa de winterbanden voor de gewone banden wisselen, nieuwe remmen, die waren echt op en wordt een beetje gevaarlijk. Eventjes 12 km “los fietsen”, bakkie doen met Koos en een Italiaanse bol als vroege lunch gegeten. Hardloopkleding opzoeken, tas inpakken, omkleden, om precies 12.00 uur reed ik de Schoener uit, richting Reeuwijk. De plassenloop, hele mooie wedstrijd die ik in 1985 al eens gelopen heb :-). Het was een beetje druk bij het parkeerterrein maar zette de auto uiteindelijk pal naast de dames kleedruimte (dit was een tent). Startnummer halen, omkleden en met Carin ingelopen, voelde dat ik goede benen had. De 10 minuten voor de start plas dacht ik even tussen de bomen te doen. Haal ik mijn arm open aan een bramenstruik, bloeden, niet normaal. Het wilde niet stoppen en de EHBO mensen om verbandspray gevraagd. Hadden ze helaas niet, ze wikkelde een verband om mijn arm, dit zou het bloed tegen houden en door het zweten niet loslaten. Hup naar de start, voelde me wel een beetje lopen met dat verband :-(. Start was erg druk maar ik ging hard, wilde weg van al die benen. De eerste km in 3.40 minuut, mooi tempo. Voelde me een beetje uit balans (door het verband). Na 2 km ging het irriteren en haalde het eraf. Was redelijk droog bloed en rond de 4 km gooide ik het verband in een prullenbak, zo de wedstrijd kon beginnen. 5 km in 19.05, best snel. Liep nu alleen met Leon, leuk, hij deed gelijk met mij de trainer coach B curcus op Papendal. Steeds komen we elkaar bij een wedstrijd tegen, nu liep hij naast me. Het voelde bij mij niet net als in Leiden, toen voelde ik me een tijger, nu een welpje. Tussen het riet liepen we, aan beide kanten het grote water, wat genoot ik van de natuur. 8 km, hier wat tegen wind en ik kroop achter Leon. Merkte dat hij het moeilijk had en voelde me schuldig. Ging op kop lopen, kon hij lekker in het zuigie!!!!! Vanaf dat moment ging ik lekker draaien, weer die kracht die ik voel als de mannen achter me lopen “te zwoegen”. Heerlijk om ze naar een goede tijd te helpen. De km’s gingen gemiddeld rond de 3.55 per minuut, 10 km ging in 38.41. Sneller dan Leiden, zou een Westlands record vandaag mogelijk zijn? Riet kragen, water, vogels vlogen over ons heen, ze waren elkaar geloof ik aan het verleiden. Daar krijg je toch een lente gevoel van, ikke in ieder geval wel. Even wat bochten werk bij een houten vlonder, om de weg te vervolgen naar een stukje bos. In dat bos staat het bordje van 14 km wist ik van voorgaande edities. Daar zag ik het bordje opduiken, wat laat het horloge zien, 54.23, nou dan moet ik wel erg hard gaan om het record nog te kunnen halen. Trok door, Leon ging mee en zij aan zij vlogen we op de finish af. 3.40 minuut de km geeft een eindtijd van 58.03. Het Westlands record aangescherp met 5 seconden, 1e vrouw overall, Leon helemaal door dolle met zijn tijd, wat wil je nog meer? Even napraten en dan snel meer kleding aan gaan doen, brrr werd een beetje koud. Carin en Jan gingen op hetzelfde moment uitlopen, de hele Rotterdam groep dicht achter ons aan. was gezellig, lekker uitlopen en kletsen. Na 2 km uitgelopen te hebben richting de prijsuitreiking. Deze was super snel. Heerlijk, even het podium op, de huldiging, foto. Mooi moment, steeds weer. Daarna snel de auto in, naar huis, voelde me een beetje zout door al het opgedroogde zweet. Zonder douche na de wedstrijd krijg ik het ook koud. Thuis meteen onder de warme douche, deze prachtige wedstrijd met al zijn zout door het zweten, door de afvoerput laten lopen, alleen het zout, de gedachten blijven.

Heerlijk weer een wedstrijd

29 januari was de laatste wedstrijd, dat is lang geleden. Ik stond best een beetje te trappelen om er weer een te kunnen lopen. Kunnen lopen, omdat er in februari nagenoeg geen wedstrijden zijn. De wedstrijden die er waren vielen af door extreme kou of sneeuw op de grond. Heb wel heel goed kunnen trainen, vandaag een beetje testen en wedstrijd ritme opbouwen. Leiden had een mooie 15 km wedstrijd. Marlies en Spas gingen er ook heen voor de 10 km, Koos ging gezellig mee als fotograaf. Het was iets kouder dan ik gedacht had, eenmaal aan het inlopen kreeg ik het toch wel warm. Korte broek en singlet aan, goed voor het wedstrijd gevoel. Was een van de enige atleten die “zo koud gekleed” was, maakt me niet uit, ik weet hoe warm ik het altijd tijdens het lopen krijg. Start ging, beetje crossen door de straatjes en voorzichtigheid geboden bij het “fiets verkeers pleintje” , Het ging allemaal goed en na 1 km kreeg ik vrij spel, geen benen en stoeprandjes meer. De 1e km ging in 3.45, tevreden. Langs de Vliet liepen we richting de Vlietlanden, beetje tegen wind was lekker, de mist vond ik minder, maakt benauwder. In de Vlietlanden was het veel draaien en keren, onverharde paden en door blubber autobandensporen. Zulke paden lopen niet snel maar het is wel heel mooi. 5 km in 19.18, daar was ik heel tevreden mee. Langzaam maar zeker liepen we de Vlietlanden uit, terug langs de Vliet naar de Lamme brug. De weg had hier een onoverzichtelijke bocht, zie ik ineens een man met een enorme laminaatplank in de hand op de fiets zitten. Komt mijn richting uit, schrikt en de laminaatplant gaat overdwars. Loop ik bijna tegen die plank aan. Op de een of andere manier kreeg de man de plank weer in een rechtuit positie. Ongelooflijk, ik haal wel eens rare fratsen uit op de fiets maar een plank van 3 tot 4 meter durf ik echt niet mee te nemen. De Lamme brug onderdoor, de 10 km lopers waren we kwijt en het werd erg rustig om me heen. 10 km in 38.52 (5km in 19.34) 2 Mannen die in Uithoorn ook bij mij liepen kwam ik tegen. De ene ging harder, de ander ging stuk. Eigenlijk liep ik hier het grootste stuk alleen en kan zeggen dat het steeds lekkerder aan ging voelen. Op een gegeven moment zei iemand langs de kant: “Je lijkt wel een tijger”, nou ik voelde mij als een tijger. 14 km, daar stond Spas mij aan te moedigen, makkie liep ik tegen de brug op. De laatste km vol power naar de finish. Jehhhhhh 1e vrouw in een tijd van 58.24 (5 km in 19.32) en voelde me super fris, had zo naar een halve marathon door kunnen lopen. Marlies ook gewonnen, zalig. Om 12.30 uur de prijsuitreiking, kon ik mooi nog even 3 km uitlopen. Voelde goed en lekker warm het podium op. Bloem een en brief en applaus, voelde goed. Douchen, had geen zin om me uit te kleden en we gingen lekker snel naar huis. Eenmaal thuis de rekoefeningen doen om daarna onder mijn heerlijke warme douche te stappen en er een minuut of 15 later weer onder vandaan te komen. Het was een mooie wedstrijd.