De zaterdag voor kerst

De achtste keer  lopen in Linschoten. Nog nooit was de wedstrijd zo mooi kwa omgeving. Overal waar je keek was het wit, de bomen, de weilanden en de schaatsende mensen op de sloot. Dat was echt een leuk gezicht op het polderweggetje achter de sporthal waar ik  aan het inlopen was met Marlies. Hardlopende atleten op de voorgrond, iets hoger op de achtergrond de schaatsende atleten, waanzinnig beeld. De zon scheen en de kou leek mee te vallen.  In al die jaren dat ik  in Linschoten gelopen heb ,vaak bevangen door de kou in de laatste kilometers. Dit jaar wilde ik geen risico nemen en in lange tight, shirt met lange mouwen en handschoenen  aan de startstreep plaatsgenomen. Viel niet helemaal mee om vooraan te mogen starten. Op een vriendelijke iet wat brutale manier lukte het om uiteindelijk op de startstreep komen te staan. 13.30 uur werden we weggeschoten, Linschoten door en het oude centrum om daarna in de polder terecht te komen. Daar was het mooiLinschoten_035_carry zo mooi, had echter een probleem, ik kon er niet echt van genieten. Was vreselijk misselijk en was bang dat mijn maag zich om ging keren. 5 km ging nog in 18.32 maar daarna het tempo laten zakken om de maag rust te geven. Het koppie wilde , met slechts 6 dgn herstel na mijn sterke 10EM, ook niet echt meewerken, hij had geen zin. Je voelt wel dat het een knokpartij werd deze wedstrijd. Het draaipunt over de gladde brug gaf mij zicht op de achtervolgende vrouwen, zag er veilig uit. Tot 12 km liep ik op kop, daarna hoorde ik vreselijke klapvoeten lopen en een dame kwam langszij. Wilde mee maar de versnelling deed mijn maag weer opspelen, tempo terug, dan maar tweede. Rond een km of 14 kwam er uit een boerderij de geur van spek, jeetje dat was hele slechte lucht voor mijn arme buikje, mijn dieptepunt. De race ging door het beruchte tunneltje, het punt waar ik 6 maal eerder kapot ging, nu niet. De maag voelde beter en het koppie kreeg iets meer zin. Draafde door het dorpje de polder weer in. Langs de schaatsende mensen met 2 mannen  in een groepje, op naar de finish. Linschoten_366_carry  Een eindsprint in de straat om onder de 1.23 te kunnen blijven, gelukt, 1.22.56. Tweede vrouw in het totale veld. Het is raar maar waar, in al die jaren dat ik in Linschoten gelopen heb, is slechts 1 jaar lekker gegaan. De tijden van alle jaren op een rijtje. 1999 – 1.21.47 (2e).  2000 – 1.20.17 (1e).  2001 – 1.21.07 (1e).  2002 – 1.20.38 (2e).  2003 – 1.21.33 (2e). 2004 Trainerscurcus.  2005 – 1.22.52 (2e).  2006 – 1.21.04 (2e).  2007 – 1.22.56 (2e) In 2000 liep ik lekker, is ook de snelste editie. Toch is het leuk om te zien dat 9 jaar Linschoten niet veel verval laat zien.  Ik voel de hete adem van de jongere generatie in mijn nek, een goed teken. Voor mezelf is het wel een punt om te realiseren dat ik echt geen 25 jaar meer ben, ze gaan me passeren. Ze gaan me langzaam maar zeker voorbij, als je hun leeftijd met 2 vermenigvuldigd heb je mijn leeftijd nog niet. Dat is het belangrijkst voor mij om te onthouden.Linschoten_037_carry

Een gedachte over “De zaterdag voor kerst

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s