We kunnen het weer (nog)

Vandaag de omloop van Noorwijkerhout. De halve marathon dit jaar, na een 10 km in 2007 gelopen te hebben.
De Halve marathon loopt over zo’n mooi parcours, dat wil ik een keer meemaken. Het nadeel is, die wedstrijden beginnen allemaal zo vroeg.
8.00 uur je bed uit is niet niks op zondag. Gelukkig is opstaan bij mij maar 2 seconden moeilijk. Eten, drinken, tas inpakken en weg.
Even wat benzine in de auto anders kom ik verder dan 10 km. Elmer opgepikt thv het Malieveld. Meteen een Tomtom in de auto.
In een keer naar het industrieterrein vanwaar we met een busje naar de sporthal gereden werden. Jisca zit aan de koffie als we aankomen, Jos zie ik in geen
velden of wegen. Eddy komt ook aanlopen, compleet. Omkleden, inlopen, drinken, plassen en naar de start. 11.00 uur weggeschoten.
Het is warm en voor de wind begint mijn hoofd te gonzen. Na 3 km draaien we, een verkoelend briesje doet wonderen.
De duinen in via een mega steil zandpad van een meter of 50. Klein stapje makend kom ik goed omhoog zonder buiten adem te zijn.
De wedstrijd gaat verder over schelpenpaden, mooie fietspaden en steeds een beetje vals plat omhoog en natuurlijk ook weer omlaag.
De 5 km tijden staan niet op de juiste plaats, de tussentijden kloppen niet en hoe hard we nu gaan is een beetje weg.
Ik ben in gezelschap van 4 mannen, er zit er eentje tussen die je nog meer het gevoel geeft van ; ik loop door de natuur.
Hij maakt geluiden als een wolf, iets wat niet prettig is om aan te horen tijdens het lopen.
Een lus in het parcours, tijdens het draaien krijg ik een duw van "de wolf" ik schrik, stort bijna ter aarde en geef een schreeuw.
Ik denk dat de wolf zo geschrokken is van mijn schreeuw, afgehaakt. Tenminste, het natuurgeluid is weg.
Met drie mannen gaan we vrolijk verder, volgens mij vinden zij het ook wel lekker rustig.
De duinen maken plaats voor bollenvelden. wat een pracht en praal. Vele kleuren en geuren komen je tegenmoet.Bollen 
De lucht van de hyachint is ongeloofelijk sterk, blij dat ik daar niet allergies voor ben.
De bollen maken plaats voor water. Langs het kanaal waait het flnk en ik nestel met lekker tussen de mannen.
Een motorrijder sluit zich aan bij onze groep, voor de eerste vrouw.
De km’s schieten onder mijn voeten door, echt snel gaat het nu. Plots staat er een bord, nog 1 km.
Ik reken en zie dat het een tijd van onder de 1.23 kan worden. De laatste km, over een bollenboerepad, een fietspad, nog wat keien en dan!!!! de finish.
1.22.42 is heel mooi en lekker weer eens onder de 1.23, de snelste halve marathon in 2008.
Mijn medestrijders een hand en bedankje gegeven. Zij hebben het ook als prettig ervaren, wat wil je nog meer.
Eddy was 15 seconden voor mij geeindigd, jisca had hele zware benen (1.38) en Elmer de 5 km ( 18 min.). Jos helemaal niet gezien.
Een Collega van mij zag in finishen en schrok. Hij was was een beetje aan het zwalken door de hitte.
Opgevangen na de finish en water, sportdrank en sinaasappels gegeven. Na een minuut of 10 ging het beter met hem
Even uitlopen, 2 km, en toen naar binnen voor de prijsuitreiking. Het was een bloemenzee binnen. We kregen nl allemaal een plant als je gelopen hebt.
Bloemen voor de overwinnnig. Het was allemaal heel goed. Nog even Op Marlies gewacht ( 1e in het klassement) en toen naar huis.
En Weet je wat ik daar eerst ging doen???? Douchen.
Het zout zit als korreltjes aan mijn rug geplakt. Dat water, als een weldaad stroomt het over mijn lijf, goed om de wedstrijd te analyseren en na te genieten.

Advertenties

Dodewaard

Waar denk je aan als je Dodewaard zie staan?  Ik dacht altijd aan de kerncentrale, De centrale zoals deze er in 2007 bij staat, gezien van de rivier oeverde kerncentrale van Dodewaard was vaak in het nieuws. 26maart 1969 werd deze kerncentrale in gebruik genomen. 26 maart 1997 is hij uit gebruik genomen. 1 juli 2005 is de 40 jarige wachttijd ingegaan, de kortlevende isotopen hebben 40 jaar nodig om hun radioactiviteit kwijt te raken. In 2045 wordt het afgebroken en weer weideland van gemaakt. Kijk, en dat is nu zo mooi daar, die weidegronden en de oase aan rust. Dodenwaard1 Dodewaard doet mij, sinds ik hardloop nl aan PK running denken. een mega winken met de mooiste hardloopspullen. Alles is er te vinden en de juiste maten zijn aanwezig, ook de kleine maatjes voor mij. Eenmaal per jaar ga ik daar shoppen. Met de auto naar Echtend, daar de fiets uit de auto en fietsend over de Waaldijk naar Dodewaard, goed voor een tocht over 15 km.  Het is zo mooi en genietend van mijn tocht kom ik bij PK aan. Ik geloof dat ik anderhalf uur aan het zoeken en passen geweest ben, met heel veel succes. De terugweg ging snel, met een  tas vol prachtige kleding op het ruggetje, genietend van het uitzicht, en de wind in de rug. De laatste 105 km met de auto en om 17.45 uur was ik thuis. Het is een dagtrip, maar door al het moois om je heen, de moeite meer dan waard.Dodenwaard2

Groene vingers?

