Een witte Wollebrandcross met een gouden rand

Zaterdagnacht wordt ik wakker door getik, wat er gaande is realiseer ik mij als ik door de gordijnen naar buiten kijk, hagel en een hele witte wereld. Het zal toch niet waar zijn. Nog een paar uurtjes de oogjes dicht gedaan, als ik dan naar buiten kijk!!!!!! oh la la wat een mooie witte wereld. Of het hele team rond de Wollebrandcross dit ook leuk vind denk ik niet, Koos is in ieder geval niet echt happy. Ach het is nog vroeg en gaan kijken wat de dag ons brengt. Ik ga de deur uit voor de boodschappen en Koos gaat hand en span diensten leveren op de Wollebrand. Ik moet ook nog even naar Naaldwijk deOphorstRunners pakken ophalen en naar de drukker brengen. Wat een glibberpartij is het op de weg maar ik red het om zonder te vallen, alles netjes af te leveren en thuis te komen. Even eten en dan gaan we gewoon relaí crossen voor het goede doel. Startnummer halen, bekers voor de jeugdcross neergezet en naar NaturePride om te vragen of ze nog met hun trainer (Heb ze 4 weken training gegeven voor deze cross) willen gaan inlopen.

Nature_pride_carry Met een lekkere groep parcours verkenning gedaan, viel mij mee, veel sneeuw, weinig drassig maar het is wel erg glibberig. Na wat oefeningen en versnellingslopen was het tijd om achter de startstreep plaats te nemen.

Carla_voor_de_start

Start_closeup_carry Huldiging voor Lex Boers, 1000 km gestept in 10 dgn tijd, allemaal voor het goede doel. Toen was de beurt aan ons.

Kijken_naar Start Viel bijna bij de start, schrikken. Door een enorme plas, beetje koude voeten kreeg ik daaraan. Na een ronde over het gras weer een mega plas, weer natte en koude voeten. De glibberberg was nu een sneeuwberg maar goed te belopen.

Sneeuwberg Daarna naar beneden met aan het einde een sloot. Ik begon te glijden (Carla heeft nl geen spikes)  en echt het scheelde een haar of ik glee de sloot in. Door banen over de sneeuw naar de andere kant van de bloemenroute. Josxc3xa9 liep naast me en ik zei nog dat het zo’n mooi gezicht was, een hele witte wereld.

Op_de_heuvels_carry Het werd wat drassiger en aan de andere kant van het meer was de sneeuw verdwenen, die prachtige zon heeft alles doen smelten en veranderd in een blubberpoel. Principieel draag ik geen spikes maar zonder spikes was het echt niet te doen. Alle kanten glee ik uit maar het belangrijkste was dat ik niet in de blubber belandde. Dan weer een mooi besneeuwd pad, een heuvel met glibberige bagger, kleine heuveltjes en ronde 1 was voorbij, op naar de volgende ronde. Het rennen van alle atleten in de eerste ronde zorgde voor een nog glibberige tweede ronde. Goede doel en relaí bleef ik doorrennen.

Laatste_bocht_carry Marieke kwam me in een vaart voorbij (op spikes) deze lekker laten gaan. Moest nu ook veel atleten voorbij wat de snelheid niet ten goede kwam. De dijk bij de bloemenroute op de terugweg was een ramp. Wist even niet hoe ik deze nu moest nemen. Uiteindelijk het lint vastgepakt, wat weggeduwd naar iets minder glibberige aarde, zonder weg te glijden kon ik de afdaling maken moest af en toe wachten tot ik het pad kon vervolgen vooral bij de laatste afdaling liepen ze wijdbeens naar beneden om niet uit te glijden, kom daar maar eens langs. Ik wilde ze nog niet eens storen in hun goede doel wedstrijd.

Finish Ik passeerde de Finishte in 37.38, cross over ongeveer negen km. Even kletsen maar toen snel uitlopen naar huis om droge schoenen aan te doen. Deze kunnen zo de grijze kliko in. Om 15.45 uur kwam ik terug en vele zeiden dat ik me moest melden. De prijsuitreiking van de kinderen mocht ik doen, gaaf. Het speechen voelde goed en de kinderen waren blij met hun mooie beker.

Prijsuitreiking_kids Met_kids Even het podium af om er 5 minuten later weer op te mogen voor mijn eigen prijsuitreiking.

Mooie_prijsuitreiking_westlandfoto Ondanks mijn 2e plek een waanzinnig applaus, dank aan alle mensen in de zaal. Een prachtige bos bloemen. Daarna daar waar alles om draait, het eindbedrag. De burgemeester op het podium, Lex met Karin erbij en een prachtige speech van onze burgenvader volgde. Je zag het gezicht van Lex steeds witter worden, de oogjes tot spleetjes en de emoties naar boven komen. Kreeg het zelf ook heel moeilijk maar Lex wat is dit jouw gegund, de Westland stek, een prachtige onderscheiding.

Lex_en_karin Terug naar de orde van de dag, de bekendmaking van het eindbedrag. Het was even moeilijk maar Lex herstelde zich snel. Het werd een record, ongelooflijk maar het is echt waar; xe2x82xac 274.280,00 . Recht uit het haart zeg ik dat de Westlanders een onovertroffen warm hart hebben. Daarna snel Koos opgezocht, eventjes feliciteren. Zag hem en de tranen kwamen bij mij, daarna bij Koos en toen Renate erbij, nog meer tranen. Onze zoon Lex sloot zich aan en het werd een heus tranendal. alle emoties kwamen eruit, Mooi dat je even lekker "janken" kan met elkaar.

Eindbedrag

Foto’s Marco Voois, Westlandfoto en Carry+Astrid.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s