Al weken ben ik bezig in mijn tuin, snoeien is de eerste activiteit in een tuin na de winter. De eerste zonnestraal in februari liet mij mijn hele tuin snoeien. Erg kaal staart de tuin je aan, wachtend op de volgende zonnestraal en hogere temperaturen. Helaas liet dat op zich wachten en wachten. De volgende mooie dag ergens in maart liet mij flink wat gedroogde koemest in de tuin strooien, voldoende voedsel is niet alleen voor de mens goed, ook voor de planten en gras. De koemest vind ik heerlijk ruiken, de kinderen vinden het stinken en de buren? ach het is maar voor een paar dagen die "stank".  Verleden week moest het gebeuren, nieuwe planten kopen en de tuin in. Vlak voor ik echt ziek werd, de gok genomen en alles in de tuin gezet, prachtig. Het voorspelde slechte weer bleef gelukkig uit, wel wat nachtvorst  maar overdag veel zon. Elke dag was het een stukje groener in de tuin, de kleuren nemen ook elke dag toe, al met al je hoort alles jubbelen en ik jubbel mee. Vanmiddag het gras maaien, tegels schoonmaken en de terrassstoelen van het wintervuil ontdaan. Ik ben klaar voor de grote uitloop van de tuin en de zon. Zie onder twee foto’s van mijn tuin op de 13e april.Tuin_links

Tuin_van_boven 

Als het lichaam nee zegt

Wat is een week?  Ja!!! wat is een week!! Normaal werken we 32 uur in de week in leiden, 2 maal training geven in den Haag, zelf nog 2 maal trainen, huis en gezin  aandacht en liefde geven, beestjes en tuintje onderhouden en nog veel meer. Een week is zo voorbij. Maandagochtend 5.30 uur schreeuwt de wekker en even denk ik; "bah, maandag". Dan spring ik uit mijn bed, op mijn fiets en fiets naar Holland spoor, heerlijk een nieuwe week. Griepvirus Deze week was even anders. Het weekend begon met zere benen, rug, nek en achterhoofd, warm en koud. Zaterdag 40 minuten lopen, dan loop ik het er misschien uit. Zondagmorgen hartslag 85, in rust normaal 38 en voelde me sloom. Geen 10 km in dwars door Dordt, Jan afgebeld, helaas. Overdag nog 60 minuten gelopen met dezelfde gedachten als zaterdag, misschien loop ik het er wel uit. De hele zondag daarna voor pampus in een stoel in de tuin inde zon gelegen, rusten en bruin worden. Maandagmorgen sprong ik niet uit bed, sleepte me naar mijn fiets en ploeterde door de ijzige kou naar de trein. In de trein viel ik bijna flauw en op mijn werk wisten mijn hersenen niet eens wat 1+1 was. Mijn god, wat doe ik hier dacht ik rond een uur of 12. De slopende weg van s’morgens nu in omgekeerde volgorde genomen. He, thuis, slaapzak en plof op de bank. Wat is dat lekker. Lex, mijn oudste zoon, plofte rond 17.00 uur aan de andere kant, ook ziek. Heb denk 30 uur plat gelegen, toen 20 uurtjes  lopen, liggen, lopen, liggen, daarna kwam ik onder de 38 xc2xb0C. Woensdag is mijn vrije dag en kon wat gaan doen, de bank is steeds dichtbij, kan zo neerploffen. Mooi weertje buiten en even in de zon naar Naaldwijk op de fiets, wat wiebelig maar het ging. Na 2 dgn weer zin in eten, doet een mens veel goed. Donderdag 5.30 uur loopt de wekker af en ik denk, Yeh, we gaan het weer proberen. De fietstocht was iet wat moeizaam, in de trein bleef ik overeind, ik kon weer nadenken op het werk, gaat goed. De wereld kon ik in snelheid nog niet helemaal bijhouden en volgde lekker mijn eigen ritme. s’Avonds weer naar Haag, training geven en zelf ook weer wat km’s  gemaakt, beetje kortademig dat wel. Vrijdag de laatste werkdag van de week ging weer iets beter. Zo elke dag een paar % erbij en voor je het weet heb je weer een normale week. Een week waar je normaal niet zo bij stil staat maar als je ziek bent waardeer je die normale week zo ontzettend. Helaas voor mij, het was alweer 12 jaar geleden dat ik ziek in bed lag, het was jammer genoeg mijn beurt. Een ding wat opviel is;   Niemand wil ziek worden en alles moet doorgaan, geef je eraan over en plof neer. "Helaas of gelukkig" draait  de wereld zonder jou gewoon door.Verkouden